╰┈➤ ❝Εκτός Πανεπιστημίου είναι ένας άγγελος. Εντός είναι ένας δαίμονας.❝ ・❥・ Η περιγραφή είναι στο description!

Ονειρευόταν να ανέβει σε εκείνη την μεγάλη σκηνή από μικρή. Μέσα από το γυαλί της τηλεόρασης φάνταζε μεγαλοπρεπής, σαν την επιτομή της δόξας. Μα οι καιροί δεν τα έφεραν βολικά. Αντί να γίνει ψυχή και σώμα του ονόματος της, η Μούσα βρέθηκε στο Μέγαρο Μουσικής ως μέρος της ταξιθεσίας του κτηρίου. Και τώρα δεν το γλυκοκοιτούσε από την τηλεόραση της, αλλά από τις πιο απομακρυσμένες θέσεις στα θεωρεία.

«Εκείνη, έχει επιλεξει ενα επάγγελμα από τα δυσκολότερα, όχι μόνο από τη φύση του αλλά και από το γεγονός πως θα τη φέρει αντιμέτωπη με κάποιες άλλες πτυχές του εαυτού της που δεν θα ήθελε να θυμάται. Σε καμία περίπτωση όμως δε πίστευε πως μπορεί να γίνει δυσκολότερο όμως το ηξερε κι εκείνη πως ήταν η μοναδική της επιλογή, δε θα της ταίριαζε τίποτε άλλο περισσότερο. Εκείνος, σε όλα του τέλειος, άριστος θα έλεγε κανείς. Τα καλά ομως δε κρατούν για πάντα. Βρίσκεται πλέον αντιμέτωπος με μια μεγάλη ποινή, όμως δε φαίνεται να τον απασχολεί, άλλωστε ήταν επιλογή του. Δε τον νοιάζει γιατί επέλεξε τη φύλαξη μόνος του». Μια ιστορία για μια αστυνομική εγκληματολόγο και έναν βαρυποινίτη όπου θα έρθουν αντιμέτωποι στους κρύους θαλάμους του ανακριτικού δωματίου. Επέλεξαν να βρίσκονται εκεί και τώρα η ζωή επιλέγει γι' αυτούς.

Η Λυδία, 19 ετών, θέλει απλώς να ξεφύγει. Από τον καύσωνα της Αθήνας, τη φασαρία, τις προσδοκίες. Κυρίως όμως... από τον πρώην της, που της έκανε τη ζωή κόλαση. Όταν η θεία της της προτείνει να περάσει το καλοκαίρι στη Μάνη, βοηθώντας στο μικρό ξενοδοχείο της, η Λυδία δεν το σκέφτεται δεύτερη φορά. Τρεις μήνες. Μια νέα αρχή. Σε έναν τόπο που δεν τη γνωρίζει κανείς. Μόνο που η μικρή πόλη δεν είναι τόσο ήσυχη όσο φαίνεται. Και κάπου εκεί ζει ο Στράτος. 31 ετών. Αντικοινωνικός. Σκληρός. Ένας άντρας που όλοι αποφεύγουν. Ένα παρελθόν που κανείς δεν αγγίζει. Οι λίγες κουβέντες που ακούγονται για εκείνον είναι περισσότερο ψίθυροι παρά λόγια. Φήμες. Σκιές. Μυστικά. Η Λυδία τον συναντά τυχαία. Τον περνά για απότομο, ίσως και αγενή. Ύστερα ακούει τις ιστορίες. Μετά... αρχίζει να βλέπει από μόνη της. Και καταλαβαίνει πως τίποτα δεν είναι όπως το λένε. Και όσο το καλοκαίρι προχωρά, εκείνος γίνεται το μόνο που δεν μπορεί να ξεχάσει. Ακόμα κι αν ξέρει πως ό,τι ξεκινά στην άκρη του κύματος... μπορεί και να πνίξει.

Εκείνη φοιτήτρια, εκείνος καθηγητής πανεπιστημίου. Η ζωή και των δύο αλλάζει οριστικά την στιγμή που το βλέμμα του πέφτει πάνω στο δικό της στην άλλη άκρη της αίθουσας. - Η Αλίκη είναι 21 ετών και βρίσκεται στο τρίτο έτος νομικής. Ο πατέρας της έχει ένα από τα πιο γνωστά δικηγορικά γραφεία της Αθήνας. Όνειρο της από μικρή ήταν να σπουδάσει νομική και να εργαστεί πλάι στον πατέρα της. Ο Δημήτρης είναι 30 ετών, απόφοιτος νομικής, με ένα μεταπτυχιακό, ένα διδακτορικό και πλέον καθηγητής πανεπιστημίου. Δεν έχει καμία σχέση με τους υπόλοιπους καθηγητές του πανεπιστημίου. Όχι λόγω της ηλικίας του, αλλά λόγω της όρεξης που έχει να διδάξει τους νέους. Οι δρόμοι τους συναντιούνται όταν ο Δημήτρης παίρνει μετάθεση για το πανεπιστήμιο της Αλίκης. Θα μπορέσει να υπάρξει ανάμεσα τους κάτι παραπάνω πέρα από την τυπική σχέση φοιτήτριας καθηγητή;

«Ντάρια δεν γίνεται να με φιλάς.»η φωνή του βγήκε περισσότερο βραχνή από όσο υπολόγιζε και είχε σχεδόν ανατριχιάσει. Τι στον διάολο; «Γιατί;»τα μάτια της γυάλιζαν στα δικά του, φαινόταν ικανοποιημένη. «Γιατί είπαμε ότι δεν έχουμε τέτοια σχέση. Δεν πρέπει να ξανά γίνει αυτό, εντάξει;» *** Ο Κωνσταντίνος Ιωάννου ήξερε πως ήταν η πιο απαιτητική υπόθεση που είχε αναλάβει ποτέ. Ο στόχος του ήταν να ξεσκεπάσει ένα κύκλωμα εμπορίου λευκής σαρκός και ήταν σίγουρος πως μπορούσε να δράσει καθαρά επαγγελματικά, όπως πάντα. Μέχρι να μπει στη ζωή του η Ντάρια, η κοπέλα που του δίνεται ως δώρο και θα τον κάνει να πάρει την υπόθεση πιο προσωπικά από κάθε άλλη φορά. Πρέπει να μείνει μακριά της αλλά ποτέ δεν ήταν άγιος και δε θα γινόταν σίγουρα μαζί της...

«Από ποτέ έχεις να κάνεις;»με ρωτάει ξεκάρφωτα και γυρίζω να τον κοιτάξω μπερδεμένη. «Τι να κάνω;»δεν καταλαβαίνω. Τι θέλει να μάθει ακριβώς μέσα από αυτή τη συζήτηση; «Σεξ ρε μαιμούδι, τι άλλο;»στο άκουσμα της λέξης γουρλώνω τα μάτια μου και σταματάω να κουνάω τα χέρια μου μέσα στο νερό. «Μη μου κάνεις τέτοιες ερωτήσεις!»του απαντάω κάπως τσιριχτά και τον ακούω να χασκογελάει. Τι βλάκας! «Έλα ρε Αγγελικούλα, απλά πες μου. Θέλω να μάθω» παλιό σεξομανή κουτσομπόλη. «Να μην σε νοιάζει, είναι κάτι προσωπικό και καλό είναι να μην κάνεις τέτοιες ερωτήσεις σε κορίτσια»τον επιπλήττω σαν να είμαι η μαμά του και το βλέμμα του σοβαρεύει στα ξαφνικά ελαφρώς. Επικρατεί λίγη σιωπή και ανακουφίζομαι κάπως αφου σκέφτομαι ότι αυτή η συζήτηση τελείωσε. Συνεχίζω αμέριμνη να κολυμπάω τριγύρω ώσπου η φωνή του με σταματάει. «Έχεις να κάνεις από το καλοκαίρι μαζί μου;» Την βάψαμε. DON'T COPY THE STORY.

Το μακρινό πια 2010, ο Φίλιππος, ένας εικοσιτετράχρονος άνεργος γραφίστας, παραλαμβάνει ένα λάθος δέμα που αντί για τα εργαλεία της δουλειάς περιέχει τα παλιά, σκονισμένα σημειωματάρια μιας άγνωστης που, σύμφωνα με την διεύθυνση, μένει στην άλλη άκρη της χώρας και πολύ πιθανόν τα δικά του πράγματα να βρίσκονται στα χέρια της. Οι ταχυδρομικές έχουν ήδη κλείσει λόγω καλοκαιρινής άδειας, κι ένα τηλεφώνημα από την μητέρα του τον κάνει να θέλει να εξαφανιστεί από προσώπου γης. Γι'αυτό αποφασίζει να πάρει το επόμενο λεωφορείο προκειμένου να λύσει ο ίδιος το μπέρδεμα. Με το ταξίδι να διαρκεί μια ολόκληρη μέρα, η περιέργεια και η βαρεμάρα τον οδηγούν στην ανάγνωση των δύο ημερολογίων από το ακόμη πιο μακρινό 1997, της Λυδίας Βυρώνη. Έτσι γίνεται μάρτυρας σε έναν ανεκπλήρωτο έρωτα κι όσων δεν έμαθε ποτέ κανείς για αυτόν, καθώς ανακαλύπτει πράγματα για το παρελθόν του που δεν γνώριζε. « Μέχρι να πάψουν να υπάρχουν καλοκαίρια...» - Ένα πάντρεμα Βόρειου και Νότιου Αιγαίου, δύο κόσμων τόσο ίδιων μα συνάμα τόσο διαφορετικών.

Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

-Μαρία, θάρρος ή αλήθεια; Με ρωτάει ο Πάνος, καθώς τοποθετεί το τσιγάρο του ανάμεσα στα χείλη του και παίρνει μια τζούρα. -Α..ασεμε ήσυχη. Λέω τραυλίζοντας ενώ κατευθύνομαι προς την πόρτα. Πιέζω το χερούλι για να την ανοίξω. Είναι κλειδωμένη! Πλησιάζει με αργά βήματα προς το μέρος μου και φυσάει όλο τον καπνό στο πρόσωπο μου. Με πιάνει σφιχτά από τον καρπό, καθώς πλησιάζει σιγά-σιγά το τσιγάρο του στον λαιμό μου. -Με τον άλλον τον μαλάκα γιατί δέχτηκες να παίξεις; Λέει άγρια και νιώθω ένα ελαφρύ τσούξιμο στο μέρος του λαιμού μου. -Γιατί τον αγαπώ. Ψιθυρίζω μέσα από τα δόντια μου, ενώ ύστερα στρέφω το βλέμμα μου στα γεμάτα μίσος μάτια του. -Και δεν λέει να το καταλάβει κανείς σας! ΒΟΗΘΕΙΑ! Φωνάζω τώρα, καθώς αυτός πιέζει κι άλλο το τσιγάρο του πάνω μου λέγοντάς μου για πολλοστή φορά να σκάσω Ακούω βήματα... Με άκουσαν.