Bir metro istasyonu, 14 rehin. Sınırlı yemek, Sınırlı su. Tuzak ve ölümler. Hayatta kalmak için neler yapardınız? Peki onlar ne yaptı? Bu oyununun sadece bir kazananı olacak, Ve herkes bir bir ölecek. Benimle bu oyunu oynar mısınız?

Okulun popüler çocuğu Jeon Jungkook yaşadığı bir olay sonucu arkadaşlarıyla, okulun sevilmeyen öğrencisi, ucube Kim Taehyung üzerinden iddiaya girer. text

05*********: Ben bir ayyaşım, sekiz çizer ayaklarım 05*********: Özlemişim sarhoşluğunu bu semtin sokaklarını 05*********: Gecenin 1'i, aptalın biri 05*********: Kalbinin dışında bekliyor içeri girmeyi

Öncelikle merhaba, bu yazdığımız hikaye eğlence amaçlıdır ciddiye alınıp büyük bir beklentiyle okumayın saçma linçler etmezseniz sevinirim. Şimdilik yani geçiçi bu kitap kapağını koydum (çalıntı değildir kendim yaptım)

"Işıklar sana evinin yolunu gösterecek..." 3391 Kilometre ile başlayan seri Sıfır Kilometre ile devam ediyor! Kilometrelerce öteden birbirini tanımak, sevmek hatta aşık olmak kolaydı... Peki tüm bunlar yan yanayken de kolay olacak mıydı?

''O gün, bana 'Sinemaya gidelim mi?' diye sordu. 3391 kilometre öteden, şehirlerce, denizlerce uzağımdan... Yanımdaki insanlar görmezken beni, o bana imkansız olduğunu bile bile 'Sinemaya gidelim mi?' dedi...'' Aylarca sesini duymadığınız, yüzünü görmediğiniz, dokunmadığınız, kokusunu bilmediğiniz, aynı sokaktan geçme ihtimalinizin dahi olmadığı, asla aynı fotoğrafın içinde bile bulunamayacağınız, sizden kilometrelerce denizlerce adalarca şehirlerce uzakta olan bir insana aşık olur muydunuz? Bunu, kendinize yapar mıydınız? Bu bir mesafe hikayesi! İki insanın, birbirlerini görmeden duymadan aylarca gece gündüz konuştukları ; birbirlerinin en yakını oldukları, ama birbirlerinden en uzakta oldukları, aralarındaki kilometrelere rağmen birbirlerine aşık oldukları bir mesafe hikayesi! Burası bizim gezegenimiz ve burada her şey anını bekler. Burası, bizim 3391 kilometrelik gezegenimiz... - ''Seni görmem için yanımda olmana gerek yok. Ben seni gözlerim kapalıyken de görebiliyorum. Zaten ben seni sadece gözlerim kapalıyken görebiliyorum...''

Böyle bir şey ya masallarda olur, ya da efsanelerde... Buraya girmeden önce açılan kapı geldi aklıma fakat daha çok üzerinde yazılı olan yazı. Orman Efsanesi... Biz birer efsane parçalarıydık, birbirimizi tamamlayarak buradan kurtulacaktık. En azından kurtulmaya çalışacaktık. Bu sefer bu masal bizim buradan kurtulma çabamızı anlatacaktı ya da hepimiz yalnızca birer efsane olarak kalacaktık. Bir efsane, Orman efsanesi... Başlangıç tarihi : 19.02.2021 Bitiş tarihi : ** Wattpad'de veya başka bir platformda bu adla yazılan ilk hikayedir. En ufak bir çalıntı durumunda direkt olarak yasal işlem başlatılır.

Her bölümünde farklı bir bilinçaltının kapılarını aralayan hikayeler. Üstelik kendime yazdığım ilk littera...

Birer birer silindi hafızaları ve karaltılar görmeye başladılar. Gündüzleri ayak uçlarının dibinde bitiyor, düşüncelerinde kol geziyorlardı. Gölge dediler o karaltılara. Oysa pek çok şey denebilirdi. Toz bulutu, karanlık, silüet yahut cisimcik... Kimliklerini unuttukları gölgelerin esiri oldular. Tek tek anılarında kaybolan karartıları sevmeye kalkıştılar. Yoksa unuttuklarını, kendi gölgeleri mi sandılar? Bu, mutsuzluğun varoluş ve kayboluş hikayesi. Ölümün kapılarını aralayıp, unuttuğunu sandıklarına esir olmanın resmi. Bu Alphard ve Alnilam'ın hikayesi. Capella ve Polaris'in... Bir yerlerde unutulan herkesin hikayesi.