Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

🎼 "Cehennemin benim..." Diye fısıldadı. "Cennetin bu altın zincir... Cennet ile cehennem arasına sıkışıp kalan bu nota sensin." Bileklik olduğunu düşündüğüm zinciri eline alarak usulca oturduğu yerden ayaklandı. Bakışlarım merakla hareketlerini takip etti. Hemen ayak ucuma gelerek diz çöktü. "Bu senin," dedi, ayak bileğimi hafif bir dokunuşla kendine çekerek. "Cennet ile cehennem arasında sallanmalı sağlayacak küçük bir hediye." Zincirin klipslerini açarak bileğimin etrafına sardı. "Her adımında ayak bileğinde sarsılacak ve en sonunda olmak istediğin yeri sana gösterecek." Halhalı ayak bileğimin etrafına dolayarak başını öne eğdi. Dudaklarını bileğimin üzerine bastırdı. Boğuk bir ses yankılandı dudaklarından ama kelimelerini seçemedim. "Cennetini bul." ❥ Kapak tasarımı: E-Rabbit

Sen hiç bir kitap karakterine âşık oldun mu? O, oldu. Asıl tuhaf olan ise... Kitap karakteri de ona âşık olmuştu. "O gece bir kitapla tanıştım. Kaderime giden yolda bana rehber olacak bir kitapla." (DÜZENLENİYOR.) © Tüm Hakları Saklıdır! ©

Ormanda nefes nefese koşuyordum. Kaçmam lazımdı. Ama nasıl kaçacaktım daha fazla? Arkamdan gelen sesle irkildim; "Daha ne kadar kaçmayı planlıyorsun?" Gerçekten daha ne kadar kaçmayı planlıyordum ki? Aslında ölene kadar koşmalıydım. İki seçeneğim vardı bundan sonra; Ya teslim olacaktım, ya da koşmaya devam edecektim. Ancak yürümeyi öğrenmeden koşmam imkansızdı. Ben imkansızı seçtim...

Öfkesi, merhametini bir kalkan görevi görerek gizliyordu. O öfkenin ta kendisiydi. Ve, bundan daha fazlası..

Ardan iki yıl geçmişti. Ama hala yaşamak için bir sebep arıyordum. -napıyosun burda tek başına ?! Kafamı sesin geldiği yöne çevirdim. Bana hayat dolu bakan bu bir çift göz içimi huzurla dolduruyordu. - noldu niye geldin ? Dedim Sorumu havada bırakarak umursamaz bir tavırla yanıma oturdu. Kocaman gülümsemesi ve huzur dolu sesiyle; -benden kurtulabileceğini mi zannettin ? Dedi. İstemsizce güldüğümü farkettim. Bu kız bana çok iyi geliyodu. Bakışlarımı ona çevirdim ve;

Bedenimdeki tatlı sızının sahibi olan adamın gözleri, alev aldı. Ben de alev almıştım. Artık durmamız imkansızdı...

(Tamamlandı.) Bilinmeyen N.. : Nude at'da gözümüz gönlümüz açılsın canımın ciğeri.