Rok rozpoczęcia i zakończenia pisania: 2012 Rating: +15 "Książę" opowiada o młodym, zagubionym Księciu zamkniętym w zamku i pewnym złodzieju, który próbuje nadać porcelanowej lalce człowieczeństwo. Historia pisana jako bajka i też tak należy ją traktować.

Aleksander Białecki, mimo swoich dwudziestu czterech lat na karku, wciąż żyje w mydlanej bańce, marząc o karierze, pieniądzach i sławie na miarę znanych amerykańskich muzyków rockowych. Zapomina jednak czasem, że mieszka na zupełnie innym kontynencie, w trochę mniejszym kraju, w którym zasady American Dream nie obowiązują. Aleks nie pali się też do pracy, zarabia w inny sposób. Krzysztof jest jego sponsorem, jednak ich relacje wychodzą (przynajmniej ze strony Krzysztofa) daleko poza układ czysto finansowy. Aleksander, mimo tego że jest świadomy uczuć mężczyzny, nie chce od niego nic prócz pieniędzy. Pewnego dnia Aleks zmuszony jest przyjąć w progi swojego zespołu kolejnego członka. Jest nim osiemnastoletni Jaś, chłopiec wyglądem przypominający Biebera i przez to przyprawiający Białeckiego o mdłości. Będzie musiał jednak go zaakceptować, jeżeli chce wreszcie spełnić jedno ze swoich największych marzeń - zaistnieć na scenie muzycznej.

W dzisiejszym świecie nie ma miejsca na starość. Starość to przereklamowany końcowy etap rozwoju i dojrzewania, który najchętniej każdy by pominął. Nie ma na nią miejsca również w gejowskim kręgu imprez, randek i flirtów. Nic więc dziwnego, że Maciej Wyszyński swoich trzydziestych drugich urodzin wcale nie wita z ogromnym uśmiechem i z szeroko rozpostartymi ramionami. Niestety, jego słaby entuzjazm do świętowania ma również inne podłoże - wieczór wcześniej Wyszyński został okradziony. Jednak nie w byle jaki sposób i nie przez byle kogo. Filip „Wilku" Wilczyński to z pewnością najmłodszy, najlepszy i najseksowniejszy kieszonkowiec, jaki kiedykolwiek stanął Maciejowi na drodze. Co się stanie, gdy zetrą się ze sobą dwie odmienne rzeczywistości? Rzeczywistość Macieja to rzeczywistość wypełniona pracą, dbaniem o swój wygląd (no bo hej, lata lecą, a on nie może pozwolić sobie na wypadnięcie z obiegu!) i co piątkowymi wypadami do klubów na wyrwanie „młodego mięsa". Filip wiedzie skrajnie odmienne życie. Po pierwsze, ma zaledwie dziewiętnaście lat i może właśnie dlatego jest cholernie pyskatym, nabuzowanym i do bólu pewnym siebie dzieciakiem z patoli. Kradzieże to dla niego chleb powszedni, a bójki stanowią idealną formę rozrywki. Czy Maciej, król podrywu i szybkich numerków w klubach, da radę okiełznać taką bombę energii i znajdzie sposób, by na dłużej ją przy sobie usidlić? A może to ta bomba energii będzie musiała zastanowić się, czy zdobycie Maciejowego serca jest w ogóle możliwe?

Wiktor jest zwykłym chłopakiem - ani przystojny, ani szczególnie inteligentny, a w dodatku malkontent. Nie udało mu się spełnić oczekiwań rodziców, wyniki maturalne przekreśliły plany o przejęciu przez syna gabinetu weterynaryjnego i, ku ich rozpaczy, zamiast przyszłego weterynarza, trzymają pod dachem przyszłego kulturoznawcę. Wiktor jednak za bardzo się tym nie przejmuje - w końcu i tak nie lubi zwierząt. Pierwszy dzień studiów zaczyna się dla niego jak każdy inny, jak zwykle zaspał, jak zwykle spóźnił się na tramwaj, a w Krakowie już straszą alarmami smogowymi. Wszystko jest tak, jak być powinno, dopóki nie usiądzie obok niego dziwny chłopak z okularami na połowę twarzy i... nie zacznie Wiktora wąchać. A później, na domiar złego, przez przypadek spotkają się w tej samej sali wykładowej. Czy Wiktor w końcu dowie się, co z Oliwerem nie tak?

„Najpierw graliśmy na rozpadającym się szkolnym boisku, wyganiani o godzinie osiemnastej przez woźnego, by o dwudziestej drugiej przemknąć się przez bramę i grać tak długo, aż wystarczy nam sił." „No i są jeszcze oni. Dzieciaki z bogatych rodzin przesiadujący na orliku godzinami. Chwalący się nowymi butami sportowymi, I-podami, czy innymi I-phonami. Na boisku, do licha! Kogo coś takiego obchodzi na boisku?" „Wystarczyło tylko kilka minut, aby zauważyć precyzję ich gry. To nie uliczna koszykówka, jak w naszym przypadku. Oni ją trenowali. Zapewne kilka godzin dziennie w najlepszym klubie sportowym miasta. Każdy krok, każdy skok, wszystko idealne." „Nie stąd. Nie ma mowy. Nawet Arek by nie trafił. Trafił. Trafił, cholera. I co najgorsza, przegrywamy. Z nimi, wychuchanymi bachorami." „Myśleliśmy, że jesteśmy geniuszami w ulicznej koszykówce, aż tu nagle takie bachory ściągnęły nas na ziemię. Wyuczona precyzja pokonała instynkt." „Po prostu lubię piękno, a męskie, wysportowane ciała z pewnością są piękne. Gdzie mi więc do geja? Ciotki latającej z wypiętą dupą?"

Opowiadanie o trzech chłopcach: jeden się jąka, drugi do bólu przypomina Andy'ego Biersacka, a trzeci za czasów szkolnych prześladował dwóch pierwszych. Ich drogi na chwilę krzyżują się pod koniec gimnazjum, jednak ten krótki epizod całkowicie odmienia życie Teodora. Po kilku latach Teodor, wracając z wykładów i mając jedynie kilka złotych w kieszeni (jak to na studenta przystało), postanawia zjeść obiad w McDonaldzie. Jakie będzie jego zdziwienie, gdy zza kasy popatrzy na niego para znajomych, niesamowicie niebieskich oczu, uświadamiając go, że Kraków to wcale nie tak wielkie miasto. Jedno jest jednak pewne - pytanie „a może frytki do tego?" nie ma szansy paść. McDonaldowy mundurek oraz czapeczka to i tak zbyt duża potwarz dla napompowanego dumą Andrzeja.

Odcięta od świata wyspa oraz żyjące na niej w dobrostanie i szczęściu elfy stają się celem barbarzyńców z kontynentu. Idealny świat młodego księcia legnie w gruzach, kiedy do pałacu wedrą hordy bestii, rabując, demolując i gwałcąc. Młodzieniec nie zna ich zamiarów, nie wie, czego tak naprawdę chcą od jego rodziny - oraz, na bogów, w jaki sposób udało im się przebić przez barierę i zapieczętować ich całą magię? Jedno wie na pewno, nic już nie będzie takie samo, jak wcześniej. Złote czasy Elmarnaki dobiegły końca. Trevedic jest świetnie zapowiadającym się magiem, a Xahen doskonałym wojownikiem. Jeden jest ślepcem, a drugi ma w sobie więcej empatii, niż chcieliby tego jego pobratymcy. Losy tej dwójki krzyżują się ze sobą i ciężko stwierdzić, czy to dar, czy może przekleństwo. Autorką grafiki na okładce jest Eikkou.

Henryk jest w ciągłej podróży. Każdego ranka budzi się, pakuje walizkę i jedzie na dworzec, by tam wsiąść do pociągu i wreszcie znaleźć się w Warszawie. Jedzie do Stasia, do swojej jedynej, największej miłości. Opowiadanie zainspirowane prawdziwą postacią, która jeszcze niedawno przemierzała bydgoskie ulice.