"Tozlu rafların arasında unutulmuş kitapların satırlarında geçen kelimelere aşığım ben. O kelimelerin masumiyetine aşığım; hissettirdiklerine aşığım. Sıradan bir adamı şair yapan, aşık yapan kelimelere aşığım. O kadar.." Bütün sınıf şaşkınlıkla bana bakarken öğretmenin gösterdiği yere doğru ilerledim. Tam sırama oturacakken yan taraftaki sıradan bir ses geldi; "Bakalım onlar da sana aşık mı?" ...

Pis bir hayatın içinde yetişen Ceylan soğuk ve ıssız bir günde yaşadığı kötü olaydan sonra taş kalpli gibi görünen Ertuğrul'la yolları kesişir.İşte o günden sonra Ceylan'ın tüm hayatı değişir. Ceylan bu pis hayattan nasıl kurtulacaktır acaba? Derin bir aşk Derin bir bağlılık Soğuk bir adam Sıcacık bir hikaye... " Bana en baştan yaşamayı öğret." "Hayat, ne olduğunuz değil, ne olmak istediğinizdir. " JOSE ORTEGA Y GASSET

İki genç kız; Arya ve Mahru.... "Gelen ani fren sesi ile ne olduğunu anlayamadan babasının altında kalmıştı Arya. Vücuduna giren minik sızıları hissediyor, o sızıların babasının gövdesinden geçerek kendisine ulaştığının ayrımına varıyor ancak bir türlü inanamıyordu olanlara... Tekrar duyulan bir patinaj sesi ile babası yan tarafına düşmüş, elini Arya'nın yanağına koymuş ve diğer eli ile artık nefes almayan karsının elini avuçlarının içine almıştı..." "Bir yatakta uzanıyordu Mahru, karşısında da bir adam oturuyordu. Uyanmasını bekliyordu belli... "Günaydın" dedi adam haince sırıtırken... Mahru irkildi. Bulunduğu durum yüzünden korktu, bir şey diyemedi... "Benden ne istiyorsunuz?" Fısıltıyla çıkmıştı sesi. SAhi ne istiyorlardı ondan? Gerçi şu durumda ne isteyebileceklerini tahmin ediyor ve bu daha da korkmasına sebep oluyordu ama.. "Uzatmayacağım lafı..." dedi adam oturduğu sandalyeden kalkarken. Mahru da o anda yataktan kalkmaya çalışmış, en azından hemen doğrulmuştu... Adam hafifçe gülümsedi kızın bu hareketine. El değmemişti bu kıza henüz, tahmin ediyordu bakire olduğunu. Onu sarhoşlara çerez yapmayacaktı. Daha büyük işler için kullanabilirdi..." İki deli fırtına; Ateş ve Gökdeniz... "-"Ulan ben size okul önlerinde satılmayacak bu meret dedim mi?" -"Abi.." -"Abini de sikecem seni de şerefsiz.." -"Alın bu şerefsizi... öyle bir hale getirin ki, cesedini görenler bir daha okul olan yerin üst sokağında bile takılmasınlar.. " -"Abi yapma.. abi evde ekmek bekleyen var..." Kesişen hayatlar ve mizah dolu bir macera... 'Ha', diye geçirdi içinden Arya... 'Yok yok merak etme.... Bu gün hatun düzmeye yarın boncuk dizmeye götürecek o deve beni...' diyemedi...

Umudun ufka yelken açmasıydı aşk. Kimine göre tekti, hayat boyu… Kimine göre ise hiç yoktu, yalandan ibaretti. Acılarla yoğrulmuş iki bedendi onlar. Bir olmak akıllarının ucundan geçmezken kader sessiz oyunlarına oyuncak etmişti ikisini de. Gökyüzü siyaha boyanırken dudakları kanıyordu aşkın. Yeryüzü gölgelerin hükmüne boyun eğmiş, kazanan kara kalem olmuştu. Acı veren siyah bütün umutları silerken yaşanmışlıklardan, soğuk kalpleri dağlıyordu. İkinci kez ağlayan kalplerin hikâyesi saman kâğıdını boyarken gözyaşı eşlik ediyordu her satıra. ♙♟ Sustu kadın. Konuşmak haramdı artık ona. Bambaşka bir aşka düşmüştü küçücük yüreği. Sevilmemek belki atlatılabilirdi ama bunu her gün en acı şekilde hissetmek dudaklara mühür, kalbe yaraydı. Ne gidebilirdi artık ne de kalabilirdi. Sevdiği adama koşulsuz boyun eğmek zorundaydı. Ruhu olmayan bir adamın avuçlarına kalın halatlarla bağlanmış bir oyuncaktı artık o. Koşulsuz, şartsız O’nundu. “Seni en çok ben seveceğim…” Ve sustu adam. Aşka dair tek kelimesi yoktu kurumuş dudaklarında. Düştüğü bataklıktan yüzeye çıkmak, her bir zerresi çamura bulanmış bir hayatı temizlemek imkânsızdı. Onun günlerine güneş doğmayalı çok olmuştu. Karanlık iyiydi, intikam savaşının ezeli dostuydu. Oynaması gereken basit bir oyun, avcuna hapsettiği güzel bir oyuncağı vardı. “Beni başta herkes sevdi…” ♟ Sahipsiz Umutlar Serisi 1. Kitap♟

Siyah jipin aşınmamış lastikleri, asfaltta garip bir ses çıkarıyordu. Arka koltukta gazetesine gömülmüş siyah gözlüklü adam, gözlerini okuduğu gazeteden ayırmadan konuştu. Daha çok var mı? Şöför koltuğunun yan tarafında oturan, takım elbiseli, siyah gözlüklü ve her halinden koruma olduğu bas bas bağıran adam yanıtladı. Efendim, kaçak bir yola geçeceğiz. Tahmini varış süremiz 20 dakika kadar. Uçak inmeden alanda olacağız efendim. Soruyu soran, arka koltukta ki adam, bürokratlığın verdiği bir stresle, seslice tuttuğu nefesini verdi ve buz gibi bir ses tonuyla ekledi. Gerekli ayarlamaları yaptnız mı, başbakan kesin emir verdi. Bu görüşme çok gizli tutulacak.

Aren japonca kılıç demektir...Samurayların iki kılıcı olurmuş ve kalkan kullanmazlarmış..Çünkü ihtiyaç duymazlar,bence bazıları hata yaptığında bundan dolayı kaybediyor.Bizim hikayemizde de bir kılıç var ama onun diğerlerinden farkı bir kalkanı olması.Yıllardır ondan uzakta ondan habersiz onu arayan bir kalkan.Siz kalkanınız olmadan ne kadar yaşayabilirdiniz? Aslında bu Aren'in hikayesiydi ama biz bilinmeyen kısmı anlatmayı seçtik. Ariana 17 yaşında dikkat edildiğinde göz alınamayacak bir kızdı.Bu zamana kadar sevgilisi olmamıştı -e babası sağolsun.Zekiydi de özellikle kimyada çok başarılıydı.Ailesinden sahip olduğunu söyleyebileceğimiz pek kimse yokken bir anda hayatına giren dayısı hem ona yeni başlangıçlar ve yeni bir dünya için bir kapı olur hemde yıllardır peşinden koştuğu çocukluk aşkını geride bırakmasına sebep olur.İşte hikayenin bu kısmı klişe olan yanıydı...Peki şimdi gerçek aile kavramına geri dönmenin ve gerçek aşkı yaşamanın zamanı gelmedi mi?Hemde çoğu kişiye göre gerçek olmayan bir yerde...Bir savaş kazanmanın, bir savaşta kalkan olmanın?Aslında bu Aren'in hikayesiydi ama biz Ariana'dan başlamayı seçtik. İyi okumalar....

İmkansızlıkların içinde boğulmuş bir aşk hikayesi... Bu bir vicdan özrü... Kendini affettirebilmek için verilen bir savaş! *Bazen gördüklerimiz bizi yanıltır.* Özür Dilerim!