Albay Özçelik'in ortanca çocuğu olan Devrim Özçelik, Millî İstihbarat Teşkilatı'nın (MİT) en parlak ajanlarından biriydi. Çocukluğundan bu yana bir ülkeyi benimsemişti: önce vatanını, sonra bayrağını ve sevdiklerini korumak için yaşıyordu. Onun için her şey bu temel üzerine inşa edilmişti. Hayatı boyunca bildiği şeyler sınırlıydı, ama netti: Koruma içgüdüsü. Sevdiğin insanları korursun, güvenmediklerinden korunursun ve sevdiğin insanlar tarafından korunmayı hak edersin. Ona göre hayat, matematik kadar basitti: İki artı iki dört ederdi. Ta ki... Hayatı, yeni kurulan teşkilat ekibiyle kesişen kadar. Bu ekibin bir parçası olmak, onun için sadece bir görev değil, bir dönüm noktasıydı. Bazılarını tanısa da yenileri ile tanışmak, bugüne kadar üzerine inşa ettiği doğrularını sorgulamasına neden oldu. Ve bu sorgulamalar, onu hiç beklemediği bir gerçekle yüzleştirdi: Sevmenin, korumaktan çok daha fazlasını olduğu. Bu gerçeği ona öğreten, derin yaralarını saklamaya çalışan bir kadındı. Kadının bakışları, içindeki fırtınaları ve geçmişin izlerini yansıtıyordu. Hayat, onları birbirine kırmızı bir kader ipi ile bağladı. Onlar bu ipi çözmeye, özgürleşmeye çalıştıkça, ip daha da kördüğüm oldu. Kördüğümü çözmek için çabalamak yerine artık yapılacak tek bir şey kalmıştı: İpe sıkı sıkıya tutunmak. Çünkü bu bağ, sadece geçmişin yaralarını değil, geleceğin umutlarını da taşıyordu. Devrim Özçelik artık sadece korumak için yaşamıyordu. Şimdi, sevmek ve sevilmek için de mücadele edecekti.. .................. ~Zs~ .................. # Wattpad de SÖNEN KİBRİTİN KÜLLERİ adında bulunan ilk v

Aşk, gülü dikeniyle avuçlamak ama kanayan ellerin hesabını gülden sormamaktır. 23 yaşında, içine kapanık bir Özel Harekât polisi olan Dinçer. Göreve ilk adımını attığı an aldığı şehit haberiyle kendi kuyusuna çekilir; ait olamadığı bir timde, kalabalıklar içinde yalnızlaşır. Hayalleri için direnen ama en çok ailesi tarafından yarım bırakılan bir genç kadın olan Belçim, dışarıdan yıkılmaz görünse de, onun da içinde rengini yitirmiş, eksik bir gökyüzü vardır. Aynı kofluğu taşıyan iki yabancının yolları, hayatın tam orta yerinde kesişir. Biri susarak ördüğü duvarların arkasında, diğeri direnerek açtığı yaralarla hayatta kalmıştır. Göğünü kaybetmiş iki kuş gibi... Peki, birbirlerinde yeniden gökyüzünü bulabilecekler mi, yoksa aynı boşlukta savrulup kaybolmaya devam mı edecekler? Kof; bir boşluğun hikâyesi.

Her yangın küle dönüşmez. Bazen başka bir şeye dönüşür, başka birine başka bir ateşe. Yok olmaz yok etmek için var olur. Yüzbaşı Yıldırım Altay Köz, harelerinde alevler ve kor olan asker, küllerini özel bir operasyon da savurmuş, uğradığı ihanetin faturasını kirlenmiş dünyaya kesmek için ülkesine dönecek, oyunu yeniden yazacak düşmanı kendi ininde alt edecekti. Aşk başından def ettiği başka bir belayken Yüzbaşının kalkanını bir çift göz delecekti.

Kuleli Askeri Lisesi'nden beri tanışan dört yakın arkadaş, o gün özel bir görev için operasyona beraber çıkmışlardı. Biri şehit oldu. Biri askerlikten ihraç edildi ve kayıplara karıştı. Diğer ikisi artık aynı timdeydi ama görev harici tek bir kelime bile konuşmuyorlardı. *** Üstün zekâsıyla tanınan Almila, Boğaziçi Üniversitesi Matematik bölümünden birincilikle mezun olduktan sonra Oxford Üniversitesi'nden burs teklifi alır. Ancak daha bu fırsatı düşünemeden, babasının eski arkadaşı olan Cengiz Albay'ın kapısını çalmasıyla hayatı bambaşka bir yöne savrulur. Almila, iki yol arasında kalır. Ya akademik kariyerine devam edecektir ya da şehit düşen yüzbaşı babasının mirasına sahip çıkacaktır. Ve o; söz konusu vatanı olunca kolay olanı değil doğru olanı seçer. Oxford teklifini elinin tersiyle iter ve askeriyede istihbarat analisti olarak çalışmaya başlar. Ancak bilmediği bir şey vardır. Teknik istihbarat sağlayacağı timin başındaki isim, iki yıl önce şehit olan abisinin en yakın arkadaşı Pars Karadağlı'dır. Ve onları bekleyen şey; aynı ateşte yanmış iki kalbin taşıdığı güçlü bir intikam arzusu ve belki de kaderin sessizce ördüğü geri dönüşü olmayan ortak bir gelecektir.

| Yetişkin okular için uygundur şiddet ve argo içerir! | Simsiyah bir gece de, iz peşine düşmek neye mi benzer? kara çizgiler takip edilesidir. Fakat gece de gözle seçilmez. Cezbedicidir, lakin zordur. Görmek için sabahı beklesen gün doğmadan gider. Geceyi beklesen, görünmez olur. İz, kutsaldır. Peşine düşmek, sonucunu görmek istersin. Sonu iyi de olsa kötü de olsa. Yara da alsan sağ salim kalsanda o yolun sonunu getirirsin. Ben bir iz peşine düştüm. Bunun sonunu şuan söylemezdim. Çünkü daha yolun başındaydım. Fakat bu, cazibeli, gizemli ve tehlikeli İz, beni sağ salim, yolun sonuna vardırmayacaktı. Bir iz uğruna, çok yara alacaktım. •Vural Yavuz Turan•

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

Bir varmış, bir yokmuş... Bal Kız'ın kalbi, Tanıdık yabancı ellerde, Ufalanarak yok olmuş. Karadeniz burası. Girdin mi çıkamazsın. Seninle gelir, peşini bırakmaz. Burada bir aşk yaşayacaksan, dalgalara katlanacaksın. Çünkü Karadeniz, buradaki her sevdayı, hırçın denizinin dalgaları ile imtihan eder. Ve kimi sevda bu dalgaların arasında nefesini tutmayı öğrenip, hayata tutunurken; kimi sevda, o dalgaların arasında yok olup gider. ________ Yayın tarihi: 15.03.2025 Kapak: Veramind

SINIRDA SERİSİ I Bu kitap kısa bir asker kurgusudur. İki askerin evlilik hayatını anlatan, geçmiş ve şimdiki zamandan oluşan bir hikâyedir.

İşaret ve orta parmağıyla önünde ki o bile ona kısa gelen mikrofona iki kere vurdu. Başından beri ondan ayırmadığım suskun gözlerimi sanki ilk defa onu görüyormuşum gibi tekrar bakışlarımı ona diktim. İki elini arkasında birleştirdi. Üniformasının bile gizleyemediği pazuları daha da şişmişti. Adeta ben askerim diye bağıran geniş omuzları şaha kalkmıştı. Keskin çenesini kaldırdı. Göz kapakları aşağı çekildi. Böylece bize daha yüksekten baktığının bir başka kanıtıydı. İfadesiz, sert bakışlarını bizde gezindirdi. Dudakları aralandı. Ve o tok, sert, erkeksi sesi kulağımı doldurdu. "Ben Yüzbaşı Kunter Alpay Karakan. Mahallenizde yaşanan terör saldırısı sebebiyle evleriniz kullanılamaz hale gelindiği tespit edilmiştir. Bunun nihayetinde, siz 18 sivil halkı bir süreliğine burada misafir edeceğiz." Her cümlesi adeta resmiyetinin sesi olmuştu. Her cümlesi benim bile ismini bulamadığım başlığın yazısı gibiydi. Tok sesin sahibi o adamın hayatımdaki başlığının başrolünü oynayacağını bilmiyordum. Bilemezdim. Kız çocuğu elinden tutacak bir el ister. Şafak çöker, kızıl baş çeker. Kara örtü, göze çarşaf olur. O adamın, kız çocuğunun içindeki lâlin tetiği, onun kaderinin başlı başına bir alın yazısı olduğunu asla bilemezdim. Dikkat ⚠️ -Karakterler arasındaki yaş farkı oldukça fazladır. Bundan rahatsızlık duyuyorsanız okumanız tavsiye edilmez. "Peri kızlarının hikayesi."

İlay, yıllarca yanında büyüdüğü Adem babaya hayır diyemeyeceğinden bir asker ile görev için evlenmeyi kabul eder. Bu evlilik yüzünden hiç bilmediği, tanımadığı bir şehre gider ve daha ilk günden bu yabancı şehirde bir tanıdık ile karşılaşır. İlay, alacağı büyük darbeden habersiz yeni hayatına alışmaya başlar... Bu hikayede geçen kişi ve kurumlar tamamen hayalimin ürünüdür. Gerçekler ile hiç bir alakası yoktur. Yaş Farkı İçerir.