"Söz vermiştin." diye fısıldadığımı hatırlıyorum hayallerim, ruhunun tenha sokaklarına ayak bastıktan sonra. "Sen de gitmeyeceğini söylemiştin." Beni buğulu gözleriyle izlediğini anımsıyorum. Sesi titrerken cevap veriyor yanan ruhunu ciğerlerime üfleyerek. "Ben hiç gelmemiştim ki zaten. Sen öyle olmasını istedin, öyle hayal ettin; işte o zaman senin gerçeğin ben oldum..." Olduğum yerde buz tutmuşken benliğim bana uzaklardan haklı olduğunu fısıldıyordu. Yüzünün her bir zerresinde dolanan bakışlarım yeniden mavilerini bulduğunda saniyeler önce silinen tebessümüm yeniden yerine oturdu. O gitti. Ben arkasında bıraktığı her bir anıya gülümsedim. *** Hepimiz bir oyunun içindeyiz, bazılarımız izler bazılarımız sahnede sergiler. Eğer sen seyirciysen bu oyuna, merhaba güzel ruhlu insan. Kırık Ruhlar Tiyatrosuna hoş geldin. Dikkat et, rollere kapılıp benliğini unutma...

Onlar ıssız sokaklardan gelen, hayatlarından derin yaraları olan 9 kişiydi. Ben ise onların sağ çıkamadığı hayatlarını güçlendiren belirsiz bir eğitmendim. Onları güçlendirir, güçlendikçe eğitirdim. ** O kız, karşısındaki cansız bedene gülümsedi. Cansız bedenin onu döven, onun çocukluğunu yaşatmayan, o kızın okşaması gereken saçlarını çekiştirerek kopartan, o kızın her yerine dokundukça zevk alan ellerini iğrenerek elinin içine aldı ve avucunu açtı. İçine kendi imzasını bir bıçak yardımıyla kazıdı. Kanattı. Fakat, içinde herhangi bir rahatsızlık yoktu. Kız o gün bir çocuk gibi eğlenmişti cansız bedenin iğrenç kanlarıyla. Yere imzasını atmıştı, işaretini çizmişti. İliklerine kadar hissettiği intikam duygusunun zafer kazanmış hâliydi bu... Ardından cansız bedeni bıraktığı evin içinde küçük bir kız çocuğu çığlığı geldi... Haykırıyordu, yakarıyordu. "Baba!" diyordu, "Baba lütfen uyan!" diyerek, haykırışları kulakları çınlatıyordu.. Ama o kız bu haykırışlardan kaçmıştı. Ve hep kaçacaktı. -Yetişkin içerik ve argo kelimeler bulunmaktadır lütfen rahatsız olacaklar okumasın✨

Yere hızla çarpan yağmur damlaları... O an duyduğum tek şey buydu. Arkamda yıllarca evim dediğim ama hiç bir zaman ait olmadığım yeri bırakıp, son sürat koşuyordum. Bu buz gibi havada etrafımda yağan yağmur damlaları ve ardımda o iğrenç insanın sesi. Bu sefer her ayrıntısıyla tanıdığım yerden kaçmak için hızlanmıştı ayaklarım. Büyük bir acıyla anılarımı ardımda bırakırken geri döneceğimi biliyordum, oda biliyordu. Bu arkamda onun sesini son duyuşum değildi. "Geri döneceksin..." *** Yeşil gözleri artık eskisi gibi parlamıyordu. Üzüntünün kırıntılarını taşıyordu sanki. "Size bunu yapmak istememiştim..." Gözleri dolmuştu. Kendini sıkıyor gibi duruyordu. Az daha yanımda dursa göz yaşları yanaklarından süzülecekti sanki. Aynı şey benim içim de geçerliydi. Ama bu yaptıkları affedilemezdi. Onu daha fazla dinlemeden yanından ayrıldım ve 'bizimkilerin' yanına doğru adımladım. Artık hiç bir şey eskisi gibi olmayacaktı... *** Umut'un ayrı ayrı yetiştirdiği yedi genç, toplanıp bir ekip hâline gelir ve Umut'un işlerine yardım edip, çeşitli görevlere çıkar. *** "Cam bir zeminin üzerindeyiz, ve zemini hangimiz kıracak bilmiyoruz..." Başlangıç - 30 Mayıs Bitiş - ?

Bir gün biri gelir,seni kendine bağlar ve çekip gider. O gün yıkılırsın,hatta harabeye dönersin ama sonra... Sonra biri gelir seni tekrar inşa eder. Ama önlem almaz,önlem almak seni yıkan kişiye düşer... Alisa aşık olmuştu, Caner ilk defa o kadar çok üzülmüştü. Özgür çok yıpranmıştı, Zeynep zorlanmıştı. Gülay yanlarında mutlu olmuştu, Mert içten sevmişti. Adnan hayat zorlaştırmıştı. Melis ise kendi kendine çürümüştü. Bu hikâyeyi sadece bir aşk hikâyesi mi sanıyorsun? Bu hikâyede 1 kişi dışında herkesin yaralarını görüyoruz.