Καλοκαίρι είναι όπου είσαι εσύ, Μιλάμε για έναν έρωτα που τους καίει και τους δυο, σ ένα νησί που μυρίζει θυμάρι και σιωπή. Αλλά εκείνη φοβάται. Δεν είναι ότι δεν τον θέλει, τον θέλει πολύ. Καλοκαίρι είσαι εσύ, Αλλά φοβάται να παραδοθεί, να αφεθεί, να αγαπήσει τόσο δυνατά. Το βλέμμα σου, η φωνή σου, η στιγμή. Κι εκείνος; Την περιμένει κάθε φορά, ακόμα κι όταν τον σπάει. Μα έμεινα μόνος, με το φως να ξεθωριάζει, Γιατί την νιώθει δική του, ακόμα κι όταν του λέει «δεν μπορώ». Κι ο έρωτας να ταξιδεύει σε θάλασσες που δεν φτάνω. Και μια νύχτα έρχεται. Καλοκαίρι ήσουν κι έφυγες νωρίς, Και κάνουν έρωτα. Όχι απλώς με το σώμα. Όχι μόνο με το σώμα. Με όλα τους τα κομμάτια. Όπως όλα όσα πονάνε όταν είναι αληθινά. Γιατί δεν είναι οι έρωτες που τέλειωσαν αυτοί που στοιχειώνουν, είναι αυτοί που δεν ξεκίνησαν ποτέ.

Όταν η Άννα, μια φοιτήτρια που μόλις μετακόμισε στην πόλη, μπερδεύει την πόρτα του γείτονά της μετά από μια χαοτική μέρα, δεν φαντάζεται πως μόλις άνοιξε την πιο απρόβλεπτη σελίδα της ζωής της. Ο Άρης , ο γοητευτικός (αλλά αφόρητα εκνευριστικός) γείτονας, είναι ό,τι δεν θα ήθελε ποτέ: αλαζόνας, αυθάδης και... επικίνδυνα ελκυστικός. Από τη λάθος πόρτα ξεκινά μια μάχη πειραγμάτων, προσβολών και κρυφών βλέμματων. Γιατί καμιά φορά, ο δρόμος από το μίσος προς την αγάπη περνάει από το... διπλανό διαμέρισμα.

Αέρας - θάλασσα Αίμα είχε πέσει στην λίμνη των κύκνων την 21η Απριλίου του 2019 στην Opera Garnier της Γαλλίας. Κανείς δε έμαθε το πώς δολοφονήθηκε η νεαρή Annie, οι χορεύτριες εκείνη την ημέρα πενθούσαν. Πήγαν κόντρα στον καλλιτέχνη που χόρευαν Η Περσεφόνη μαζί με την φίλη της μετακομίζουν στην Ιταλία, συγκεκριμένα στην μαγευτική Ρώμη καθώς γίνονται αποδεχτές στην σχολή μπαλέτου Ένα βιβλίο θα χρειαστεί μόνο, για να γνωρίσει τον αέρα της, αυτόν που θα την κυνηγάει ακόμα και όταν του ξεφύγει Ο νεαρός με το όνομα του αρχαίου νεαρού πολεμιστή, ονόματι Αχιλλέας είναι μέλος της ορχήστρας της Ρώμης. Ο μουσικός εκφράζεται μέσω του πιάνου γιατί κανείς δε καταλαβαίνει τα λόγια του Την κατάλληλη στιγμή και οι βρέθηκαν σε ένα βιβλιοπωλείο και η Anna - Karenina του Tolstoy ήταν αυτή που τους ένωσε Μην ξεχνάς κάτι : η θάλασσα είναι ένα νερό που τρέχει και ο αέρας είναι αυτό που την κυνηγάει Τα τρένα τρέχουν και αλλάζουν σταθμούς, όπως και τα καράβια λιμάνια Οπως στις ταινίες Η μούσα και ο καλλιτέχνης (Περσεφόνη - Αχιλλέας)

Η Βάλερι και ο Άλεκ δεν έχουν τίποτα που να τους δένει σε αυτόν τον κόσμο. Σχεδόν. Το μόνο τους κοινό σημείο είναι ο χορός, τα φώτα και....η αυλαία. Προσκήνιο. Εκείνη, μια επιτυχημένη μπαλαρίνα. Η καλύτερη στον τομέα της. Έχει νιάτα, ομορφιά, ταλέντο. Μα δεν έχει ταυτότητα. Προτιμά να είναι η Ζιζέλ, η Κλάρα, η Οντέτ. Ακόμα και στα παρασκήνια της ζωής της, οι τρεις ηρωίδες κρατούν προστατευμένη την ψυχή της. Εκείνος, κυνηγός ταλέντων. Κορυφαίος για τις επιλογές του, απρόσιτος και σκληρός. Κυρίως με τον εαυτό του. Ο εγωισμός είναι το σπίτι του και η αλαζονεία το οξυγόνο του, η ζωή του. Τουλάχιστον, μέχρι να τη γνωρίσει. Τι γίνεται όμως στο Παρασκήνιο; Τι συμβαίνει πίσω από αυτό το παχύ κόκκινο ύφασμα που κρατά σφιχτά μέσα του τα μυστικά, τον πόνο και τον πόθο που σαν κουβάρι έχουν μπλεχτεί σ' ένα παθιασμένο τανγκό για δυο; Κεχριμπαρένια μάτια κλειδώνουν στα μπλε κι όλα ξεκινούν...όταν η αυλαία πέσει.

«Τι χρώμα έχει για σένα αυτή η στιγμή;» Ήσουν το φως και μιλούσες στο σκοτάδι. Τι κοινά μπορεί να έχουν αυτά τα δυο με ρωτάς. Θα μπορούσα να αναλύω ώρες ολόκληρες αυτή την απάντηση, αλλά δεν θα με πιστέψεις ό,τι και να σου πω. Γι' αυτό προτιμώ να σου πω την ιστορία μας. Την μοναδική απόδειξη που έχω για τις φράσεις «Δεν υπάρχει φως χωρίς σκοτάδι. Δεν υπάρχει σκοτάδι χωρίς φως». Δυο φράσεις που μ' αρέσει να αποκαλώ 'Το θεώρημα Όμπρε' και αν μείνεις μαζί μου στο ταξίδι μας, θα σου λυθούν όλες σου οι απορίες. Εκείνος χρειαζόταν κάποιον να τον βγάλει από τους δαίμονες του. Εκείνη χρειαζόταν κάποιον να την κάνει να νιώσει ζωντανή. Χτισμένοι και οι δύο πάνω στην τέχνη, ο Ανδρέας βλέπει στην Ίριδα όλα όσα του λείπουν και εκείνη σε αυτόν όσα θέλει να γίνει. Πόσο όμορφος να είναι ο κόσμος μέσα από τα μάτια της άραγε;

Καθώς περπατούσα ακούω μια αντρική φωνή... «Κοπέλα μου πρόσεχε που πας!» «Ε τι;» είπα και έβγαλα τα ακουστικά μου προσπαθώντας να καταλάβω τι έγινε,κοιτάζω και βλέπω ένα αγόρι με ένα καφέ στο χέρι ο οποίος έχει πέσει πάνω μου. «Δεν βλέπεις μπροστά σου;» μου απάντησε με ενα θράσος καθώς είχε σουφρώσει τα φρύδια του. «Έσυ έπεσες πάνω μου...και κοιτά πως με έκανες» είπα καθώς είδα την λερωμένη μπλούζα μου. «Πρόσεχε και λίγο πως πηγαίνεις πρωνιάτικα» φώναξε και έφυγε. Η Νατάσσα μια έφηβη μαθήτρια ξεκινάει μια καινούργια αρχή μαζί με τον αδερφό της και την μητέρα της σε μια νέα πόλη για αυτούς.Θα ξεκινήσει να ερωτεύεται που ίσως μπορεί να μην έχει τόσο καλή κατάληξη για εκείνη.

Περίληψη Έναν κανόνα θα σου πω και αυτόν να τον θυμάσαι. Ποτέ μη βάλεις δυο ανθρώπους της τέχνης να αγαπηθούν. Αλλά τι λέω; Θα το κάνεις. Γιατί μπροστά στη θεία τέχνη του ήχου όλοι μας υποκλιθήκαμε και θυσιάσαμε τους εαυτούς μας. Λαέρτης - Ψυχή

Έχοντας χάσει τη δουλειά της στη πόλη, η Μυρτώ επιστρέφει στο χωριό της για να βοηθήσει τους γονείς της. Θα μάθει πως το σπίτι που μεγάλωσε μπήκε υποθήκη στον πλούσιο Μακρυγιάννη και για να τον ξεχρεώσει θα πρέπει να δουλέψει για εκείνον. Εκεί θα (ξανά) συναντήσει τον αινιγματικό Σέργιο, το δεξί χέρι του Μακρυγιάννη που για να μπορέσει να εκδικηθεί τον τελευταίο θα πρέπει να γίνει ερωμένη του... «Αν ήμουν χρονιά, θα ήμουν το 2020. Αν ήμουν ταινία, θα ήμουν το The Room. Αν η ζωή μου ήταν σήριαλ, θα ήταν μεταγλωττισμένο βραζιλιάνικο. Aν ήμουν σιρόπι, θα ήμουν για το βήχα. Αν ήμουν χάπι, θα ήμουν υπόθετο. Αν ήμουν ιστορία αγάπης, θα ήμουν αυτή της Ρούλας Βροχοπούλου και του Φραν.»