🦋 "Ya ölen umut değil de sensen?" 🎙️ Anıl her gece yayın yapıyor. Ama bu bir şov değil, bir hesaplaşma. 👁️ Yazgı izliyor. Sessiz, ama her şeyin farkında. ⚖️ İkisi birleştiğinde adalet değil, devrim başlıyor. Suçun kalbine inmek, belki de... kendi karanlığınla yüzleşmek. 📚 Kelebeğin Papatyası - Wattpad'de! ° Adaletin sesi artık fısıltı değil. Sen hazır mısın duymaya? Bu hikâye intikamla başlar, ama gerçeğe dönüşen bir isyanla devam eder. Çünkü bazen bir yayın, binlerce sesi uyandırır. Peki sen, o seslerden biri olmaya cesaret edebilir misin? ... Kendi mezarına her gün bir kürek daha atanlardan mısın yoksa? Ya ölen umut değil de sensen? Ya, hala yaşayan tek şey, acınsa?

Liya Arven... Adı bile tehlikenin hedefi olan genç bir kadın. Babası, onu koruyabilmek için herkesten saklamış; en sonunda ise yıllar önce kendisine can borcu olan tek adama emanet etmişti. Lev Kutay Algan... Adı fısıltıyla bile anılan, korkulan bir adam. Borcunu unutmayan, geri ödemesini de kendi kurallarıyla yapan biri. Bu kez borç, bir hayatı korumaktı. Liya, Kutay'ın dünyasına zorla dahil olur. Ama Liya, Kutay'ın sertliğine, kurallarına ve baskın varlığına daha fazla dayanamaz. Her şeyi geride bırakıp İstanbul'a kaçar. Fakat Kutay, onu bırakmaz. İstanbul'da bile... onu korumaya devam eder. Uzaktan değil, bu kez daha yakın, daha kaçınılmaz bir şekilde. Nişanlanarak yapar. Bazı adamlar vazgeçmez. Bazı kadınlar kaçamaz. Ve bazı kaderler, dünyanın neresine gidilirse gidilsin... peşini bırakmaz. ^^^ "İstemiyorum beni korumanı. Ne seni, ne senin adamlarını ne de o boğucu kurallarını istiyorum! Hem fena mı? Gitmişim işte. Babama verdiğin o lanet sözden de, boynundaki o yükten de kurtulmuş olursun. Git evine, yaşa hayatını!" "Sözümden dönmem ben, Liya," dedi, sesi o kadar net ve tavizsizdi ki odadaki loş havayı yardı geçti. "Hele ki senin gibi ne zaman, nerede, kime silah çekeceği belli olmayan belalı bir küçük hanım söz konusuyken... Asla."

Dağhan Kırca bey komşu; Bakın Ufuk Bey Dağhan Kırca bey Komşu; dairenizden biraz daha müzik aleti sesi gelirse Dağhan Kırca bey Komşu; gitarın tellerini ayrı ayrı ayırır oldukça münasır bir yerinize ben DO RE Mİ'lerim. Dağhan Kırca bey Komşu; oldukça kibar olduğumu düşünüyorum Dağhan Kırca bey Komşu; Bir daha gecenin vakti do re mi demeye başlarsanız Dağhan Kırca bey Komşu; o notaları üzerinizde baştan yazarım Dağhan Kırca bey Komşu; iyi geceler. Sorun şu ki; ben ne Ufuk'tum ne de dairemden müzik sesi geliyordu, üstelik çatı katında oturuyordum. Aylardır hoşlandığım adam ansızın bana sen Ufuksun diyerek yazmaya başladı. Peki ben bu şansı kaçırır mıydım? Asla. Biraz Mahalle kurgusu, biraz polis, biraz dram hepsinden bir tutam✨ Tüm hakları bana aittir.

"Üzülme," dedi buzdan farksız sesiyle. Dudaklarımın arasından bir hıçkırık savruldu. "Canın sağolsun," gözlerini bana çevirmiyordu. Gözlerinde daha önce hiç şahit olmadığım bir yangın vardı ve bu yangının müsebbibi bendim. Tam evden çıkacakken son kez yüzüme baktı. "Ben seni sevdim Niran. Sana bir de bu acıyı yaşatamazdım, ben sana bunu yapmayacaktım." Yutkunmaya çalıştı fakat yutkunamıyor gibiydi. "Ben," dedi. "Ben sana kıyamazdım." "Özür dilerim," Diye fısıldadım ama o beni duymadı. Başını yere eğdi, gözlerime bakmadı. Her zaman dediği olmuştu, ben onun cehennemi olmuştum. "Gelen senden gelsin Niran Akçabey," Akçabey dedi, daha çok ağladım. "Senden gelen başım gözüm üstüne." Sırtını son kez bana döndü. "Ama sakın unutma," dedi bana bakmadan. "Sırta bıçak saplandı, asıl hikaye şimdi yazılmaya başladı." Arhan Miraz Karasoy bu gece sevdiği kadın tarafından sırtından bıçaklandı; yükü Arhan'ın avuçlarında çaresizlik, Niran'ın omzunda kambur oldu. - "Yalvarırım söyle Niran, adın bile cehennem demekken," dedi beni yakmak ister gibi. "Sen, benim bu dünyadaki cehennemimken; neden hala senden gidemiyorum?" Kuru Karanfil 🕊️ Elvan Naz. 'Kuru Karanfil' adında ilk kurgudur.

Karanlık sırlar,geçmişin gölgesi ve umutsuz bir aşk.

Bazı Yalanlar Kalbi, Bazı Gerçekler İnsanlığı Yakar..." Babasının tabutuna el basarken yemin etti bir asker. İntikamımı alacağım. Kanın yerde kalmayacak. Bir masum... bir operasyonun kilit noktası kendi halinde yaşayan bir kız. Kız, ilk kez birine gerçekten inandı. Onu sevdi ve kendini teslim etti. Vazgeçişler, pişmanlıklar.. Yıllar geçti. Ülkeler, kimlikler, yüzler değişti. Ama gözlerde kalan o bir bakış, asla silinmedi. O pişmanlık bakışı.. Şimdi o asker, yıllar önce hayatını mahvettiği o kadının karşısında yeniden duruyor. Ama bu kez bir görev değildi bu. Bu kez gerçek olan sadece acı. Sadece acı ve pişmanlık.. ---

Mardin'in taş sokaklarında, yıllardır süren iki düşmanlık gölgesini korumaktadır: Koçerler ve Sînorlar. Bu iki aile için sevgi bir seçenek değildir; kurallar, kan ve suskunluk vardır. Şilan Koçer, kendi hayatının bile kararını veremeden büyümüş bir kızdır. Onun için gelecek; çizilmiş, yazılmış ve çoktan başkaları tarafından seçilmiştir. Bir gün, hiç istemediği bir gerçeğin içine sürüklenir: berdel. Karşısına çıkan isim ise düşman tarafın gölgesidir. Mirzan Sînor. Soğuk, sert, korkulan ve adı söylendiğinde bile sessizlik yaratan bir adam... Ama asıl tehlike, onun düşman olması değil; Şilan'ın hayatına dokunmaya başlamasıdır. Bir ev, iki düşman, zorla bağlanmış iki kader... Ne sevgiyle başlayan bir hikâyedir bu, ne de kolay bir nefretle biten. Sadece mecbur bırakılmış iki hayatın, birbirine çarpmasıdır. Ve bazen kader... en çok zorlandığında başlar. Bu Hikaye Nefreten Doğan Bir Aşk Hikayesi...

Babamın en sadık adamına, beni yetiştiren bir adama aşık olmuştum. *Yaş farkı içerir!!!*

CRİNGE SAHNELER VE YAŞ FARKI VAR RAHATSIZ OLANLAR OKUMASIN LÜTFEN!

"Vatan canımızdır, canımız vatanımızındır!" Karşılaşmalar her zaman birinin bir şehre gelmesiyle ya da o şehirden gitmesiyle başlamaz... Ya bir insan kendisini kaybederek başlarsa... Kendini ararken başkasında kendini bulursa... Bi hikayeyi başlatmaya yetmez mi?