"Cennetten kovulan her melek, şeytandan medet umar." Adı Lâin Safderun, attığı her adımda hem korku hem de savaş var. Annesinin onu küçük yaşta terk etmesinin ardından alkolik ve kumarbaz babasıyla küçük evinde hayatını idame ettirmeye çalışan biriydi. Bir sabah aldığı telefonla, gittiği kumarhanede babasının artık yalnızca kartlarla değil; kurşunlarla kumar oynadığına şahit oldu ve babasının borcunu kendi boynuna bir idam ipi gibi geçirdi. Karanlığın içine şarampole yuvarlanan bir araba gibi hazırlıksız, yaralar ve eziklerle girdi. Tan Rayiha'ya kendi ruhundaki tedavi edilemeyecek eziklerle âşık oldu, onun bu karanlığın sahibi olduğunu, borçlu olduğu kişi olduğunu bilerek yaptı bunu. Karanlıkta onun geçmişine dair parçaları ararken, bulduğu parçaların kendi hayatına ait olduğunu fark edemedi. Karanlıkların üzerine güneş doğunca, kıyamet kopunca, gerçek şeytanları gördü. "Sana güvenmiştim," derken, sesim kırgındı. Sadece kırgındım ona. "Asıl şeytan senmişsin." 2018.

Gizemli bir adam ve onun güzel kızı.

Banka da sıradan bir gündü inci için, günler zorla geçerken her zaman ki gibi işin bitmesini hevesle bekliyor, saatler sayıyordu. Taki bir grup hırsız koskoca bir şanssızlık içerisinde onun olduğu bankayı soyana kadar. "Sansar bu kız personellerden biri, tıktığımız odadan çıktı napalım?" Yaklaşık on tane adamın gözleri hızla bana dönerken, yüzlerinde ki maskelerin korkutuculuğuyla nasıl bir işe giriştiğimin aptallığı yüzüme vurdu. "Kafayı mı yedin lan sen?" Yutkunurken, beklemediğim bir anda beni tutan adam başka bir adama doğru fırlatırcasına itekledi. "Paralar hazırsa acele edin! beş dakika içerisinde çıkmamız lazım" Sadece gözüken gözleri ve dudaklarıydı, karşımda ki adam yavaşça gülümsedi ve bu hiç samimi bir gülüş değildi. "Bunuda alın, patron ne yapacağımızı söyler gidelim!" (+21 DİKKAT!) HADİ GEL, DEVAMINI BERABER OKUYALIM..❤️‍🔥

"Ela, sabrımı sınıyorsun. Yapma... Canını yakarım!" Onu sinir edecek şekilde, dudaklarımın kenarıyla alaycı bir şekilde gülümsedim. "Ne yapacaksın, Massimo? Söylesene..." Biraz sustuktan sonra, bir şey hatırlıyormuş gibi yaptım. Gözlerimi kısarak, en zehirli sözlerimi hazırladım. "Ah, doğru! Benimle sevişirken intikam planı düşüneceksin, değil mi?" Onu gerçek anlamda sinirlendirmek istiyordum. Hiç beklemediği bir şey söyledim ve gerçek anlamda onu sinir etmeyi başarmıştım. "Tüh, şansına küs. Çünkü ben senin dışında herkesle sevişebilirim. Ama seninle asla." Ve böylece istediğimi elde etmiştim. Onu kışkırtmayı başarmıştım. "Bir daha söyle! Hadi söylesene!" Kafamı kaldırdığımda, göz göze gelmiştik. "SÖYLE DEDİM!" Beklenmedik bir anda sesi bütün evin içinde yankılandı. İlk defa ondan korkmamıştım. "Tekrar duymak istiyorsun, pekala o zaman söyleyeyim... Diyorum ki, senin dışında-" Lafımı bitirmeden, dudaklarımın üstünde hissettiğim baskıyla öylece kalakaldım.

Eren ailesinin biricik oğlu konaklarındaki öksüz hizmetçiyle karşılaşırsa...

Eve dönüşüm bir sürpriz olacak, annem, babam ve abim fazlasıyla şaşıracak ve sevineceklerdi. Onlara sıkıca sarılacak sonrasında annemin sıcak yemeklerini yiyecek, yatağımda huzurla uyuyacaktım. Planlarım bunlardı. Nereden bilebilirdim ki annemin ve babamın soğuk tenleriyle, atmayan nabızlarıyla karşılaşacağımı. Canım yandı. Canım anne ve babamın cesedini gördüğümde çok yandı. Katil... Onunla aynı evdeydim. Nefesi yakınımdaydı. Onu görmedim ama hissettim. Sonra karanlık çöktü. Uyandığımda bir not vardı yanımda: Saatlerce seni izledim. Yıllarca izleyebilirim. Çok güzelsin Tanrıça. O günden sonra hiçbir şey eskisi gibi olmadı. Her siyah gül, her not, her sessizlik beni biraz daha içine çekti. Her şey üzerime yıkılırken bir tek o sarsılmadı: Boran. Yeni hocam, yeni nefesim... Hayatım paramparça olmuşken, bana bakınca hâlâ beni görebilen tek insan. Ben artık sadece bir öğrenci değilim. Ben, av ve avcı arasındaki çizgide yürüyen bir hafızayım. Bir kadınım. Bir kız evlat. Bir tanığım. Ve belki... sıradaki kurbanım.

Ashford Lisesi'nde karanlıkla aydınlık aynı koridorda yürüyordu. John Donovan, korkunun adıydı; Olivia Walker ise umudun sesi. Ve kader, ikisini birbirine doğru çekiyordu.

'küçük bir kız çocuğu evlat edinen Mark kız çoçuğu büyüdükçe güzeleşeyodu ve bu markın ona karşı hissler beslemesine neden oluyodu'

Normal bi yaşantıdan birine ait olma duygusu ile başlayan bi hayat ( +18 )