Ametist Brave, soyadının hakkını verecek şekilde cesur, güçlü ve kimseye ihtiyacı olmayan bir kızdı. Sokaklar eviydi. Karanlık bile onun için aydınlıktı. Brave aynı zamanda güvenilmez, umursamaz ve bir o kadar da yalancıydı... Evet yalancıydı bir sırrı vardı ona güvenmemek gerekiyordu. Tanıştığı Sarı Çocuk, ki ona hep öyle hitap ederdi, bunu zamanla anlayacaktı. Sarı Çocuk Draco Malfoy, dürüst bir çocuktu. Yalan söylemezdi, zorbaydı, şımarıktı bir o kadar da zengin. Babasının kuklası olan ve her şeyini ailesine göre yapan, kendi tabiriyle seçim şansı olmayan çocuk. Belki de seçim şansı vardı ama seçim yapacak cesareti yoktu. İşte böyle birbirlerini tamamladılar. Brave ona cesareti, Malfoy da ona dürüstlüğü öğretecekti...

Hazal Akın 16 yaşındaki bir öğrenci. Fransız yatılı okulunda kalıyor ve annesiz ve babasızlığın acısını ve öfkesini haylazlıkla çıkaran bir öğrenci. okula gelen bu yeni öğrenci ile tanışıyor ve bu onu ve hayatını Nasıl etkiliyor? "En iyi arkadaşının kim olduğunu merak ediyorsan, en zor zamanında yanında kimin olduğuna bak" Hazal'ın kap kara dünyasını bu yeni çocuk aydınlata bilecek mi?

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

........ Gözlerim her zamanki gibi onu arıyordu.Ama bugün yoktu , onu görememiştim. Tam güvenimi toparlayıp ona olan hislerimi açıklayacakken onun olmaması ne gibi bir şanstı? Gözlerim dolu dolu ayrıldım ordan içimden fısıldadım. "Elvada yeşil gözlü,ismini bilmediğim çocuk" bunu ben söylemiştim ve duymuştum ama o hiçbir zaman bilmeyecekti. 7 Yıl sonra- Her zamanki gibi metrodaydım.Adamın bakışları geçen günkü gibi üzerimdeydi. Metronun kapısı açılır açılmaz koşar adımlar ile yürümeye başladım. Ve İlk gördüğüm çocuğun boynuna sarıldım.İnsan buna tabikide şaşırırdı ama çocuk haraketsiz kalmıştı. "Sevgilim,seni çok özledim" diyerek yanağına bir öpücük kondurdum.Ağzı açıldı tam konuşacakken parmağım ile susturdum. "Yalvarırım bana uy,korkuyorum" dedim kulağına fısıldadığımda. Gözlerim gözleri ile buluştu o an kalbimin durduğunu hissettim. Gördüğüm gözler onun olabilirmiydi? Yıllar sonra ona kavuşmuş olabilirmiydim? "Gece olduğu zaman ben, her bir yıldıza seni anlatıyordum.Bugün o yıldızlardan biri sen olabilirmisin?"