(Fazla açık betimlemelerle yoğun cinsellik bulunmaktadır. Bu konuda eleştiri kabul etmiyorum, ona göre başlayınız.) Tıp 3. sınıf öğrencisi Ayla, ve hocası Yaman'a duyduğu kirli istekler. "𝘽𝙪𝙧𝙖𝙨ı 𝙨𝙚𝙣𝙞𝙣 𝙛𝙖𝙣𝙩𝙖𝙯𝙞 𝙙𝙪̈𝙣𝙮𝙖𝙣 𝙙𝙚𝙜̆𝙞𝙡. 𝙎ı𝙣ı𝙧ı 𝙖𝙨̧𝙢𝙖."

On sekiz yaşındaki Duru Kaya'nın herkesten sakladığı sırları vardı. Ve bu sırların ortak bir noktası vardı. Hepsi abisinin arkadaşlarıydı. Başlangıçta her şey eğlenceli görünüyordu. Kimsenin bilmediği mesajlar. Gizli buluşmalar. Yasak heyecanlar... Duru, her şeyi kontrol altında tuttuğunu sanıyordu. Ama sırlar büyümeye başladığında, yalanlar da beraberinde geldi. Çünkü bir kalbi kırmak kolaydı. Birden fazlasını kırmak ise felaket. Ve Duru Kaya, yaptığı seçimlerin bedelini ödemek üzereydi.

0537******* : Madem seni çok istiyorlardı 0537******* : Öylece ortaya koymasalardı 0537******* : Aldım bi kere, geri vermi'cem 0537******* yazıyor... 0537******* : Aşığım, mutluyum, vazgeçmi'cem Rehberine kayıtlı olmayan bir numaradan en sevdiği şarkının sözlerini mesaj olarak alan Çiçek, numaranın arkasındaki kişiyi bulmaya karar verir. Kendisine aşık olduğunu söyleyen biri vardır fakat kendisinin aşk ile uzaktan yakından alakası yoktur. Anonimi bulmak için sürdürdüğü konuşma sürecinde anonimin kim olduğunun yanında, gizlediği bazı duygularının da farkına varır. 03.12.2020. texting | tamamlandı ✓

"Turan ağabey..." "Şu an görevdesin biliyorum ama bunu sana söylemem gerekiyor." "hamileymişim..."

Her şey o hastane odasında başlamıştı. Günahımın yazıldığı o gün. Başlarda güzeldi, sıcak duygular beni sarmış ve heveslerime tutsak düşmüştüm. Sevilmeyen bir kadındım, kimse tarafından sevilmemiş. Bana gösterilen ufacık sevgiye ve merhamete aç bırakılmış bir kuş gibi atladım. Su sandığım zehir çıktı. Kanatlarımın yandığı gün anladım. Anladım ama geç oldu. Tüm hakları saklıdır ©

DİKKAT! Bu kurgu tamamen bana aittir. Argo , ciddi yaş farkı ve yetişkin içerik bulunmaktadır. Bunu dikkate alarak okuyunuz. ​ Alaz beni duvara öyle bir çarptı ki, sırtımdaki acı bir an nefesimi kesti. İki elini yanıma sertçe vurdu, kaçacak yer bırakmadı. Gözleri kan çanağıydı; haftaların uykusuzluğu ve öfkesi bakışlarına yerleşmişti. ​"Kim ulan o oğlan?!" diye kükredi yüzüme doğru. "Ne bu yakınlık, ne bu samimiyet? Kiminle yedin içtin ben yokken, kime güldün o kadar?! Kimsin kızım sen, ne oldu sana?" ​Öfkesi yüzümü yakıyordu ama geri adım atmadım. "Kim olduğumu söyleyeyim mi Alaz?" dedim, sesim buz gibi ama içim alev alevdi. "Ben senin kapı dışarı ettiğin, 'görmek istemiyorum' deyip sırtını döndüğün o kadının ta kendisiyim! Senin kabul etmediğin, ama şu an karşısında kudurmuş gibi hesap sorduğun o kadınım!" ​Alaz'ın dişlerini sıktığını, çene kemiğinin seğirdiğini gördüm. Bir eli belimden aşağı, kalçama doğru indi ve orayı canımı yakacak bir hırsla, "benimsin" der gibi sıktı. Beni kendine öyle bir sertlikle çekti ki, göğüslerimiz arasındaki o ince kumaş bile fazlalık gelmeye başladı. ​"Bak bana İklim..." diye soludu, sesi hırıltılı bir tehdide dönüştü. Dudakları dudaklarıma milimler kala durdu. "Benden başka kimse sana böyle dokunamaz, kimse sana bu kadar yakın olamaz. Duydun mu beni? Söyle ulan, kim o herif?!" ​Tırnaklarımı omuzlarına geçirdim, acıyla karışık o yakıcı tutku vücudumu esir alırken gözlerinin içine baktım. ​"Geç kaldın Alaz," diye fısıldadım...

Aynı evde iki yabancı, bir yasak, binlerce yalan. Hazel için Korhan, ablası Mina'nın hayallerini süsleyen adam, evin damadıydı. İki aile, belli sebeplerden ötürü aynı çatının altında yaşamak zorundaydı. Dışarıda bir hayat kurtulmaya çalışılırken, içeride büyük bir ihanet ilmek ilmek işleniyordu.

"Dondurma istiyorum." Dedim büyük bir hevesle. O kadar uzun zaman olmuştu ki tatlarını bile unutmuşum. Yaz-kış, an farketmeksizin yiyebilirdim. Hatta Pamir'den sonra en çok sevdiğim şey dondurma olabilirdi. Göğsünde uzandığım beden kasılırken sertçe yutkunduğunu hissettim. Mırıldanırken belimdeki eli, kalçama doğru ilerledi. Pislik. Onun ne zannettiğini çok iyi biliyordum. "Dondurma mı istiyorsun sen ?" Kalçama inen eliyle hafif etimi sıkıyordu.Gülmemek için dudaklarımı birbirine bastırdım. Onu biraz kıvrandırmaktan zarar gelmezdi. "Hımm." Diye mırıldandım. Beni bir anda yatakta döndürerek altına aldı.Küçük bir çığlığın dudaklarım arasından çıkmasına engel olamadım.Kehribarları koyulaşmıştı.İçlerindeki o arzu dolu kıvılcımları görebiliyordum. Dudaklarıma uzanacağı zaman başımı yana çevirerek göğsüne elimi yasladım. Dudakları yanağımın üstünde durdu. Onu durdurmam gerekiyordu.Çünkü bir kere başlarsa bu yataktan kalkamazdık.Dondurma krizim tutmuşken istediği iş olamazdı.Belki daha sonra ama şimdi değil. "Pislik yapma Pamir ya ! Uzun süredir yemediğim için ateşim çıkmış gibi hissediyorum.Çikolata parçacıklı,fıstıklı ve vişneli istiyorum. Hepsini. Bütün çeşitlerinden istiyorum." İçim gide gide çeşitleri sayarken sanki gözlerimin önünde canlanıyordu yiyeceğim an.Ağzımın suyunun akıyor olmasından korkuyorum.Sessiz kaldığında yüzüne baktım. Bozulmuş bir ifadesi vardı ama bunun sahte olduğunu biliyorum. Tatlı tatlı gülümseyip yanağına uzunca dudaklarımı bastırdıktan sonra gözlerimdeki çocuksu ifadeyle hâlâ kıvılcımlar saçan kehribarlarının içine baktım. "Alacak mısın?" Yüzümü birkaç saniye inceledikten sonra içli bir nefesi ciğerlerine çekerek dudaklarıma kısa ama etkisi büyük bir öpücük bıraktı. Başını ağır ağır salladı ardından. "Peki alırım.Ama ateşini diğeri daha

Psikoloji üçüncü sınıf öğrencisi Aydan kendinden yaşça büyük ingilizce öğretmenine aşkını itiraf etme çabalarına girerse ne olur? Ağır cinsellik sahneleri barındıracaktır, sahnelerden ve aşırı yaş farkından rahatsız olacaklar, yazara (şahsıma) hakarette bulunacaklar kitabı terk etsin. Tüm hakları saklıdır ©

Barlas Soykan otuz yaşında, disiplinle büyümüş, sınırlarla yaşayan başarılı bir cerrah. Hataları affetmeyen bir yoğun bakımın, kurallarla örülmüş bir akademinin adamı. Melina Kızılkaya ise yirmi iki yaşında. Zeki. Dirençli. İstemediği bir hayatın içinde inatla başarılı. O onun hocası. O ise onun öğrencisi. Aralarında mesafe olması gerekiyor. Saygı, etik, hiyerarşi... Hepsi yerli yerinde durmalı. Ama bazı bakışlar gereğinden uzun sürer. Bazı suskunluklar fazla şey söyler. Bazı anlarda kalp, mantıktan hızlı karar verir. Barlas sınır çizmeyi iyi bilir. Melina kaçmayı iyi bildiğini sanır. Ta ki kaçmak istemediği ilk ana kadar. Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu, bastırıldıkça büyüyen bir yakınlaşmanın hikâyesi. Doğru olanla istenen arasındaki savaşın. Ve bazen en tehlikeli şey, birine dokunmak değildir. Elmanın yasak olduğunu bile bile istemektir. Başlanma tarihi: 05.11.2025