Korece şarkıları söylemek zor olduğu için söylemek istesekte söyleyemeyebiliriz. Ama bu kitap sayesinde artık bu şarkıları söyleyebiliceksiniz...

Bir annenin hayata tutunması evladı... Arkadaşlar devamı gelecektir iyi okumalar...

Bir anda her gece hayalini kurduğum hayatın içinde buldum kendimi yaşanılanlar hayalimi gerçekmi?

"Aklım almıyor," diye söylendi kendi kendine, beni aniden kavradığı elimden yeniden kendine çekti ve dudaklarını saçlarıma bastırdı. "Ben sana böyle his-," duraksadı. "İnsanlar nasıl seni yaralayabiliyorlar?" Konuşma engelli bir kız ve onun için işaret dili öğrenen bir adamın hikâyesi...

Türk bir genç kızın Yg şirketinin seçmelerine girmesi ve stajyer olmaya hak kazanmasının öyküsü.(Umuyorum ki sizler de her zaman hayalinizin peşinden koşarsınız ve bir gün o hayalinizi gerçekleştirirsiniz. Göz yaşlarınızın sol taraftan değil de sağ taraftan akması ümidiyle...)

Tüm haklar Jungkook'un çorabında saklıdır.~

Yine aynı ses... Ona bağırıyor, gülüyor, küfrediyor... "Senin sevdiğin herkes ölüme mahkum Gece!" Kahkahalar seslere karışıyor, kulakların da yankılar oluşuyordu. "Hatırla ona yaptıklarını Gece" Ses yankılandıkça yankılanıyordu. Yine üzerinde o beyaz elbise vardı. Yine ses her seferinde daha da yükseliyordu ve yine yağmur yağıyordu. Tek değişen mekân ve o sesin söyledikleri olmuştu. Bağırmak istiyordu ama boğazını sıkan bir şey ona izin vermiyordu. Hızlı adımlarla o sokaktan uzaklaştı. Yerdeki taşlar her adımında çıplak ayağına batıyor, canını daha da çok yakıyordu. Elbisesinin yerde sürünen kısmı çamura bulanmıştı. Yakınlardan gelen bir silah sesiyle beraber hızını aniden kesip durdu. Silah sesi ve arkasından gelen sessizlik onu korkutmuştu. O ses bile kesilmişti bir anlığına. Şu an sadece kendi nefes alış verişini birde çaresizce atan kalbinin sesini duyuyordu. Yağmur durmuş, sadece nadiren birkaç ince damla düşüyordu yere. Etrafta gezdirdi iri siyah gözlerini. Burası köşkün arka sokağıydı. Ne işi vardı onun burada? Gözüne, bastığı topraktaki kan lekesi çarptı. Kanı fark ettiği an geri adım attı. Sesi yeniden duydu. Ama bu sefer ne bir melodi vardı nede kahkahalar. Ses çok yakınından geliyordu. Çok net ve yakın... -Senin yüzünden öldü o. Ses geldikçe etrafında dört dönüyor sesin sahibini arıyordu. Konuşmak istese de konuşamıyordu. O an omzuna bir el dokundu. Elin sahibi kulağına yaklaştı. O korkusundan arkasını bile dönemiyordu. Nefesini ensesinde hissetti. Kulağına fısıldadı ses. -Yoksa unuttun mu onu papatya?

Kendi gölgesinden bile korkan Jooheon, sırf ucuz diye söylentilere aldırış etmeden hayaletli bir eve taşınır. - "Ne yani ölü birini tekrar öldürebileceğini mi sanıyorsun? Hem de elindeki o tavayla? "