Esme ve Adil, yirmi sene önce hayallerine giden yolda ayrı düşmeseydi her şey sandıkları kadar mükemmel olur muydu?

Bazı insanlar hayatına konuşarak değil, adını söyleyerek girer. Esme için Adil tam da böyleydi: konservatuvarın taş duvarları arasında adını anons eden, sonra aylarca aklında yankılanan bir ses. Yeniden karşılaştıklarında onları birbirine bağlayan şey yalnızca müzik değildir; söylenemeyen arzular, yarım kalan ilişkiler ve yalan söylemeyen şarkılar da aralarındadır.

Odasında elinde ok ve yayıyla oturan huysuz bir Tanrı ile karşılaşan Doktor Esme'nin hayatı bir gecede altüst olur. Karşısındaki bıkkın Eros'un ona reddedemeyeceği, sıra dışı bir teklifi vardır: 28 gün, 7 farklı paralel evren ve geçmişindeki 7 farklı erkekle evli olduğu 7 ayrı hayat! Her evrende dörder gün kalacak olan Esme, her seferinde bambaşka yaşlarda, mesleklerde ve tahmin bile edemeyeceği dertlerin içinde uyanacaktır. "Yaşansaydı nasıl olurdu?" dediği ihtimallerin içinde kendi gerçeğini ararken, her evrendeki Esme'nin saf acısını ve mutluluğunu kendi ruhunda hissedecektir. Peki ya hayatını cehenneme çeviren o en büyük yarasıyla, en çok merak ettiği o adamla evli olduğu evrene sıra geldiğinde, Esme kendi kalbine söz geçirebilecek midir?

Vampirlerin dünyasında her aşk unutulmaz. Her ihanet kayda geçer. Her hüküm kanla mühürlenir. Esme, yüzyıllardır gölgelerin ardında hüküm süren Kan Meclisi'nin en güçlü isimlerinden biridir. Soğukkanlı, zarif ve ulaşılmazdır; duygularını çoktan geçmişte bırakmış gibi görünür. Ta ki Adil geri dönene kadar. Bir zamanlar Esme'nin kalbini bilen bu asi vampir, yıllar önce Meclis'e sırtını dönmüş ve ardında kapanmamış bir yara bırakmıştır. Şimdi ise yanında eski bir hesapla, susturulmuş bir gerçeğin izleriyle ve Esme'nin unutmaya çalıştığı bütün sorularla geri gelir. Fakat Esme artık yalnız değildir. Yanında Meclis'in içinden gelen, düzenin ve gücün temsilcisi Diren vardır. Adil'in dönüşü yalnızca eski bir aşkı değil, Esme'nin kurduğu bütün hayatı da sarsacaktır. Kan Meclisi'nde hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Ve bazı aşklar, ölümden bile uzun yaşar. Aşk, kandan güçlüdür.

Esdilsel anlamda en detaylı yazılmaya çalışılan one-two-three shot kitabıdır.

İnsan; zamanında evlenebilmek uğruna her şeyini feda ettiği, herkesi karşısına aldığı, yıllarca çabaladığı, her türlü zorluğa göğüs gerdiği insanla günü geldiğinde hiç evlenmemiş olmayı dileyebilir miydi... Esme Koçari dilemişti.

⛰️🌊

Hikayeyi dokuzuncu bölüme geri sarsak, konuşulmamış acılar, üzerinde durulmayan hisler nasıl anlatılırdı?

Hikayeler iki türlü başlarmış: Ya biri bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir." Adil Koçari için zaman, altı yıl önce sevdiği kadının arkasına bakmadan gidişiyle durmuştu. Trabzon'un hırçın dalgaları arasında, kalbini bir mermer gibi donduran bu adam; gitmenin bir kaçış, kalmanın ise bir ceza olduğuna inanıyordu. Esme ise altı yıl sonra geri döndüğünde, şehre gelen o "yabancı" değildi. O, dindiği sanılan bir fırtınanın en sert rüzgarıydı. Ama yalnız çıktığı bu yoldan yalnız dönmemişti. 6 yılın hesabını sormaya hazırlanan bir adamın öfkesi, ölümü ensesinde taşıyan bir kadının fedakarlığına çarpınca Karadeniz yeniden dalgalanacak. Bir baba, hiç tanımadığı evlatlarına hem anne hem baba olmayı öğrenebilir mi? Bir kadın, en büyük aşkına en ağır yükü emanet edip sessizce gidebilir mi? "Özür dilerim," diye fısıldadı içinden. "Özür dilerim, Koçari... Onları babasız, seni evlatsız bıraktığım her gün için... Onları sana bu kadar yabancı getirdiğim için... Ama bak, onlar birbirlerini hiç bırakmadılar. Belki de onlardan öğreneceklerimiz vardı."

Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...