Klasik karışan bebekler ve bunun doğurduğu sonuçlar... Haydi, bu klişeyi bir de benim kurgumla okuyun :) İtiraf edeyim, ilk birkaç bölüm biraz acemice yazılmış olabilir ve size basit gelebilir. Ama vazgeçmeden okumaya devam ederseniz, asıl derin düşünceleri ve karakterlerin iç dünyasını keşfedebilirsiniz. ~ Doğduğu gün kaderi başkasıyla değiştirilen Eslem, on yedi yıl boyunca yabancı bir evde, yabancı bir soyadının altında ve yabancı insanların kızı olarak büyüdü. Şimdi saklanan gerçek gün yüzüne çıktı. Peki ortaya çıkan sadece biyolojik ailesi miydi, yoksa Eslem'in yaşadıkları ve sakladığı acılar da mı? Bu masalsı bir kavuşma değil... Aksine, yıllardır bastırılmış öfkenin, bitmeyen acıların ve kanlı bir geçmişin yeniden uyanışı. Geçmiş, sırtında ağır bir yük, ellerinde ise silinmeyen izler bırakmıştı. Kayıplar yaşamış, kayıplar yaşatmıştı. Ondan çalınan ruhunu, bir başkasının geri vermesini beklemiyordu. Belki hiçbir zaman bu aileyi kabullenmeyecekti. Belki de içindeki soğukluk, sonsuza kadar sürecekti. Soğukluğu yenmenin tek çaresi sıcaklıktı. Belki de Eslem'in ihtiyacı olan tek şey sıcak ve güven dolu bir aileydi. Ama ona bu verilecek miydi? Yoksa bu yol, karanlık bir sona mı çıkacaktı? Her şey pişmanlıkla mı bitecekti?

Gayrımeşru bir ilişkiden doğan bir çocuk ve bir anda altüst olan hayatı. Kayra babası bildiği adamla sakin bir yaşam sürüyordu. Ama bir gün aniden çalan kapıyla tüm hayatı altüst oldu. Bir anda kendini Mardin'de bir aşiretin ortasında bulan henüz 13 yaşında bir çocuk. Kayra "Allah'ın bir lütfu" olarak sevilirken bir anda "bir günahın bedeli" olarak anılacaktı.

Bir kayıp, bir sır ve hiç bilinmeyen bir ikiz... ​Şahin Ailesi için zaman, on yaşındaki kızları Mira'nın kaçırıldığı gün durmuştu. Dokuz yıl süren sessizlik, kapılarına gelen bir haberle bozuldu. Kızları bulunmuştu. ​Ama büyük bir oyun vardı: Bulunan kız Mira değil, onun varlığından bile şüphe edilmeyen ikizi Miray'dı. ​Şahin ailesi, bağırlarına bastıkları bu kızın Mira olmadığını öğrendiklerinde aynı sevgiyi sürdürebilecek miydi? Yoksa Miray'a duydukları şefkat, sadece bir hayaletten mi ibaretti? ​En önemlisi... Miray'ın yıllar sonra sığındığı bu liman, gerçekten onun ailesi miydi, yoksa en büyük hapishanesi mi olacaktı?

🥀Reankarnasyon içerir!🥀 Yirmi yedinci yaş gününde arkadaşlarıyla buluşmak için evden çıktığı zaman bir kaza sonucu hayatını kaybetti. Adam gözünü açtığında üç yaşında bir kız çocuğunun bedeninde olması desem nasıl bir tepki verirdiniz?

Mihra, hayatını yalnızca annesiyle geçirmiş genç bir kızdır. Babasını hiç tanımadan büyümüş, annesinin sevgisiyle ayakta kalmıştır. Ancak annesinin ani ölümü, Mihra'nın sesini elinde almıtı. Onun için artık hiçbir şey eskisi gibi değildir. Annesinin eşyalarını toplarken, Mihra bir mektup bulur. Bu mektup, ölümünden önce annesi tarafından yazılmıştır ve Mihra'dan tek bir şey ister: Bir askeri bulup bu mektubu ona vermesi. Mihra, annesinin son isteğini yerine getirmek için yola çıkar. Uzun arayışlardan sonra bahsedilen kişiyi bulur: sert bakışlı, disiplinli bir albay. Ancak Mihra, bu adamın kendi babası olduğundan habersizdir. BABASI MEKTUP ALIRKEN NE HİS ETİ. Mektubu uzattığında her şey değişir. Albay mektubu okudukça yüzü gerilir, sesi yükselir, öfkesi kontrol edilemez bir hâl alır. Odadaki hava bir anda ağırlaşır. Mihra ne olduğunu anlamaz; sadece korkar. Annesinin ne yazdığını bilmeden, bir sırrın ortasında kalakalır. Mektubun son satırlarına gelindiğinde albayın dünyası da sarsılır. Yıllardır saklanan gerçek, tek bir kâğıt parçasıyla ortaya çıkmıştır. Onun bir kızı nasıl olurdu ? Yıllar sonra bana gelen dilsiz bir kızım mı vardı?! Ve Mihra, o an hayatının en büyük gerçeğiyle yüzleşmek üzeredir: Karşısındaki adam... onun babasıdır. Ama bunu çok geç öğrenir.

Üç yaşında minicik bir kız... yıllardır uzaklarda soğuk ve sessiz adam Önlerine bir kapı açılır;adımları hem sessiz hemde tereddütlü aralarında sözcükler değil geçen yılların kırgınlıkları konuşur,bu yıllardır bilinçsizce birbirlerini arayan iki yüreğin hikayesi. bu kelimelerin yetmediği duyguların hüküm sürdüğü bir hikaye.Babasını yeni bulan Mehru ve kızı olduğunu yeni öğrenen Çakır Pusat Mehru ve babasının hikayesine davetlisinizz.

​"Herkesin duyduğu o gürültülü dünyada, o sadece çiçeklerin fısıltısını ve renklerin melodisini duyuyordu." ​Herkes için sıradan olan bir gün, onun için aşılması gereken devasa bir labirentti. Kelimeler dudaklarından dökülmeyi reddediyor, zihni ise binbir çeşit renkle dans ediyordu. İnsanlar ona "eksik" dedi, oysa o sadece "farklı" bir frekansta yaşıyordu. Mavi güllerin arasında kendine kurduğu o sessiz krallık, bir gün hiç beklenmedik bir ışık huzmesiyle sarsılacaktı. Ruhunun kapılarını aralamaya cesaret eden biri, oradaki aydınlığı görebilecek miydi? /// Tüm telif hakları saklıdır. Kurgunun tamamı bana aittir,en ufak çalıntı da yasal işlemler başlatılacaktır.

15 yıl önce, 2 Mart gecesi dünyaya gelen güzeller güzeli Nefes bebek, daha hayatının ilk saatlerinde kaderin en sert yüzüyle tanıştı. Kandemir ve Tamer aileleri arasında yıllardır süregelen kanlı intikam savaşı, masum bir bebeğin hayatını da içine çekmişti. Daha ne olduğunu anlayamadan, bir hastane odasından alınarak apar topar Kanada'ya kaçırılan Nefes. Geride bırakılan sadece bir ülke değil, aynı zamanda gerçek kimliği, ailesi ve ait olduğu hayattı. Yıllar boyunca kendini Gece Tamer olarak bilen küçük kız, kim olduğunu bilmeden, ait olmadığı bir soyadını taşıyarak büyüdü. Ta ki bir sabah, her şeyin değiştiği o güne kadar... Tek bir gerçekle, bildiği bütün doğrular yerle bir oldu. Gece, aslında Nefes olduğunu öğrendiğinde, hayatının üzerine kurulduğu temelin ne kadar kırılgan olduğunu fark etti. Yeni ailesine alışmaya çalışırken, geçmişin karanlık izleri peşini bırakmadı. Çocukluğundan çalınan yıllar, bastırılmış duygular ve kimlik karmaşası onu derinden sarsarken, Gece her gün biraz daha kendisiyle yüzleşmek zorunda kaldı. Travmalarıyla savaşırken bazen nefessiz kaldı, bazen de tamamen kaybolduğunu sandı. Ama zamanla, en karanlık anların bile içinde bir ışık saklı olduğunu fark etmeye başladı. Gerçek ailesinin yanında geçirdiği her an, ona ait olmanın ne demek olduğunu yeniden öğretiyordu. Belki hayat ona en başından adil davranmamıştı, belki de her şey elinden alınmıştı... ama yine de, yeniden başlamanın bir yolu vardı. Nefes artık sadece geçmişinin kurbanı değildi. O, kendi hikayesini yeniden yazmaya çalışan bir kızdı. Ve belki de ilk kez, hayatın o kadar da kötü olmadığını anlamaya başlıyordu.

*Aile/aşk kurgusu *Yetişkin içerik barındırır --- "Bir ay boyunca burada olduğumu bile fark etmeyeceksin. Tek derdim o mektupta yazanı gerçekleştirip, altında kalabileceğim tüm vicdan yükünden kurtulmak." Boş bakışlar atabilen tek kişinin o olmadığını kanıtlamak istercesine gözlerimde hiçbir his belirtisi olmamasına dikkat ettim. "O mektupta bir ay boyunca evimde bir hayalet gibi yaşaman gerektiği mi yazıyordu?" Sırıttım. Gözlerimde yaratmaya çalıştığım hissizliğim sırıtışımda da yer bulduğundan emindim. "Hayır," dedim sakince. "Babamı bulmam, onunla en az bir ay vakit geçirmem ve kendisini tanıma fırsatı bulmam gerektiği yazıyordu." Bir şey söyleyecek gibi olduğunda elimi kaldırarak beklettim. "Ama bir babaya ihtiyacım yok, biz bu bir ay boyunca birbirinden kaçan iki ev arkadaşı olalım." Yalan söyleyebilme konusunda başarılı biri sayılır mıydım, bilmiyordum. Fakat beni o kadar tanımıyordu ki cümlelerimde neyin yalan neyin doğru olduğunu bulabilecek gücü yoktu. Karşımda babam vardı. Adını altı ay önce öğrendiğim, adımı biraz önce öğrenen babam... ••• "Güzel olan sensin." "Güzel miyim?" "Sana güzel olduğunu söyleme nedenim çok basit aslında." derken başını küçük bir hareketle hafifçe eğdi. "Sessiz kalınamayacak kadar güzelsin, Afrodit." --- '040823

Sumru, küçük bir ailede yaşayan sıradan lise öğrencisiyken, kafasını parkeye vurması sonucu hayata en baştan başlayacaktır. (ciddiye almayın canım sıkıldığı ve yapacak bir şey bulamadığım için yazıyorum)