Hikayeyi dokuzuncu bölüme geri sarsak, konuşulmamış acılar, üzerinde durulmayan hisler nasıl anlatılırdı?

Hikayeler iki türlü başlarmış: Ya biri bir yolculuğa çıkar ya da şehre bir yabancı gelir." Adil Koçari için zaman, altı yıl önce sevdiği kadının arkasına bakmadan gidişiyle durmuştu. Trabzon'un hırçın dalgaları arasında, kalbini bir mermer gibi donduran bu adam; gitmenin bir kaçış, kalmanın ise bir ceza olduğuna inanıyordu. Esme ise altı yıl sonra geri döndüğünde, şehre gelen o "yabancı" değildi. O, dindiği sanılan bir fırtınanın en sert rüzgarıydı. Ama yalnız çıktığı bu yoldan yalnız dönmemişti. 6 yılın hesabını sormaya hazırlanan bir adamın öfkesi, ölümü ensesinde taşıyan bir kadının fedakarlığına çarpınca Karadeniz yeniden dalgalanacak. Bir baba, hiç tanımadığı evlatlarına hem anne hem baba olmayı öğrenebilir mi? Bir kadın, en büyük aşkına en ağır yükü emanet edip sessizce gidebilir mi? "Özür dilerim," diye fısıldadı içinden. "Özür dilerim, Koçari... Onları babasız, seni evlatsız bıraktığım her gün için... Onları sana bu kadar yabancı getirdiğim için... Ama bak, onlar birbirlerini hiç bırakmadılar. Belki de onlardan öğreneceklerimiz vardı."

Esme için hayat; Karaköy sahilinde sürülen bir bisiklet, nergis kokulu bir dükkân ve sol kolundaki o hiçbir doktorun açıklayamadığı sızıdan ibaretti. Ta ki dükkânına o sümbülteber kokulu adam girene kadar. Adil, bir yabancı gibi girdiği o dükkânda Esme'nin tüm dünyasını altüst etmişti. Bakışlarındaki o tanıdık hüzün, sesindeki o gizemli öfke ve her gelişinde dükkânı saran o ağır koku... Esme neden bu adamın yanında nefes alamadığını, ismini duyduğunda neden kalbinin sıkıştığını bilmiyordu. Adil ise susuyordu. Esme'ye bakarken aynı anda hem dünyadaki en sevdiği varlığı hem de en büyük düşmanını görür gibiydi. Aynı odanın içinde, birbirine asla dokunamayan ama birbirinden de kopamayan iki lamba...

On yıl önce türlü sırlar yalanlar ve gizemlerle ayrılmak zorunda kalmış iki istihbarat polisi Esme ve Adil'in yolu, yıllar sonra bir operasyonun ortasında ortak bir göreve girmek zorunda kalışlarıyla tekrar kesişir.

Adil ve Esme beraber İzmir'e kaçmayı başarmıştır ancak Adil, kızları Aleyna'yı tek başına büyütmek zorunda kalmıştır. Çünkü Esme doğumda oluşan bir komplikasyon yüzünden yirmi yıldır komadadır...

Sene 1992, ülke sağ ve sol çatışmasının izlerini hâlâ taşıyorken henüz yoluna girmiş bir düzen yoktur. Bu çatışmanın içerisinde aynı evde doğup büyümüş olan Firuze ve Ecevit birbirlerinin tek ve en sevdiği oyun arkadaşıdır. Yetişkinlerin kavgalarının ötesinde, boya kalemleri ve oyunlarıyla büyüyen iki çocuğun doğarken beraber yazılan hikayeleri; bir doğum gününde sert bir silgiyle silinir, hiç var olmamış gibi koparlar birbirlerinden. Silgi yazıyı siler, kağıdı hırpalar ve Ecevit bir ailenin avucunun içinde yok edilir. Suçlar ve cezalar. Cezaları yalnızca suçlular mı çeker? Silgi yazıyı siler, leke bırakır ve Firuze en sevdiği oyun arkadaşını kaybeder. Suçlananlar ve cezalandırılanlar. Suçlular sadece yetişkinlerden mi çıkar? Firuze Akın ellerinde fırçalar, karşısında tablolarla yıllardır oyun arkadaşını beklemektedir. Seneler sonra aynı sayfa açılır, silgi de kalem de tek kişinin eline düşer. Ali Ecevit Tarhan, yazıp silmek için yok edildiği o yere geri döner. *** "Firuze sen benim çocukluğumsun," Gözleri derin bir şefkatle bana bakıyordu. Konuşan Ecevit'ti. Onu evvelden tanıyordum. Gözlerindeki şefkat avucunun içine düştü, un ufak edildi. "Firuze sen benim çocukluğumun katilisin," dedi acıyla, nefesini keskin bir bıçak kesti, o bıçağı ben tuttum sandım. Konuşan Ali Ecevit Tarhan'dı. Onu yeni tanıyordum.

"Doğru dedin onu, aynı yatağa giren iki yabancıdan başka bir şey değiliz biz."

.

.

"Delilerin sevdası hoyrat bir fırtına gibidir. Günün başında seni sarsan fırtına, gecenin şafağında ılık bir esintiye dönüşüp kaburgalarının arasına sokulur." Saka ve Sanrı'da tanıdığımız Gurur ve Farah'ın hikayesi. SVS'den bağımsız bir kurgu olduğu için Sarkaç'a başlamak için önce Saka ve Sanrı'yı okumanıza gerek yoktur.