Efsun Zorlu; atandığı Urfa'da mecburi hizmetini yapan tıp fakültesinden yeni mezun, çiçeği burnunda bir hekimdir. Daha mesleğinin ilk günlerinde, henüz on sekizine yeni girmiş bir hastanın intihar vakasıyla karşı karşıya kalır. Hastasının vücuduna bırakılan izler onu adım adım kendi geçmişine götürürken, geleceğini aniden tanımadığı insanların dudakları arasında bulur. Asla geçmemiş geçmiş, verilmiş sözler, kurtarılan hayatlar, doğrultulan namlular, yalanlar, fermanlar ve aşk. Devrim gibi bir kadın, Urfa'nın göbeğinde destan gibi bir sevdanın koynunda bulur kendini. Koca düzene baş kaldırıp o düzenin minnet ettiğine yenilmekse ne aklının ne de kalbinin kabulüdür. *** "Ağlarsam ölürüm." derken sesim düz, çoktan kabullendiğim bu gerçeği ilk defa dile getirişime rağmen sakindi. Çoktan. Saatlere dökülürdü ama bana şehirler aştıracak kadar çok gelen o vakit. Vücudumun ağrısı ruhumun sancısının çok altındaydı. Onun gözleri bende olsa da ben boşluğa odaklanmıştım. Üzerimde olan bakışlarının ağırlaştığını hissettim. Fetih bana çok ağır bakıyordu. Sırtıma yüklenen çuvallar biraz daha bel bükmeme sebep oldu. "Neden," dediğinde ne dediğimi çok iyi anlamış da yersiz bir sorgulayışa bürünmüş gibiydi. "serçe misin sen?" Kaşlarım hafifçe havalandı, başımın ağrısı belirginleşti. Uzun süreden sonra ona bakan ben oldum. Söylediği şeyin altındaki anlamı yakalamaya çalışıyordum ama buna çok uzaktım. Bunu anladı ve dudakları kıvrılacak sandım. Halbuki gülümsemeye çok uzaktık. "Serçeler," yüzünü hafifçe yüzüme yaklaştırdı. "Ağlayınca ölürlermiş. Bu yüzden mi bunca zamandır gözlerinin kuruluğu?" Bu konuşmadan sonra onun serçesi olacağımı, hatta olduğumu bilemezdim. Tıpkı bu topraklarda serçeyi öldürmenin kadını ağlatmak olduğunu bilmediğim gibi.

Ben ilk kez onun yangınında onunla yanarken bulmuştum kendimi. ''Alacalı...'' dedi büyülenmiş gibi. Alnı alnıma yaslandı. ''Alacalı Ahuşan... Bana yazılmış gibisin.'' Kaç kere döndü durdu parmakları tenimde sayamadım. ''Sabrın sonu selametse...'' Elleri benden ayrılıp bir iki adım karşıma geçse de sözleriyle beni kendine mühürledi sanki. ''Yemin ederim benim selametim bir sen, tek sen olacaksın.'' Bu hikaye bir kadının kocaman bir adamın kalbine düşüp büyümesinin hikâyesiydi.

|Yetişkin İçerik| |Kan ve Şiddet| |Psikolojik Manipülasyon ve Travma Sonrası Stres Bozukluğu| Gibi içerikler barındırır. Lilya bir gece evinin salonunda film izlerken arkasında birinin durduğunu fark eder. Zero ona yapılan suikasttan kurtulmak için gördüğü ilk eve giren bir Örgüt Efendisiydi. Zaten ne olmuşsa bu saaten sonra olmuştu. Hiçbir şey tesadüf değildi. Ve hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Lilya'nın kanlı geçmişi, Zero'nun karanlık geleceği ile bir arada olabilir miydi? Varsa cesaretin, benimle gelir misin? ❇️ # 11.6 bin hikaye arasında Psikoljide 1. Sırada

Vira Mahallesinin bir efsanesi varmış; buraya bir kez giren bir daha kolay kolay çıkamazmış. Dörtyolun olduğu sokağa da bu yüzden Vira Çıkmazı derlermiş. Lakin Vira Çıkmazı'nı destansı kılan asıl şey, orada yaşanan bir aşkmış. Sürmeli ve gözbebeğinin aşkı. Bir varmış, bir yokmuş... Sil, en baştan. Bir zamanlar doğuştan sürmeli gözleriyle nam salmış bir delikanlı varmış, Sare adında elleri şifalı güzeller güzeli bir kadına sevdalanmış... Bu öyle bir aşkmış ki duymayan kalmamış. Zaman geçse de unutulmamış... 25.05.2026 🌀🗝️

Deniz Korkmaz Issız bir sokak olur, ıssız bir bina olur da ıssız bir insan olabilir miydi? Kalbi birinin sevgisiyle ısınmayalı tam 6 sene oluyordu. Sayısız kabuslu gece, sayısız buruk ân. Yaman Varis Yiğitoğlu İnsan doğduğu evin kaderini yaşamaya mahkum değil miydi? Her yanlışa dur denir miydi? Cananı olduğu can'ıyla araftaydı. Yanıp küllerine kavuşmuş bir kibrit ve harlanan kor bir ateş... ♟️ Öldürmüştü... Gözünü bile kırpmadan celladı olmuştu o adamın! O gencecik adamı hiç düşünmeden vurmuştu. Ve ben bu olaya şahit olmuştum. Durmayacaktım. Durmamalıydım! Allah kahretsin neden durmuştum ki! Aniden önüme çıkan birisine çarpınca panikle geri çekildim. "Pardon! Pardon, çok özür dilerim." Başımı kaldırıp çarptığım kişiye baktım. Gözlerimiz buluştuğu gibi gecenin karanlığına karışmış koyu kahve gözlerin sahibi adama baktım titreyen bedenimle. Bu... Bu o'ydu. Az önceki adamı öldüren katil! "Sen.." Koyu kahveleri gözlerim arasında mekik dokurken karşısında korkudan titriyordum. "Yolunu mu kaybettin?" diye sordu tok sesiyle. Bir adım geri çekildim. Tek kaşı usulca havaya kalktı bu hareketime karşılık. Bir umut yanından hızla kaçmaya çalıştığım anda bir kolu belime sarıldığı gibi beni sertçe yanımdaki duvara yasladı. "Bırak beni, imd-" Bir eli kaçmamı engellerken diğerini de dudaklarımın üzerine kapattı. Kolları arasında çırpındığımda belimdeki eli sıklaştı. Duvarla arasına hapsederken bedeniyle yerimi iyice azalttı. "Uslu bir çocuk olursan daha iyi anlaşırız." Cevap vermek yerine gözlerine bakmaya devam ettim. Ama öyle bir bakıyordu gözbebeklerim bile titriyordum karşısında. Gözleri gözlerimi esir almışken yan tarafta bir hareketlilik oldu. Gözlerini gözlerimden ayırmadan konuştu. "Arabaları hazırlayın misafirimiz var." ♟️ *Kitap yetişkin içerikli olacaktır!*

Karanlıkla ışığın arasında bir yerde başlar her hikâye. Bazıları doğduğu andan itibaren kaderin ellerine teslim edilir, bazıları ise kendi yolunu, kanla ve acıyla örmek zorunda kalır. Efsa Asil Ateş, sıradan bir genç kadının ötesinde bir şeydir. Yıldızlara bakarken hayal kuran bir kızdır belki, ama yıldızların altında gizlenen karanlığı bilmeden yaşamıştır hep. Babasının kim olduğunu öğrenmeye çalışırken, kendisini ihanetlerle, kanla ve güçle örülü bir dünyanın kapısında bulacaktır. Kılıç Doruk ise o dünyanın en keskin yüzüdür. Düşmanla dostun, nefretle tutkunun arasındaki çizgide yürüyen bir adam... Geçmişi, Efsa'nın geleceğiyle çatışacak; yolları kesiştiğinde ikisinin de hayatı geri dönülmez şekilde değişecektir. Her sır, beraberinde bir bedel getirir. Her güç, gölgesinde bir zayıflık taşır. Efsa kendi yolunu ararken, yalnızca babasının izlerini değil, kendi kimliğini de bulmak zorundadır. Ama bazen insanın kim olduğunu anlaması, en büyük kayıplarını yaşamasıyla mümkündür. Bu hikâye yalnızca silahların, hesaplaşmaların ve karanlık oyunların hikâyesi değil. Bu, yıldızlara bakan bir kızın, en karanlık gecelerde bile kendi ışığını bulma hikâyesi. Bu, kaderin zincirlerini kırmaya çalışan bir kadının, kendi doruk noktasına ulaşma yolculuğu. Ve unutma; her doruk, önce en derin uçurumların gölgesinde başlar...

Yapay zekâ... Ucu bucağı olmayan, her saniye gelişmeye devam eden mükemmel bir sistemdi ta ki insanlarla tanışıncaya kadar... Peki ya bu sistem bir gün başkaldırırsa ve onu oluşturanlar bile ona mâni olamazsa...

En fazla ne kadar ileri gidebilirsin ki? İstediğin şeyi almak konusunda... belki de, en çok bunun için; neleri göze alabilirsin? Hayat bu; seçimlerinin ne kadar aykırı olduğunun önemi yok. Bir gün, kendini hiç anlaşamadığın bir adamla anlaşma yaparken bile bulabilirsin... dedik ya, hayat bu ve kimin aykırı olduğunu düşünmek için vaktin de yok. En azından, Tamay için her şey böyle. Birbirlerini beklenmedik bir evliliğin içinde bulan ikili, belirli bir süre geçtikten sonra boşanmak konusunda anlaşırlar. Yine de, her şey planlandığı gibi gitmez; aralarındaki ilişki beklenmedik bir şekilde değişmeye başlar.

❝Geçmişi hatırla, küllerden hatıra.❞ Terk edişler kalpte büyük bir yarayı kaplar. Geçmişindeki tohumların geleceğinin kökleri olunca büründüğün o karanlık seni yutar, yürüdüğün yol uzun gelir anlamazsın. İzleri bedenine tutsak olduğunda öldüğünü sanarsın. Ladin Nekrasova, geçmişin pençesinden kurtulamayan bir kadındır. Bir gece boks maçını seyretmeye gittiği vakit olacakların doğurduğu sonuçlara katlanmak zorunda kalır. Boks maçında hiç beklemediği bir adamla karşılaşır yıllar sonra. Ares Gökkurt Kandemir. Ladin, Gökkurt'u şehit düşen babasının çalıştığı Özel Kuvvetler'den tanıyordur. Onu gördüğünde geçmişinin yükü omuzlarına binmiştir ama bilmediği bir şey vardır. Gökkurt, onu tanımayacak kadar ona uzaktır ama Ladin ona bir nefes yakındır. Aralarındaki sürtüşmeden doğan alevler günler geçtikçe ilerler, yalanlar bir mum gibi söner. Tanrı kaderlerini birlikte yakar, cehennemi yaşar sevgiler. "Külden var olan bir kadının hikâyesi bu; ama ateşin ta kendisi ondan başkası değilmiş, öğrenmek zorunda kaldım." 29 Kasım 2024 🥀 BU KİTAPTA GEÇEN KİŞİ VE KURUMLAR TAMAMEN HAYAL ÜRÜNÜDÜR!

KİTAPTA +18 SAHNELER OLACAKTIR. OKUYUCULARIN BUNU DİKKATE ALMASINI, YETİŞKİNLERE YÖNELİK BİR KİTAP OLDUĞUNU UNUTMAMALARINI RİCA EDERİM. AYRICA KITABIMIZ FİNAL OLDU, KEYİFLİ OKUMALAR... Korktuğu bir hayata esir olmamak için yangından kaçtı Züleyha! Kanından olanların biçtiği kaderde yanmamak için ateşin kollarına kendi ayaklarıyla koştu. Evim dediği yerde, kurban olarak kendini adadıklarını öğrendiğinde nereye tutunduğunu bilmeden bir dalı avuçladı. Kütahya'nın küçük bir kasabasından, Adana'nın kavurucu topraklarına sürüklendi. Zalimliği dillere düşmüş, adına türlü kötü sıfatlar eklenmiş bir adamın koynuna bıraktı kaderi Züleyha'yı. Bu bir kaçış hikayesiydi aslında. Minik bir bebeğin arşı titreten ağlayışlarıyla kavuşma yazıldı kaderlerine. Küçük bir bebeğin masumiyetine ödüldü Züleyha... Doğurmadan anne olmayı öğrendi. Zalim bilinen bir mazluma yaşam verdi. Bir masuma yuva , bir zalime şifa , kendine umman oldu Züleyha! ............................... Bu bir Girdap! Aşkın, ailenin, sevginin, sadakatin, sınırsız merhametin içine kapılacağınız, kapıldıkça kendinizi sayfalarda bulacağınız eşsiz bir Girdap...