Bu kurgunun adı "aşk şarabı" Bir gamzeli çocuk var birde koca gözlü kız ... Koca gözlü kız öyle büyük bir çıkmazdaydı ki ... Çaresizdi , kurtarıcak kimsesi yoktu... Sonra bisikletli bir kahraman girdi hayatına , bakmayın öyle bütün kahramanların pelerini olucak diye bir şey mi var ? O bisikletle girmişti işte hayatına ... Birde şirin masum bir kız ve sert çocuğun hikayesi var tabi ... Okyanus gözlü kız senelerdir o sert duygusuz görünen çocuğa abayı fena halde yakmıştı .. Peki sert çocuk? Gerçekten birşeyler hissediyor muydu o çimenlerin bile yeşilin bu tonunun içinde bulundurmadığı gözlerin içinde dalıp giderken ? Siz bu hikayede kim iyi kim kötü bilirsiniz... kim aşık kim değil tahmin bile edemezsiniz ... Birde sarışın çocuk var tabi rahatına düşkün gurubun neşesi ... Peki kızlar erkekleri elde etmeye çalışan kızlara pabuç bırakıcak mıydı? Erkekler kızların içine düşmeye çalışan erkeklere dalmadan nasıl durucaklardı ... Hazır olun muhteşem bir hikaye sizlerle ...

uzak kaldığı kardeşinin komaya girdiği haberini alan o kız... artık intikam istiyordu. önce bir liste oluşturdu. listeden adı silinenler mi daha şanslı yoksa sona kalan mı?

Takıntılı bir adam, en fazla ne kadar ileri gidebilir ki? :)...

Görevlerinin ne olduğunu bile bilmeseler de bu işi engellemek zorunda olan MAVİ AY

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

"Nolursa olsun... Hep arkandaki gölge olacağım ben senin. Git de desen kal da desen ben hep olacağım. Kimse üzemeyecek seni Nazlı Naz'ım." Gülümseyerek yine onu düşünmeye başlamıştım. Kendi hayatımı düşünmek gibi bir seçeneğim daha yoktu çünkü benim hayatım da o'ydu. Ve ben yalnızca onu düşünmekle yetiniyordum. Bu sonsuza dek de böyle sürecekti.