Bir gece sokakta Ahmet tarafından bulunan Biricik o gece evlatlık edinilir. Yıllarca beraber yaşadığı ailesi bir kaza sonucu öldüğünde abisiyle yalnız kalır ve hayatın acı darbelerini bir bir yemeye başlar.

Düşünülmüş her adımın, düşüşleri olacağından bihaber el sıkıştılar.

Uzun büyük aynada kendime bakıyordum yakut kırmızısı kolyemi takmaya çalışırken büyük sert eller hissettim belimde beni kendine çekti başını boynuma yaklaştırdı sıcak nefesi oraya hapis oldu kalın dövmeli kolu tüm belimi sardı sarı uzun saçlarım onun göğsüne değiyordu. Tek eliyle saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdı parmakları sarı saç tellerimin arasında dolaşırken kalın dudakları boyuma dokundu yavaş yavaş öpücükler kondurmaya devam etti gülümsediğini hissettim kalın sesi fısıltı halinde boynumu karıncalandırdı "Demek karım beni boşamaya karar verdi" alaylı sesiyle geri çekilmeye çalıştım gözlerimi aynada onun gözlerine çevirdim dikkatle bana bakıyordu oda. "Ama ne çabuk unuttun benim olan asla benden kendi isteğiyle gidemez ve sen benim soyadımı taşırken asla benden gitmeyi düşünemezsin karıcığım." Hapis olmuştum emindim ona, onun hayatına ve bu eve hapis olmuştum tam on yıldır. Son Duruşma isimiyle yayınlanan ilk ve tek kitaptır.

Onu ilk gördüğümde 17 yaşındaydım. Kalbime ilk tohum o zaman düştü, o tohum büyüdü filizlendi. Büyüdükçe göğsümü parçaladı adeta. Ona dair olan hiçbir duygu sığmadı göğsüme. Yüreğimdeki acıya rağmen ben seni çok sevdim sevgilim. Herkes gelip geçici bir heves dedi, benden yaşça büyük olduğu için imkansız dediler. Sen daha çocuksun sizden olmaz dediler. Büyüyünce unutursun. Onu tanıdığımdan beri bana en çok söylenen cümle bu oldu. 'Büyünce unutursun' İnsan sevdiğini unutur muydu? Yüreğimde çiçek açtıran, ilk kalp ağrımı unutabilir miydim? Unutamazdım. Unutamadım. Sanki yüreğimdeki çiçek zamanla zehirli bir sarmaşığa dönüştü. O istemedikçe kalbim acıdı ama asla vazgeçmedim. Ben bir adam sevdim ama çok sevdim. Kitap,konu,karakterler benim kalemimden çıkmaktadır. Bu platformda yayınlanan Herhangi başka bir kitaba veya karaktere benzetme gibi yorumlar silinecektir. Herkesin kalemi kendine özgüdür,saygı duyalım ve o çerçevede yorum yapalım.

"Benden başka gidecek hiçbir yerin yok." Adam yapılı cüssesini kendinden oldukça küçük kıza iyice bastırdı ve çenesini sıkarak yüzünü kendine yükseltti. "Gidebileceğin herkesi öldürdüm, uyuyabileceğin her evi yıktım, başını koyabileceğin tüm yatakları yok ettim, sığınabileceğin her limanı yaktım ve küllerini beş okyanusa savurdum." Biraz durup kızın sindirmesini bekledi. Ağır ağır, beynine çakarcasına vurgulu bir tonda tekrar konuşmaya başladı. "Benden kaçtığında gidebileceğin tek yer benim yanım, uyuyabileceğin tek yer benim evim, başını koyabileceğin tek yatak benim yatağım ve sığınabileceğin tek liman benim kollarım." Çenesindeki elini çekmeden diğer elini incecik boynuna sardı ve yaşlarla parlayan cam gibi parlak, göğü taşıyan gözlere baktı. Kendi dipsiz kuyularının aksine onun gözleri içinde binlerce diyar bulunduruyordu ve adam o binlerce diyarın hepsini kendine istiyordu. Hepsini. Her bir tanesini. Tek tek. Sonsuza dek. Kadın, adamın omuzları üzerinden arkadaki büyük eve baktı. Ev kadının gidebileceği son yer, uyuyabileceği son yatak, sığınabileceği son limandı. Ve adam dakikalar önce o evi ateşe vermişti. "Bırak."dedi inlercesine. Bırakmadı. "Canım yanıyor."dedi. Umursamadı. O, acımasızdı. O nitelikli bir katil ve kalpsiz bir psikopattı. O, kimsesizdi. O, sığınabileceği tek limanı, kendi elleriyle yakmış, küllerini kaybetmemek için dünyayı ateşe vermişti. O, tehlikeliydi. Ve o aşıktı. Çok, çok aşık.

"Kalbime gizlenmiş bir günah, hayatıma bulaşan o lekeydin sen." Yüzümün hemen yanında var olan o eşsiz sureti ve belki de dünyanın sekizinci harikası olan kehribar hareleri yine akli dengemi bozuyor, nefesimi keserken ciğerlerimin yardım dolu haykırışları kulaklarıma doluyordu. "Sen de bu günaha tutkun, divaneydin."

Kehribar gözlü kadına müptela olan adam ile yüreği nefretle dolu, serden geçmiş kadının hikayesi... *** "Evinamın, delalemin..." dedi sessizce sanırım uyuduğumu düşünüyordu. Arkamdan biraz daha yaklaşıp saçımı kokladı, yakınlığı kalbimi gümbürdetti. "Yapma Vuslat'ım, öfkeni içinde tutup kendine zarar verme. Öfkeni de acını da benden çıkar. Senin için her şeyi göğüslerim, dayanırım." Belimden kavrayıp yavaşça kendine doğru çekti. Sırtım göğsüne yaslanmış, vücudumuz bir kaşık gibi iç içe geçmişti. Heyecanla atan kalbimin gübürtüsünden uyumadığımı anlayacak diye kendimi sıktım. Enseme yüzünü gömüp derin bir nefes aldı. İçim bir hoş olmuş, karnım kasılmıştı. "Kokusuna kurban olduğum, beni sevgisizlikle sına ama sensizlikle sınama. Senin zarar görmene dayanamam. Daha o kadar güçlü değilim..." Sözlerini dinlerken koynundaki sıcaklık beni esir aldı. O an anladım ben bu eve geldiğimden beri üşüyordum ve ilk defa şu an ısınıyordum. Benliğim kucağında yer edindikçe rahatladım, mayıştım. Yavaş yavaş bilincim uykuya teslim olurken son sözleri yüreğime birer birer işlendi. "Müptelanım. Sesine, gülüşüne, kokuna... En çokta kehribar gözlerine müptelayım."

Kanlı parmaklarım arasından kayan kalemi daha sıkı kavrarken göz kapaklarıma biraz daha dayanmaları için yalvarıyordum. Kağıdı ıslayan göz yaşlarım kana karışırken hıçkırıklarımı dört duvar arasına savurdum. -"Bana hep katran derdin, fakat gerçek katran sendin Karan." Birbirine karışmış harflerin, iç içe geçmiş cümlelerin anlaşılmasını umarak arkadan gelen bağırışlara inat son harflerimi kazıdım ıslak kağıda. -"Beyazıma karışan, beni karartan, ruhuma bulaşan katran sendin. Beni kendine hapsettin sonra da bir uçuruma terk ettin. Yine de gönlümden gönlüne arşınladığın koca tepeler için teşekkür ederim katran. İyi ki vardın."

Bu kurguda argo, küfür ve yetişkin içerik barındıran sahneler bulunmaktadır. □■□■□ Mükemmel bir hayatın varken, birden bire evlensen ne yapardın? Başlangıç 10 Kasım 2018

Aypare, ay ışığında ki mavi gözlü bebek... ⏳⌛ Fazilet, "ismini koyalım. Bebek mi diyeceğiz." Mehmet, "bence adı bebek olsun. Benim dilim alıştı bebek demeye." Şukufe, " Zeki kardeşim, sen ve Toygar konuşmasın lütfen." Mehmet Şukufe'ye göz devirerek beşikte yatan bebeklere döndü. O sırada Parlak fikirlerden biri daha söylendi. İsmet, "Bence Yağmur olsun. Yağmurun altında bulduk." Şukufe sabır çekerek kardeşine döndü. Bu ailede ondan zeki kimse yoktu. Ona göre tüm kardeşleri aptaldı. "Çocuk yağmur yüzünden hasta, sen ona yağmur ismini mi koyacaksın?" İsmet sinirle ablasına döndü, "çok zekiysen sen bul!" Agâh efendi bu tartışmaya son verecek fikri attı ortaya, "ay gibi parlıyor. Ay ışığı gibi güzel. Aypare olsun." Şukufe babasının fikrini sevdi. "Evet, en mantıklısı." Fazilet, "benim kızım ay kadar güzel olacak." Toygar sinirle annesine döndü. "Ben buldum, mavi benim!" Herkes Toygar'a gülerken Toygar somurtarak bebeğe bakıyordu. O bulmuştu işte, ne vardı onun olsaydı? ⏳⌛ ! İlk kitabım olduğu için yazım yanlışları vs olabilir !