Κυνικός... Σκοτεινός.... Θηρευτής... Σαγηνευτικός... Εγωπαθης... Αντικοινωνικός... Εγωκεντρικός... Ανυπόμονος.... Περίεργος... Αμετάβλητος... Κάθετος... Εσωστρεφής... Νάρκισσος... Στενόμυαλος... Απροσπέλαστος... Πεισματάρης.... Ατίθασος... Κτητικός.... Απλησίαστος... Αδιάκριτος.... Στριμμένος... Κυκλοθυμικός... Φιλόδοξος... Αγενής.... Αυτά και άλλα πολλά, και άλλα τόσα ήταν μόνο λίγα από τα κοσμητικά επίθετα που του προσκομιζαν καθημερινά όσοι έρχονταν σε επαφή με τον περίφημο Άλφα... Ένα αδυσώπητο πανέξυπνο γουρούνι με αδυναμία στο όμορφο γυναικείο φύλο που πατούσε επί πτωμάτων για να πετύχει τους στόχους του... Ποιος ήταν όμως ο διαβόητος Κύριος Α; All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Καμία δεν μπήκε εθελοντικά. Και καμία δεν βγήκε η ίδια... Στη σκιά μιας παρακρατικής οργάνωσης, νεαρές γυναίκες εξαφανίζονται από τις φυλακές και «ξαναγεννιούνται» ως κάτι άλλο. Κάτι αθώο στην όψη, μα θανατηφόρο στην ψυχή. Πιο γρήγορες. Πιο όμορφες. Πιο επικίνδυνες... Ο Λωτός είναι το σύμβολό τους. Κανείς απ' έξω δεν γνωρίζει τι συμβαίνει πίσω από τις κλειστές πόρτες εκτός από έναν... Τον Εκπαιδευτή...Είναι ο δημιουργός τους αλλά και ο μεγαλύτερος τους κίνδυνος. Κανεις δεν ξέρει τι ακριβώς διδάσκει...Το μόνο που ξέρουν μόνο, είναι ότι όσες σπάνε... δεν ακούγονται ξανά. Στην Επιχείρηση Λωτός υπάρχει μονάχα μία επιλογή: Η λεγόμενη Σφραγίδα. Να αποδεχτείς το σημάδι... ή να σαπίσεις για πάντα πίσω από τα σίδερα. Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

φοβάμαι...φοβάμαι ότι ο ανθρωπός μου, θα με πείσει ότι οι κόκκινες πέρλες μου πάνε!

Εγώ, εσύ και ένα καλοκαίρι. ⭑･ﾟﾟ･*:༅｡.｡༅:*ﾟ:*:✼✿　　✿✼:*ﾟ:༅｡.｡༅:*･ﾟﾟ･⭑ Η Αμάρυλλις, μια ζωγράφος που άλλοτε έβλεπε τον κόσμο μέσα από τις πιο φωτεινές αποχρώσεις του, επιστρέφει στη Γαύδο αναζητώντας γαλήνη· μια γαλήνη που η ζωή της στέρησε με τρόπο κατακλυσμιαίο. Ο Μιχάλης, ένας άνδρας που είχε μάθει να θριαμβεύει, βλέπει τον κόσμο του να διαλύεται, μόνο και μόνο για να καταλάβει πως δεν του ανήκε ποτέ. Στρέφεται ξανά στη δουλειά του, στο επόμενο μεγάλο έργο του -κι αυτό το έργο τον φέρνει στη Γαύδο. Εκείνη είναι το λευκό, εκείνος το μαύρο. Και το μαύρο, πάντοτε, μοιάζει ικανό να καλύψει το λευκό. Εκτός κι αν το λευκό προλάβει να λάμψει, να το διαπεράσει, να το μεταμορφώσει. Και τότε... γεννιέται το γκρίζο. Shoutout στην @kastadiaverse για το εξώφυλλο.

Στο τέλος του κόσμου, εκεί όπου ο ορίζοντας μαυρίζει, η επιθυμία και η μαγεία συγκρούονται ανέλπιστα... Ένας κόσμος στην ίδια γη, χωρισμένος όμως από φόβο και ήθη, από πρέπει και μη, από κανόνες και από απελπισία. Από φρίκη τρόμο και άγνοια... Κάπου εκεί , δυο καρδιές που παραβαίνουν τους κανόνες, ξυπνούν δυνάμεις που κανείς δεν μπορεί να ελέγξει. Στον Μαύρο Ορίζοντα, η αγάπη απαγορεύεται. Παύει να υφίσταται. Είναι επικίνδυνη... Λατρεία, βουντού, μαγεία, σκλαβιά, αφεντικά και δούλοι... Πάθη, λάθη που δεν έπρεπε να γίνουν και βία... Αυτό το ταξίδι δε θα μοιάζει με τα άλλα... All rights reserved © Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται κάθε αντιγραφή, αναδημοσίευση και αναδιανομή χωρίς τη γραπτή άδεια του συγγραφέα Κάθε πάταξη αυτής διώκεται ποινικά

Ένιωσα ένα χέρι στο λαιμό μου και ένα ξένο σώμα κολλημένο πάνω μου ενώ το δικό μου είχε γίνει ένα με τον τοίχο . ''Άκου να δεις ''ΡΕΓΓΙΝΑ'' εδώ είναι το μαγαζί μου και δεν επιτρέπω σε κανέναν να μου μιλάει έτσι, την επόμενη φορά δεν θα προλάβεις ούτε να ανοιγοκλείσεις τα βλέφαρα σου ώσπου η σφαίρα θα προσγειωθεί στο στοματάκι σου '' Όταν έφυγα από το ορφανοτροφείο δεν είχα φανταστεί ότι η ζωή μου είχε εκπλήξεις και απορούσα αν μπορούσε να πάει χειροτέρα. Μπορούσε; Αφήνοντας πίσω την ζωή της στο ορφανοτροφείο, η 20 Χρόνη πλέον Ρεγγίνα έρχεται σε επαφή με την άσχημη πλευρά της ζωής, αφού αναγκάζεται να μείνει στον δρόμο. Ποτέ δεν φαντάστηκε όμως ότι στην προσπάθεια της να φτιάξει την ζωή της, θα έπεφτε στην ανάγκη ανθρώπων της νύχτας. Πόσο μάλλον το πού αυτός ο δρόμος θα την οδηγούσε ή καλύτερα σε ποιόν... Η περιπετειώδης ιστορία μίας 20χρονης, γεμάτη από ίντριγκες και βρώμικα παιχνίδια επικίνδυνων ανθρώπων. Μια ιστορία που θίγει ρατσισμό, ιδεολογίες, στερεότυπα & βία, προκαλώντας την κριτική σκέψη κάθε ανθρώπου. DONT COPY MY STORY...

"Είσαι σίγουρη?"

1. Μην αφαιρείς ζωή, είναι ιερό το αίμα 2. Μην προδώσεις τον έρωτα, είναι φλόγα αγνή 3. Μην απλώσεις χέρι ξένο, είναι πικρό το κέρδος 4. Μη σπείρεις ψέμα, η αλήθεια σε βλέπει 5. Τίμα τη ρίζα σου, πατέρα και μητέρα 6. Μην αφήσεις τη ζήλια, να φθείρει την ψυχή 7. Μη φυλάς κακία, γίνεται δηλητήριο 8. Μην κρίνεις τον άλλον, ο καθρέφτης σε κοιτά 9. Μην ποθήσεις ξένα αγαθά, η καρδιά σου αρκεί 10. Μην ποθήσεις ξένη αγάπη, η δική σου σε περιμένει Don't copy ©2025 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

"Ολίβια το έκανα!" Είπε συνωμοτικά στο τηλέφωνο. "Αααα μπράβο! Συγχαρητήρια!..." Της απάντησε η κολλητή της ειρωνικά. "Δηλαδή τι έκανες;" Ρώτησε με ειλικρινή απορία "Αυτό που μου έλεγες να κάνω και γω δίσταζα...." Συνέχισε η Κριστίνα ""Ποιο παιδί μου;! Τι έκανες;!" Άρχισε να χάνει την υπομονή της "Δε μου έλεγες να κάνω one night stand και εγώ δίσταζα; Ε το έκανα!" "Και να έρθεις να σε δω σου λέω αλλά ποτέ δεν με ακούς..." Είπε δεικτικά "Μία στιγμή... εσύ... έκανες one night stand;!" "Ε τι σου λέω τόση ώρα;! Που είσαι; αλλού;" Ξαφνικά από την άλλη άκρη της γραμμής ακούστηκε μια τσιριδα. "Πως κανείς έτσι χρυσό μου; Μου έσπασες το τύμπανο! Εγώ το έκανα, όχι εσύ!" 💘💘💘💘 Πότε δεν περίμενε ότι εκείνη η απόφαση θα της άλλαζε τη ζωή. Ότι θα τα έκανε όλα άνω κάτω όχι μόνο στα προσωπικά της αλλά και στα επαγγελματικά της. Τελικά, άξιζε το ρίσκο για ένα one night stand;

Επέστρεψε από τον πόλεμο με το όνομα του ήρωα...Με το πρόσωπό του. Με τις πληγές του. Με τα φαντάσματά του... Μα όχι με τις αναμνήσεις του. Κάθε πρωί κοιτάζει τον καθρέφτη σαν να περιμένει να του μιλήσει. Το είδωλο τον αμφισβητεί. Το βλέμμα του είναι ξένο, τα μάτια του άδεια. Κάτι λείπει ή, ίσως, κάτι έχει προστεθεί που δεν ανήκει εκεί. Η γυναίκα του τον αγγίζει σαν να τον μαθαίνει για πρώτη φορά. Δεν τον εμπιστεύεται. Ούτε τον απορρίπτει. Απλώς παρατηρεί. Σαν να αναζητά κάτι πάνω του. Σαν να περιμένει μια επιβεβαίωση... ή μια διάψευση. Ο κόσμος γύρω του συνεχίζει, μα ο ίδιος νιώθει ότι ζει μέσα σε μια ζωή ραμμένη πρόχειρα πάνω του , σαν δέρμα άλλου ανθρώπου. Ποιος ακριβώς γύρισε πίσω από τον πόλεμο; Και πόσο καιρό μπορείς να ζήσεις μέσα σε ένα ψέμα που όλοι φαίνεται να προτιμούν απ' την αλήθεια; Don't copy ©2024 all rights reserved by Ζέτα Ορφανού Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα