Siz hiç tanımadığınız insanlarla birlikte bir hastanede karantinaya alındınız mı ? Onlar alındı.. Hem sorun sadece karantina da değildi, hastanede başka bir olay daha vardı.. 19 Mart 2020 #4 Salgın 12 Ekim #1 Katliam 5 Kasım #1 Karantina 3 Ocak 2021 #1 teen 5 Ocak 2021

Bildiğiniz tüm klişe kitapları unutun ve hiç okumadığınız türde psikolojik baskı yaratabilecek akıcı anlatımla ve güçlü bir kurguya hazır olun! İsimsiz karakterler olur muydu bir kitapta? Oldu! ***** İsimsiz bir kadın, isimsiz siyah bir kedi, isimsiz bir karga ve isimsiz bir çocuk... İsimsiz kadının yüzünden eksiltmediği siyah rimel ve siyah mat ruj. Yeri ayrı olan bir paket sigara... Sağ omuzundaki 'Karga' dövmesi yüzünden kadının peşine takılan küçük bir çocuk... Ölmek isteyip, ölümle buluşamayanların hikayesi. Bir ölüm nasıl becerilemezdi ki? Ben beceremedim o beceremedi, biz beceremedik. Peki becerebilecek mi? 🌠🌠🦋🦋🦋 "Bu karga gökyüzüne uçmak istiyor bayım, gökyüzüne yükselmek değil." dedim. "Aradaki fark ne ki?" diye sordu. "Ölürsen veya öldürülürsen gökyüzüne yükselirdin, oysa ben gökyüzüne uçmak istiyorum...kendime sahipken, kanatlarımı gere gere..." dediğimde sesli bir nefes aldı. "O halde şanslısın. Kargalar uzun yaşar, kanatların kırılıncaya dek gökte kal, bedenin rüzgarda savruluncaya dek zorla kendini." dediğinde biraz düşündüm. "Ama biliyor musun...gökte yeri geldiğinde tehlikeli bayım." dediğimde yüzünü buruşturdu. "Tehlikeli mi?" diye sorduğunda kafamı salladım. "Gökyüzünde uçarken kelebeğe aşık olmak var belki..." gözlerine baktım. "...sizi bilmiyorum bayım ama kargaya yüz elli yıl imtihan bu."

[tamamlandı - 15.12.19] Her şey gecenin üçünde Whatsapp'dan gelen bir mesajla başladı. 055.....: *Fotoğraf. (03:00) 055.....: Şşşt yavru, hepsi senin mi? (03:00) ~ Yaşlı gözlerle izledi beni. Gözlerim, eminim ki onun güzel gözleri kadar kızarmıştı. Burnu kıpkırmızıydı, dudaklarımı burnuna bastırırken saçlarını okşadım usulca. Saçlarındaki elerimi tuttu ve avuç içimi öptü. Yeni bir hıçkırık koyverirken dudaklarımdan ne yapacağımı bilemedim. Gidiyordum ve o, avuç içlerimi öpüyordu amansızca. Gözlerime baktı uzun bir süre, dudaklarını yaladı ve birkaç küçük mırıldı çıkartı. "Gittiğin için özür dilerim, oysa ki gitmemen için her şeyi yaptığımı düşünüyordum. Yapamamışım, yalvarırım affet." Kalbim onun kamçılı sözleriyle ezilirken bu sözlerin beni kırmak için olmadığının bilincindeydim. Sakince geri çekildim ve son bir kez daha baktım kalbimi yakıp kavurtan bu adama. Çaresizdi, belki de benden bile çaresizdi. Bizi bu hâle sokan annesine küfürler ettim en derinlerden. Kendimi geçtim canım olan oğlunu, bu duruma sokabildiği için nefret ettim anneliğinden. Gözleri, hâlâ etkisi tam anlamıyla geçmemiş olan norkoz ile tekrardan kapanırken fısıldadı. "Bu bir kabus ve uyandığımda yanımda olacaksın. Biliyorum, sen beni bırakmazsın." Bıraktım, ben onu o sözlerine rağmen bıraktım. ©2018 | beatricemutsuz yirmi yedi nisan