○Kırık Düşler Ülkesinin Hayalperest İnsanları○ Ben anlatmaktan yoruldum,sen gir oku bi zahmet.Burada sanada yer var♡ ▪Askıya alındı▪ ⚠BANA VE BENİM GİBİ OLANLARA İTHAFEN YAZILMIŞTIR⚠

Ben Ecem 17 yaşında lise 3. sınıfım. Şu an sevdiğim adamla hayatımın belki de dönüm noktası olacak bir yolculuğa çıktık. Her şeyi, herkesi arkamızda bırakarak doğduğum şehirden çok uzaklara Ankara'ya taşınıyorum. Bugün yepyeni bir hayata başlıyorum. Umarım her şey güzel gider... Klişelerden uzak, kendi hayal gücümle bir dünya oluşturdum. Sizin de dünyama katılmanızı, bana bu yolda eşlik etmenizi isterim. Umarım beğenir ve yol arkadaşım olursunuz :)

Çocukken küçücük kalplerinde filizlenen bir aşk... Bu aşkın yeniden doğmasını vesile olan bir elma şekeri... Şekerler ülkesinde yaşayan şeker kız ve şeker oğlan... "Geçmişim,çocukluğumun, geleceğim gözümün önünde tek tek ölüyordu. Oysa ben vuslatı beklerken, kalbimden hançer yemiştim."

Asu küçükken annesi ni ve babasını kaybetmiş ve ailesinden geriye tek kalan kişi şahin abisidir. Abisi bir Türk askeridir ve çok iyi bir keskin nişancıdır Asu da abisi gibi uzman çavuş olmak istediği için uzman çavuşluğu kazanmıştır ve abisi gibi çok iyi bir nişancıdır.Bir gün en sevdiği arkadaşı kaçırılınca hayatı birden değişir

Hayatını yaşamak isteyen, hayallerini kurmak isteyen bir kız... Hızlıca beni kolumdan tuttu ve duvara yasladı. - Kimsin sen? Etraf karanlıktı. Yüzünü göremiyorum. Biraz daha yaklaştı. Transa geçtim resmen. - Madem konuşmuyorsun kurallara katlanacaksın o zaman. Bu işin sonu ölüm. Ne yapacağım ben? Nasıl bir oyunun içine düştüm?

Her insan bir yalancıdır. Her insan bir yabancı... Bize öğretileni yapar, bir yalanı yaşarız hayat boyu. Vakti geldiğinde ise yalan hayatlarımıza yabancılaşırız. İsteyerek ya da zorunda kalarak... Biz zorunda bırakıldık ve her şey o gün başladı. Hayatlarımıza yalan o gün bulaştı. Ya da biz öyle sanıyorduk. Biz kim miyiz? Bizler yabancıyız. Belki biraz da yalancı...

Üniversite öğrencisi Eylem; bol bol gezmeyi, kahkahalarla gülmeyi ve kelebekleri fazlasıyla severken, kitaplardan, yalnızlıktan ve ciddi olan her konudan nefret ederdi. Tarih bölümü öğrencisi olan erkek arkadaşının ısrarıyla bir 17.yüzyıl hükümdarının hayatını konu alan kitabı okumasıyla bazı şeylerin farkına varır. Kitabın baş kahramanı Artun Emir Han'ın kendisiyle birçok ortak noktası olduğunu gören Eylem henüz içindeki tuhaf hisleri bile isimlendiremeden geçirdiği ufak bir kazada bayılır. Uyandığındaysa kendini 1682 yılında bulur. İlk başta olayı anlayamasa da sonradan döneminin en önemli hükümdarı Artun Emir Han ve onun can yoldaşı Eray Paşa'nın hayatını koruyabilecek tek kişi olduğunu fark eder. Kendisine çok uzak olan bu yeni ortamda henüz nasıl hayatta kalacağını bile bilmezken birçok düşmana sahip bu genç hükümdarı nasıl kurtaracağıysa tam bir muammadır. Üstelik bunu yaparken hiç bilmediği tarihi akışa da müdahale etmemesi gerekmektedir tabii dünyayı bir paradoksla yok etmek istemiyorsa!

Sunah, Taehyung ile aynı okulda okuyordur. Ona platonik bir şekilde aşıktır. Karanlık bir geçmişe sahip olan Taehyung için uğraşan Sunah kendini mutlu bir aşkın ortasında bulacağını düşünürken işler hiçte istediği gibi olmaz ve kendini bir bilinmezin içinde bulur. Birlikte mutlu olacağını düşünenlerin hikayesi

Mizah #11 ❤26.04.2020❤ Bahçenin arka tarafına dizdikleri 4 motorla bakışıyorduk. Hepsinin önüne birer kova, uzun bir fırça ve bez koymuşlardı. Ciddi ciddi bu motorları yıkayacağız ya. Emre ve Arda son iki şezlongu da getirince Anıl ve Giray gülerek bize bakıyordu. Abimin ilk tepkisi fazla sinirli olurken şimdi sakinleşmişti. "Ben Emre'nin motorunu yıkarım söyleyeyim." Dedi abim. Baştan seçip Anıl'ın motorunu yıkama riskini yok etmişti. O Emre'nin motorunun yanına giderken ben Anıl'ın, Ekim de Giray'ın motorunun yanına yürüyorduk. Son olarak Alper de Arda'nın motorunun yanına geldi. "Kolay gelsin gençler." Diye bağırdı Giray. "Kolaysa başınıza gelsin gençler." Dedi abim karşılık olarak. Gülerek Anıl'a döndüm. Ağzımı açmıştım ki abimin olduğunu hatırlayıp geri kapattım. Telefonumu çıkartıp mesaj yazdım. Dolunay: Ben yorulunca devam edersin dimi? 😚 Anıl: Öpücükle kandıramazsın beni. Yorulursan ben sonra alırım yorgunluğunu. 😆 Dolunay: 😡 Telefonu cebime koyup fırçayı aldım ve kovanın içindeki köpüklü suya daldırdım. Fırçayı motora sürerken Anıl ve Giray'ın konuşarak güldüklerini duydum. Ekim'e döndüm. Onun da benim gibi kaşları çatılmıştı. "Bunun intikamını fena alırım ama." Dememle bana dönerken yüzünde hain bir gülümseme oluştu. Kimin kankası be. "Fena alırız." Deyince gülmeye başladık. ¤ Kapak Tasarım : @penumbraofficial 💙 ¤ Yayımlanma tarihi: 18.08.2017 ❤ ¤Argo, küfür içerir!

Tanıtım Deniz/Emek Ap. 12.43 Doğum günümde anne ve babamın yurt dışına gidecek olması beni bi yandan üzse de arkadaşlarımla birlikte takılacak olmam da beni sevindiriyordu. Annemi kapıya kadar takip ederken bir yandan da anlattığı uzun nasihatlerini dinliyorum veya gibi yapıyordum."Beni duyuyor musun Deniz?" Gözlerimi halıdan anneme çevirdim. Sessizliğime göz devirip tekrar konuşmaya başladı. "Alkol almak yok. Evi geldiğimde aynı istiyorum ve hergün beni ara." "Tamam anne merak etme." "Sana güveniyorum." 19.32 Haberleri kapatıp arkama yaslandım. Bu olamazdı dimi. Yurt dışında başlayan bi virüsden bahsediliyordu. Amerika bu virüsle uğraşıyormuş ve 3de 2si çoktan aylak denilen şeyden olmuştu bile. Hemen telefonu aldım ve annemi aradım. Cevap yok. Babamı aradım ama yine cevap yok. Odama gittim. Bir yandan ağlıyor bir yandan annemleri aramaya devam ediyordum. Emre/Işık Caddesi Üzerinde Bir Bankta 19.40 Elimdeki sıcak çorbayı üfleyerek yerken bir yandan da karşı restorantdaki televizyona bakıyordum. Sunucu saçma bir virüsü anlatıp bir daha yayın yapılmayacağını ve evlerinizden çıkmayın diyerek yayını bitirmişti. Restorantdaki herkes aceleyle kalkmış ve büyük ihtimalle evlerine gitmek için yola koyulmuşlardı. Bense bir evim olmadığından mi yoksa rahatlığımdan mı bilmem ama hala çorbamı yiyiyordum. Miray/Ordu 21.15 Rahatsızlıkla deri sandalyede kıpırdadım. Evrakları vermeme rağmen hala gelen giden olmamıştı. Babamdan sonra ilk defa bişeyler yapmak istiyordum ama bu cidden çok ciddiydi. Hala gidebilirim diye düşünürken evrakları verdiğim sarı kafalı sekreter yanıma gelip "Yüzbaşı sizi bekliyor hanımefendi." Derin bir şekilde tuttuğum nefesimi verdim ve ayağa kalktım. "Bi kahve daha ister misiniz?" Yarım saattir burdaydım ve yüzbaşının planlarını dinliyordum. Bunun saçmalık olduğunu düşündüm bir san