Nefesi kesildi. Kalp atışları hızlandı. En kötüsü ise; yine kasıklarında tatlı bir sızı dolandı. Bu adam farklıydı. Bu adamın zümrüt yeşillerinin siyaha çalacak kadar koyulaşması bile muazzamdı. Bu adam tehlikeliydi. Ama bu adam arzuydu. Bu adam kırmızıydı.

Genç kız burnunu çekti ve ağlamamak için direndi. Onu neyin bu kadar üzdüğünü bilmiyordu. Onun farklı olduğunu sanmıştı. Diğer erkeklerin yaptığı gibi yarı sakat bir kızı görünce arkasına bakmadan kaçmamıştı. Kalmıştı. O kalmıştı. Zeynep kendini bu fikre alıştırmamaya çalışıyordu ama Efe onunla ilgileniyor, ona nazik davranıyordu. Yavaş yürümesini ya da yavaş konuşmasını hatta bazen konuşamamasını dert etmiyor gibi görünüyordu. Ama hepsi birer aldatıcı davranıştan ibaretti. Efe sadece ablası ve eniştesini kırmamak için ona ilgili davranmıştı.Zeynep'i asıl üzen şey, bunu gözüne sokmadıkça anlamamış olmasıydı. Ve şimdi Efe'nin arkadaşına söylediği sözler kulaklarında çınlıyor canını yakıyordu. "O sakat dostum," demişti. "Zaten pek de güzel değil. Vaktini harcamaya bile değmez. Ben de ablamlara onu kırmayacağıma söz verdiğim için onunla takılıyorum. Yoksa çok istediğimden değil yani." Zeynep istemeden kulak misafiri olduğu bu konuşmayı kendisi için bir işaret saymıştı. Bir daha hiçbir erkeğe, ona güvendiği kadar kolay güvenmeyecekti.Evet Zeynep sakattı, evet bazen kekeliyor konuşmakta güçlük çekiyordu ve evet, beş dakikalık yolu yirmi dakikada yürüdüğü doğruydu ama Zeynep asla çaresiz değildi.Efe'nin sahte ilgisine, onun o müthiş gülümsemesi ile kendisini büyülemesine ihtiyacı yoktu. Bu doğum günü partisine de neden gelmişti bilmiyordu. Tek istediği onunla zaman geçirebilmekti. Kabul etmek istemese de, Efe ona iyi geliyordu ama bundan sonra böyle bir şeye ihtiyaç duymayacaktı. Efe arkadaşı ile konuşurken, ağır hareketlerle geri döndü ve doğrudan çıkışa yöneldi. Bacakları titriyor, sinirden dişleri birbirine vuruyordu.Bacaklarına dolanan beyaz elbisesine bakarken gözyaşlarını daha fazla tutamadı.Bir de süslenmişti.Tek istediği şu sakat haliyle Efe'ye güzel görünmekti. Ne kadar aptaldı!

Yasak her zaman cezbedici olandır. Peki ne kadar ileri gidebilirsiniz? Ne kadarına cesaretiniz var? Aşkı mı seçerdiniz, gönülsüz tutsaklığı mı? Onlar araftaydı... Ne gidebilendi ne de kalan... Ne karar verendi Ne vazgeçen... Tutarsızdı adam... Çaresizce aşıktı kadın... Adam haykırdıkça, kadın sustu... Kadın konuştuğu an adam boğuldu... Adamın yüreği kadınındı, hayatı başkasının... Kadının her şeyi onundu, ama yasağıydı adamın. Şimdi gidendi kadın ve susma sırası ondaydı! Susacak mıydı?

Adam bir yangından kalan küldü... Kadın ateş... Adam ateşte yanma niyetinde değildi, ama kadının bakışları yakıyordu işte... Kaçamıyordu... ve teslim oldu, yandı... Anıl Bozkurt, o kadının ateşi ile cayır cayır sessiz sedasız yandı... ve hayatın ciddiyetinden kendini arındırmış, acılarını kahkahalarının ardına gizlemiş, kimsesizliğini iki kişinin yüreğinde yok etmiş, hayattan eğlenceden başka bir şey beklemeyen delidolu adamımız Seha Karasis. Çünkü hayat onlardan en değerli varlıkları olan ailerini almıştı ve ikisinin de kaybedecek hiçbir şeyi kalmamıştı. Canlarından başka... O da o kadar önemli değildi. Ta ki o iki kıvılcım yüreklerine düşüp küllerini yeniden kor ateşlerle yakacakları ana kadar... BİR YANGININ KÜLLERİ... BAŞLIYOR...

İlk gözlerini açtıklarıydı onlar için aşk... Çünkü yüreklerini de ilk onlara açmışlardı. İlk içlerini titretendi aşk... Çünkü yüreklerindeki tüm ırmaklar izinsiz, sorgusuz onlara akmıştı. Şimdi izini yanlış topraklarda sürüyordu aşk... En yanlış adresti Ama en doğru aşktı... Hırçındı... Kavgacıydı... Ama tüm öfkeleri aşktandı. Utangaçtı... Çekingendi... Ama bunlar hep masumluktandı. İlk buluşma heyecanının yaşandığı, İlk öpücüğün beklendiği, İlk sevgilinin o apansız telaşının yaşandığı sımsıcak bir masal... Yanlışla doğrunun savaştığı minicik yüreklerin, Büyüyüp, koskocaman bir aşk olmasının hikayesi... Aşkın sokağında son duraktayız... YANLIŞ ADRES DOĞRU AŞK - AŞK SOKAKTA SERİSİ III

"BU HİKAYE WATTYS 2018 YARIŞMASININ UZUN LİSTENE GİRMEYE HAK KAZANMIŞTIR" O gittiği zaman şehrin ışıkları bir bir sönmüştü. Karanlıklarda boğulmuş, gözyaşları ile yıkanmıştı senelerce... Çaresizliğin en dibini görmüştü... Acının en zirvesine çıkmıştı... Bedeni cayır cayır yanıyordu da, kimseler söndüremiyordu onu... Sevdiği adam, taptığı adam, 'bir damla yaşına kıyamam' diyen adam, ona öyle bir kıymıştı ki, artık toplanacak bir enkazı bile kalmamıştı kızın... DAMLA... Nefes aldığı günden beri aşıktı Barış'a... Onun her hareketini izlemeye alışıktı, O yüzden yokluğu ile tanışmak çok ama çok yabancıydı... Kendi yalnızlığı ile konuşmaya, göndermeyeceği milyon tane mektup yazmaya o kadar alışmıştı ki, artık varlığı çok ama çok yabancı gelecekti kıza. Sesi, gülüşü, hüznü, ağlayışı her şeyi yabancıydı adamın. Bir tek bakışları değişmemişti... Genç kız da büyümüştü... Kocaman bir yalnızlık, olgun bir kayaydı artık... "Bazı aşklar o gittiğinde değil, döndüğünde son bulur... O yüzden sen dönme ne olur..." SON SERİSİ'NİN SON HİKAYESİ 'SON DAMLA' SİZLERLE...

Tam 9 yıl bekledi onu genç adam. Dönmesini, ona yeniden o ışıltılı gözlerle bakmasını... Ailesi sevdiği kızı zorla götürmüştü Almanya'ya. Bekledi... Senelerce bekledi onu, ama gelmedi. Onun yerine bir baş belası geldi ve önce askeriyeye, sonra mahallesine, sonra hayatına ve en sonunda da yüreğine girdi. Hemde en olmadık bir halde... Şimdi yüreği gerçekten çıkmazdaydı. Ya o kızın elini ömür boyu bırakmamak üzere tutacak ve yarasının ilacı olacaktı ya da ardına bakmadan gidip yok olacaktı... Aşk sandığı geçmişini yalanlayan bir aşkla çarpan bir kalp ve o kalbe sahip çıkmaya çalışan iki yaralı yüreğin hikayesi... En saf sevgilerin çıkmaz sokağında sıra Uğur'un hikayesinde... Ve sizlerle...

İstediği tutkulu bir gece ve istemediği zoraki bir evlilik... Doruk Türkoğlu... Niyeti uzun zamandır görmediği üniversite arkadaşının kasabasında eğlenceli bir hafta geçirmekti. Yalnız hesapta olmayan arkadaşının komşularının kızının güzelliği ile aklını başından alacak olmasıydı. Ama başına böyle büyük bir bela alacağını bilemezdi. Bilseydi o kıza bir adım bile yaklaşmazdı. Çünkü Doruk'un ne aşkla ne evlilikle işi olurdu. Onun yaşadığı tek duygu 'TUTKU'ydu. Peki böyle bir evlilik yapan bir adam ne yapardı? İki seçenek geliyor akla, Ya kıza dünyayı dar etmek ya da kabullenmek... Ama Doruk ikisini de yapmadı. Çünkü kızı görmeye bile tahammülü yoktu. O da kızı yıllarca görmediği dedesinin yaşadığı uzak bir köydeki çiftliğe gönderdi? Sonrası mı? İki yaralı kızın iki farklı adamla imtihanı... Deniz Türkoğlu... Kaçtığı insanlar ve hiç bilmediği bir hayat... Deniz o hayatı öğrenmek için Zeynep'e, Zeynep Doruk'tan intikam almak için Deniz'e muhtaçtı. Tutkunun İntikama... İntikamın tatlı bir kovalamacaya dönüştüğü eğlenceli bir hikaye daha sizlerle... TUTKULU AŞK YAKINDA...

Görücü mü? Asla, diyordu Ateş... Ta ki adının anlamını kalbinde hisseden o kızı görene kadar... Durakta her sabah fotoğraflarını bir sapık gibi çektiği kızı... Yağmur'u... Sevgilisinin onu aldattığını ve aslında onu sevmediğini öğrenen Yağmur, o karmaşada gördüğü o bakışlara karşı koyamayacaktı... Peki ya aşk? Evlilik için şart mıydı? Biri Ateş'ti yakardı... Diğeri Yağmur'du ıslatırdı... Peki kim kazanacaktı? Yağmur ve Ateş Günlük ilişkilerde kendini aşmış, gecelerin asi prensi Cem... Kıskandığını hissettiğini an, bittiğini anladı... Kız kaçtıkça, o kovaladı... Ama yakalanan kendi oldu... Aşka yakalandı... Ecrin ve Cem (EFSANE'NİN AŞKI olarak ayrı kitapta.) Kızı ile kendine bir hayat kuran bir adam... O hayata sızan bir kız... Hayatına sızmakla kalmayıp, kalbini de ele geçirince iş işten geçmişti... Çağla ve Tamer Eylül 2016 Tüm hakları tarafımca saklıdır.

'Ben buraya kendi masalımı yazmaya geldim, onun yüreği benim masalımı sahiplendi.' Kendi küçük dünyasında, ailesinin, sevgilisinin ona kurduğu, hazırladığı o hayattan kurtulmaktı tek niyeti. Kaçtı... Kaçılabilecek en olmadık yere, Hayallerinin baş kenti Roma'ya... Masal gibi olmalıydı her şey. Mükemmel bir iş, küçük ama şirin bir ev ve tabiki kusursuz iyilikte bir patron (!): Valerio Enrico Ferrar Hangi masalda, masal prensesi sokakta kalırdı ki? Tabiki Sera Uzer'in masalında... "Hay ben Roma'ya masal şehri diyen o ağza tüküreyim, dondum ya!" Tek bir gün... Ne kadar kusursuz olabilirse, Özge ve Alanzo için Roma'da tek bir gün o kadar kusursuzdu. İlklerle dolu tek bir günün ardından ayrılan yolları, Nasıl ve nerede kesişecekti ki bir daha? Tabiki aşkta... MASAL SERİSİNİN 3. KİTABI BİR ROMA MASALI SİZLERLE...