Gerçek ailem kurgusu!!!

Bir mağarada başlamıştı herşey, cehennemin tam ortasında güneş doğmuştu. Ölümü beklerken yeniden hayata tutunmama sebep olmuştu. Daha üç buçuk yaşındaki bir çocuğun hayatıma aniden girmesiyle herşeyin tepetaklak olması aynı zamana denkti. Doğurmadan anne olunur muydu? İşte o çocuk bana bunu öğretmişti, ben onun annesiydim ve o da benim hiç doğurmadığım oğlumdu. Ben, o ve babası bir aile olacaktık ama ben o günlerde bunu bilmiyordum. Hayat bizi bir bataklığın içine sürüklemişti önce ve ardından birbirimizi bulmamızı sağlamıştı. O bataklıktan beraber çıkacaktık hemde daha güçlü daha mutlu bir şekilde. Sadece zaman gerekiyordu, birbirimizi sevmemiz gerekiyordu... #ailem #Arım #Balım #Cihangir #mutlu olacağız inşallah #mafya #doktor #anne #baba

GERÇEK AİLEM/ ABİLERİM KURGUSU. "Onu ne halde bulunduğumu bilmiyors-" "Bilmek isteyen kim lan!?" Sinirle alnından atan damar belirginleşti, Merdan onu dinlemek istemiyordu, hakkında bir şey duymakta istemiyordu. Derin nefes aldı, masasına kollarını dayamış onun kadar sinirli, bir o kadar da çaresiz kardeşine baktı."Bak Karan, ben o kızı bulacam dediğinde ses etmedim." İçinden neden etmediğini sorguluyordu.O gün bir şekilde bunu kabul etmiş, sonucun buna varacağını bilmeseydi etmezdi."Sen ne yaptın? Gittin kızı buraya, bu konağa getirdin. Ben ne yapayım sana abim artık?" Karan sinirle başını salladı. "Neler gördüğümü bilseydin bunların hiç birisini bana diyemezdin. Ben kardeşime söz verdim, onu cehennemden kurtaracam diye. Ama onun öz abileri ona sik gibi davrandığı için bu kızı kendi ellerimle cehennem den alıp başka bir cehenneme koymuş gibiyim abi!" Sinirler ayağa kalktı, karşısındakinin abisi olduğunu bile unuttu. Sinirle siyah saçlarını karıştırdı. Merdan şaşırdı, belkide ilkes şunu düşündün: ne görmüştü ki onun önünde bu kadar dengesiz olmuştu. Bir kız için onu hiçe sayıyordu, neden?Düşünceleri kısa sürdü, o taş bile onun önünde çatlayacak suratı ile son sözlerini söyledi. "Hiç mi düşünmedin bu kız bu konakta nasıl yaşar? Beni geçtim, Şahin'in yapacaklarından?" Başını iki yana salladı. "Düşünmedin. Ailede en akıllı başında olan sen, bunu hiç düşünmedin. Kız hasta olduğunu bilirim bu yüzden burdan kovmam. Ama en genç bir ay sonra gidecek." "Onu böyle bırakmam! Ben onun abisiyim." "Bende kanımdan olanı sokağa atmıyacam zaten, yurtdışına gidecek, birdaha ne buraya, Türkiye'ye bile adım atmıyacak." . Küfür argo kelimeler bulunur. . SIĞIRCIK adlı ilk Wattpad kurgusudur!

Sahaların ve Fenerbahçe'nin durdurulamaz yıldızı Ilgaz Haznedar, kariyerinin en büyük krizini yönetmek için karşısına dikilen kadının, sadece imajını değil tüm hayatını değiştireceğinden habersizdi. Sare Güreyman ise profesyonel sınırlarını korumaya yeminliydi. Ta ki o mesafeli adamın korumacı tavrı ve tehlikeli kıskançlıkları, aralarındaki iş ilişkisini geri dönülemez bir yangına dönüştürene kadar.

Birinin öldüğü gün değil, sesini son kez hatırlayamadığın gün gerçekten canın yanar. Esin bu ölümleri kalbine gömerken yeni hayatında kalbini yeni insanlara açmaya hazır mıydı?

"Gitmene izin vermem!" Demişti Emir, ben bizi kilitlediği kapıya bakarken. Acı bir şekilde güldüm. "Soldurduğun çiçeklerin yasını mı tutacaksın, alfa?" Demiştim onun bana içe gider bakışlarına karşılık yorgun harelerimi çevirirken.

Tek isteği, bebeğiyle birlikte bir hayat kurmak olan bir genç kız, bebeğinin babasının eli kanlı bir mafya olduğunu öğrenir.

Başka bir ihtimalde, sevilebilir miydim?

"Ecmel Hanım, bu noktada yatışınız acilen yapılmalı ve ameliyata almamız gerekli. Aksi takdirde, bunun geri dönüşü olmaz." Demişti doktor bana ciddiyetle tüm olacaklardan bahsederken. Aylardır gelip kemoterapi görüyor, inatla tümörlerin küçülme yapmasını bekliyordum. Olmuyordu. Metastaz yapmaya devam ettiği için sigorta kapsamından da çıkmıştı, benim tedavinin kalanında kullanılacak ilaçlara verebilecek bir bütçem kalmamıştı. "Ne kadar sürem var?" Demiştim aylardır gelip gittiğim doktora ifadesizce bakarken. Bu sorumu beklemediği açıktı. "Tedavi devam ettikçe en azından ameliyat tarihini ileri.." Diyordu ki açıklamasını kesip, "Doktor Bey, ben daha fazla devam etmeyeceğim. Ne kadar daha yaşayabileceğim?" Demiştim kesin bir cevabı ondan duymayı bekleyerek. Tavrımın netliği karşımdaki yaşlı adamı dumura uğratmış ve gözlüklerini gözüne geri itip sonuçlarıma tekrar bakmıştı sıkıntıyla. "En fazla sekiz ay." Demişti Doktor Bey aynı sıkıntılı ifadeyle. Sekiz ay. Güzel, diye geçirmiştim içimden. Babamla tanışmak için önümde sekiz ayım vardı.

Savaş ve Yıldız çok yakın iki arkadaştır. Yedikleri içtikleri ayrı gitmeyecek kadar ileri seviyede dostlukları vardır. Liseden beri süregelen arkadaşlığa herkes imrenerek bakar. Onlar dost, arkadaş ve en önemlisi sırdaştır. Bu arkadaşlık Efe'nin doğum gününde içeceklerine haince atılan ilaçla derinden sarsılır. Kendilerinden geçen ikili kim olduklarını unutarak geceyi beraber geçirirler. Sabah uyandıklarında ikisi de hayatlarının şokunu yaşarlar. Ne olduğunu anlamayan ikili, o geceyi unutup zor da olsa arkadaşlıklarına devam etmeye karar verirler. O gün hiç yaşanmamış, hiç yakınlaşmamışlardı. Böyle kabul edeceklerdi. Fakat bu anlaşmayı bozan küçük bedenin ana rahmine düşmesi oldu! İki ay sonra Yıldız korkarak yaptırdığı teste hamile olduğunu öğrenir. Şimdi isteseler de o geceyi unutamazlardı! "Doğur!" Yıldız, adamın ağzından çıkanlarla hayretle kalakaldı olduğu yerde. Önce tam oturtamadı zihninde dediğini, bir an gaipten sesler duyduğunu sandı ama o gözlerdeki ifade duyduklarının sahici olduğunun göstergesiydi. "N-Ne?" Bu sefer daha netti sesi Savaş'ın. "Doğur ve bana ver bebeği. Seni asla zorlamam. Nasıl annesin sen diye de yargılamam. Bu bebek hayatımıza normal şartlarda girmedi sonuçta. İkimiz de oyuna geldik..." Savaş derin nefes çekti içine. Günlerce susturamadığı vicdanı ne olursa olsun evladından vazgeçmemesi gerektiğini söylüyordu ona. O bebeği istiyordu. "Yine de kararı sana bırakırım. Sen doğuracaksan karar senin. Ama biraz olsun söz hakkım varsa bu bebeği istiyorum. Babandan korkuyorsan evleniriz. Göstermelik bir evlilik yaparız. Çocuk doğduktan sonra sen yoluna ben yoluma. Ben bakarım ona!" Yıldız öylece adamın yüzüne. Bundan birkaç ay önce en yakın dostu olan adam şimdi karnındaki bebeğin babası olarak karşısında duruyordu ve bu gerçeği hazmetmek çok zordu. Hem de çok zor.