hande : göğüslerimin arasına yaptırmak istediğim bir model var hande : uçlara doğru uzanan hande: yapabilecek kadar becerikli misin dövmeci : At bir bakalım. *Hande'den yeni bir fotoğraf.* *Fotoğraf açıldı.* dövmeci : Siktir. dövmeci : Modeli atacaktın göğüslerini değil. -- YN : Hikayede yetişkin içerik, küfür, argo olacaktır. Rahatsız olacakların başlamaması rica olunur. BT : 8.6.21

''Birlikte belanın içine batabileceğimiz kadar battık. Ve şimdi, seni bırakmayacağım... Benimle misin?'' --- Zeynep, kendini yeni okuluna başladığı ilk gün bir felaketin ortasında buldu. Okulu, salgın bir hastalık nedeniyle karantina altına alındı. Karantinanın akşamında ise kendini okulun karanlık koridorlarında bir kız öğrencinin cesedinin başında buldu. Üstelik yalnız değil, onlar da yanında... Mahşerin üç atlısı. Bu, sadece bedenleri değil ruhları da karantinaya alınan dört kişinin hikayesi. Bu onların özgürlüklerine ulaşmak için yaşadıkları esaretin hikayesi. Bu, birbirlerinin her şeyi haline gelen, birbirlerine gökyüzündeki son yıldız yanıp kül oluncaya kadar birlikte olacaklarına söz veren dört arkadaşın hikayesi. Bu mahşerin dört atlısının hikayesi. Şimdi, bizimle misiniz? "Bizim bedenlerimizi karantinaya almadılar. Ruhlarımızı karantinaya aldılar. Bizim ruhlarımız tanıştığımızdan beri karantina altında. Ne çıkabiliyoruz bu karantinadan, ne de birbirimizden ayrılabiliyoruz. Ruhlarımızı birlikte bir karantina altına aldılar, ve bizim bundan sonraki tek savaşımız bu karantinadan kurtulmak. Kurtulduğumuzda bile birlikte olacağız, ama özgür olacağız. Savaş bitti, ve biz sağ kaldık. Savaş bitti, ve biz hala ayaktayız."

Ailesi ile köye taşınan Ayaz. Ve Köyün reisi Korkut. "Harbi isminin hakkını veriyor. Korku filmi gibi adam."

Ölümü tek kurtuluşu sanan kara oğlan ile mahalle abisinin imkansız hikayesi... +18

Karanlıkta hiçbir yeri göremiyordum ve ilerlerken ayağım yerde ki bir ipe takıldı. Tam düşücekken belimden güçlü kollarla tutuldum ve arkamda ki bedene bastırıldım. Arkamda ki kim ise göğsünü sırtımda hissediyordum. "Yavaş ol küçük,bir yerini incitmeni istemem." dedi arkamda ki ses.Bu Doğan Abi'ydi. Kurgu bana aittir. homofobikler şöyle geri çekilsinler,uğraşamam.

"soyun" bir anda beynim algılama gücünü kaybetti tamam dürüst olacağım en son soyunma odasında olanlardan sonra açıkçası karşısında soyunmak istemiyorum bir anda karşımda dikilen vücut ile kendimi bir adım geriye ittim "iyi misin ? " olumlu anlamda başımı sallayarak dan askeri tişörtümün alt kısmından tutup bir çırpıda cıkartım şuanda karşısında yarı çıplak bir şekilde durmak en son istiyeceğim şeydi "kollarını yukarda birleştir" hiçbir tepki vermeden kollarımı yukardan birleştirdim iki dudağini birbirine bastırarakdan bedenimi inceliyordu "hassiktir çok iyi hissediriyor" kendi kendine mırıldanmasıyla gözlerim yerinden çıkacakmış şekilde büyüdü "anlamadım komutanım" duymama rağmen yanlış anlamış olmayı diliyordum ellerini kollarımda sürükleyerekden kollarımı birleştirdiğim yerden tek eliyle kavrayarakdan bana bir adım daha yaklaştı ne yapıyorsun be adam ? ne oluyor ? sikmeseler bari ! "komutan- komutanım" ağzımdan zorla dökülen heceler ile zorluklarla komutana bakındım cünkü şuanda haddinden fazla yakındık ! vücudu vücuduma değdiğinde kısa bir süre nefes almayı unutarakdan az kalsın selenanın yanına ütopyaya gidiyordum diğer elini belime doladığında vücudumun uyuşukluk ve yanma hissine karşı kendimi geri çekmek istesem de beni sıkıca kavrayan kollarından kurtulamadım "komutanım ne yapıyorsunuz ?" sonunda şaşkınlıkdan cıkıp kendime geldiğimde bir kaç cümle söyliyebilmişdim aramızdaki mesafe dahada daralarak dan gözlerimin içine bakmaya devam etti dudaklarımı birbirine bastırarak dan bakışlarımı yukarı doğru kaldırmamla yoğun duygulara bana bakan gözlerini gördüğümle vücudumun kasılmasıyla birlikde kalbimde hisettiğim sızı bir anda nefesimi kesmişdi gözleri birbine bastırdığım dudaklarıma kaydığında kendini bana biraz daha yaklaştırarak dudaklarıma doğru yö

Merhaba ben Meriç Aksel yeni adımla Meriç Giray. Ünlü bir mankenin manken kızı. Üvey babam ünlü bir moda tasarımcısı (annemin tasarımcısı) ve maalesef bir de üvey kardeş Deniz Giray...

@yeis: yüksek müsaadenizle bayım, @yeis: sizi sevmeye geldim. *Kısa Hikaye #1 (10.02.2020) *Genel Kurgu #1 (21.05.2020) *Romantizm #1 (14.08.2020) *Mizah #1 (09.11.2020)

"Ben evimi çoktan buldum, Leyla." dediğinde midemde kanat çırpmak için hazırda bekleyen onlarca kelebek bir anda canlandı. Boynuna doladığım ellerim ensesindeki kısa saçlarını bulup okşamaya başladığında Asaf'ın da bir eli belime yönelmiş, giyindiğim tişörtün altından tenime ulaşmıştı. Parmaklarının usulca hareket ettiği yerler tenimin karıncalanmasına neden olurken birleşen gözlerimizin arasında kutsal bir bağ vardı sanki. "Seni seviyorum Beyoğlu," diye fısıldadım. "Seni çok ama çok seviyorum." Gülümsedi ve uzanarak dudaklarını dudaklarıma değdirdi. "Seni seviyorum Kalbimin evi," dedi benim gibi fısıldayarak. "Seni çok ama çok seviyorum." Sıcak nefesi aralık duran dudaklarımın arasından sızıp nefesime karıştığında daha fazla dayanamadım. Boynuna doladığım kollarımı sıkıp başını hafifçe kendime çekerek o kısacak mesafeyi kapattım. Büyük bir özlem çekiyormuş gibi birleşen dudaklarımızın hareketleri birbirine uyumlu, kalplerimiz bu birleşim nedeniyle delicesine atıyordu. İçimde kocaman bir tufan yaratan heyecan dalgası bedenimi titretirken şimdi ki halimizle o heyecan koca bir tutkuya dönüşmüştü. Nefes almak için geri çekildiğimizde alnını alnıma dayayıp bir süre gözlerimiz kapalı biçimde olduğumuz yerde durduk. Bir elimi tam göğsünün üzerine koyduğumda kalbinin ritmik hareketlerini avuç içlerimde hissettim. "Yakıyorsun beni," dedi kısık bir sesle. "Ama bu yangın o kadar güzel ki, kül olmaktan korkmuyorum." "Seninle birlikte yanmaktan korkmuyorum, sevgilim."