Öncelikle şu konuda bir anlaşalım. Normal değilim, o da öyle.

Herkesin bir hikayesi var. Okunacak kadar güzel, anlatılacak kadar değerli. O hikayeleri herkes gibi hep okudum, anlatılmasını dinledim. Bazı zamanlarda ise onlar gibi olmak istedim. Benim hikayemi birilerinin duymasını istedim. Ellerimdeki yaralar dışında, acıyan bakışlar dışında, insanların beni görmesini istedim. Bu büyük bir dilek miydi? Herkes gibi olmak veya hiç kimse gibi olmamak? Bilmiyorum. Nefes alamıyorum. Korkuyorum. Belki de... ------------------------------------ Kimse dinlemiyor mu beni? Dudaklarımdan çıkan kelimeleri , Anlamıyor musunuz? Size diyorum. Size. İnsanlar diyorum. İnsanlar, insanlar kirletir işte.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Dosyayı inceleme işlemime devam ederken "Daha önce bu şirketle çalışmadık," dedim. Başımı dosyadan kaldırmadan David'e baktım. "Benim hakkımda herhangi bir şey söylemedin, değil mi David?" David başını hızla olumsuz anlamda salladı. "Güzel," dedim. "Aksi halde, daha fazla dayanamayıp dilini koparmak zorunda kalacaktım." Bir sonraki sayfaya da bakış atıp dosyayı sertçe kapattım. Sandalyeye asılı olan ceketimi alıp çıkmadan önce, bir köşeden bana sertçe bakan David'e döndüm. "Adamın adresini yolla bana. Hem tanışalım hem de ben ona bir haddini bildireyim." Botlarımın sivri topukları, çelik zeminde tok bir ses bırakıyordu. O sesin arasında David'in uzaklaşan sesini duydum. "Şah! Adama bir şey yapma sakın!" Dudaklarımda fütursuz bir gülümseme can buldu. "Göreceğiz, David, göreceğiz." - aksiyonun yoğunlukta olduğu bir kurgudur-

''Bön bön çocuğu izleyeceğine yemeğini ye.'' ''Seni mi izlememi tercih ederdin?'' iğnelemem ona koymamış olacak ki, çapkınca sırıttı. ''Kusura bakma, çilli. Tipim değilsin.'' ''Bana diyene bak! Seni gidi aptal çam yarması!'' Sandalyesinden kalkmadan önce son kez bana bakıp göz kırptı. ''Dikkat et de, çam yarması seni ezmesin, çilli.'' Devam kitabı Bir İçim Su'dur.

⋆⭒˚.⋆⋆⭒˚.⋆ Soyadının yarattığı tanınırlığa ve çevresindeki kalabalığa rağmen yalnız büyümüş olan Alyeska Daren, iki yılını bir platonik olarak geçirmiştir. Ama işlerin hiçbir zaman istediği gibi gitmemesinin yanı sıra aşık olduğu Gece Boysal, okulun gözde çocuğudur ve onun var gücüyle kaçtığı kalabalığın bir parçasıdır. Kafasının içindeki tüm imkansızlıklara rağmen bir gün Gece Boysal ile bir hikayeninin içine çekilir. Zor olansa onun kalabalığı içinde bir hayat bulabilmeye çalışmaktır. Üstelik artık tek amacı bu da değildir: Alyeska, onunla tanıştıktan sonra geçmişinden bugününe taşınan eksik parçaları da birleştirmek adına bir yolculuğa çıkmıştır. "Sen kendi parti ışıklarının altındaki dünyana dönmüş olabilirsin ama bak, ben hala senin gölgenin altında oturmuş bekliyorum." ⋆⭒˚.⋆⋆⭒˚.⋆ Okyanus Mezarlığı, KORDEL EVRENİ'nin ilk serisidir ve toplamda üç kitaptan oluşan bir gençlik/gizem kurgusudur. Serinin ilk kitabı aktif olarak her hafta ÇARŞAMBA ve CUMARTESİ günleri yayınlanacaktır. Seri ve gelecek bölümler hakkında daha fazla bilgi almak için: @elysioness / @okyanusmezarligiii