" (...) Spogląda na nie przeciągle, bawiąc się długą zawieszką między palcami. Przez ułamek sekundy bije się z myślami. Znowu. Prawdopodobnie analizuje, czy to wyjście jest mniej ważne od randki z nowo poznaną dziewczyną w pociągu. Do tego kilkanaście lat młodszą. Ku mojej radości, chowa klucze do kieszeni kurtki i z jeszcze szerszym uśmiechem zaprasza mnie do środka." .One Shot. The art: Hawkeye. The artist: moja wyobraźnia.

" (...) Jest to mocny uścisk. Zbyt mocny, wręcz bolesny. Czuje jak jego palce wypalają czerwone ślady na jej skórze, niczym gorące pręty, które są w stanie stopić najcięższy metal istniejący na tym świecie. Jane wie, że to jego odpowiedź na jej własne bolączki. Ten cholernie mocny uścisk, który jest dopiero drugim wyrazem bliskości, na jaki go stać, po dostaniu się na Ziemię. To jak wołanie o pomoc. O odrobinę intymności, której też potrzebuje od niej, jak powietrza niezbędnego do życia." .One Shot. The art: Thor x Jane. The artist: moja wyobraźnia.

Nie planowałam ocieplenia stosunków. Nie planowałam skradzionych pocałunków, dotyku. Nie planowałam długich, upojnych nocy, ani ucieczek o czwartej nad ranem. A przede wszystkim, nie planowałam się zakochać. Gatunek: Romans Parring: Draco/Hermiona Narracja: pierwszoosobowa, czas teraźniejszy Odbiorcy: +18 Okładka: GonsiaArt ❤

W normalnej sytuacji a) poszłabym dalej i dała mu spokój lub b) przysiadłabym się do niego i pomogła wpaść na trop. Teraz jednak staję jak wryta i po sekundzie chowam się za framugą. Wychylam jedynie głowę, żeby móc dalej go obserwować. Cholera, co sprawiło, że nagle czuję się jak sparaliżowana? Stiles i Lydia, 10 lat po ukończeniu Beacon Hills High School.

"Kocham Cię". Dwa słowa, a mogą znaczyć tak wiele. Mogą zmienić czyjeś życie, wywrócić je do góry nogami. Mogą być powtarzane na nowo i na nowo, ale za każdym razem będą brzmiały trochę inaczej. Za każdym "Kocham Cię" może kryć się inna historia. (wolno pisane)

"...Draco jest jak... Moja własna heroina, spersonalizowana, wyselekcjonowana, dobrana by ujarzmić każdy fragment mojego ciała swoim trującym działaniem. Och, on potrafi to doskonale. Ma nade mną władzę, która odbiera godność, poczucie wolności, zabiera swobodę. Jest bezlitosnym władcą, któremu poddaję się bez słowa, bo zachorowałam na coś tak okropnego, tak wstrętnego, na coś co odbiera całe człowieczeństwo zamieniając mnie w potwora. Zachorowałam na miłość. I to jest właśnie moja największa tragedia..."