şu an bu sayfayı açtıysanız ya başlığı ya da kapağı hoşunuza gitmiş olabilir.Ama ben burada bir hikaye yazmadım kısa hikayelerde yazmadım.Ben denemeler yazdım ve duygularımı aksettirmeye çalışıyorum. Yardım ederseniz bana en büyük iyiliği etmiş olursunuz.Ben öyle somurtuk bir kız değilim.Ama zaman zaman herkes duygularını yokladığı zaman yalnız olduğunu hisseder.Acaba bu hissi birtek benmi yaşıyorum diye düşünür ve onun gibi düşünen birini görüncede çok mutlu olur.İnsan öyle bir varlıkki en küçük şeyde üzülebilir veya morali düzelebilir.Her insan özel yaratılmıştır.Beni okumaya devam edin ♥

...

Umut etmek; hepimizin yaptığı bu değil miydi? Önümüzdeki engelleri aşmak için destek aldığımız, düştüğümüzde tekrar kalkmamızı ve yürümeye devam etmemizi sağlayan o kutsal histi umut. Karanlıkta yolumuzu aydınlatan bir araç, pes etmek üzereyken yavaşça kulağımıza bir daha denememizi fısıldayan inanç dolu bir ses. Bir de aşk var tabii... Şayet biri bana gelip şu hayatta yaşanması gereken en önemli şey ne diye sorsaydı, ona iki kelime söylerdim: Âşık ol. Aşk, belki en zor ve en acı duyguydu fakat âşık insana acı bile çekici gelirdi; acı ondan geldikten sonra. Yüzünü de güldürse, kalbini de parçalasa severdin. Onu sevmeyi severdin. Sana verdiği heyecanı, mutluluğu, hatta hüznü severdin... Ve bir gün umut ile aşkın yolları kesişti. Umutlarına tutunarak yaşayan bir kızın kalbiyle birlikte umutları da paramparça oldu. Aşk yeri geldi onun umutlarını öldürdü, yeri geldi onu yeniden umutlarıyla beraber hayata döndürdü.