maging payapa sa nariyan na at hindi pa dumarating. 𓍯𓂃✮⋆˙
2 stories
Sa Sumisigaw na Hangin  by musedelenn
musedelenn
  • WpView
    Reads 79
  • WpVote
    Votes 4
  • WpPart
    Parts 2
(Luha at Liham Series #2) May mga bagay na nananatili sa porma nila mula simula hanggang dulo. May mga bagay na nananatili sa kanilang kulay. Sa madaling salita, may mga bagay na hindi nagbabago. Gayunpaman, mas lamang sa bilang niyon ang mga bagay na nagbabago. Mga bagay na nag-iiba ng anyo. Mga bagay na nagbabago ng kulay. Ang pag-ibig. Nagbabago ba ang pag-ibig? Oo. Maaari. Nawawala? Siguro. Siguro nga, nawawala. Juan Salvador Villarante asked himself the same question a lot of times: Am I made for love? And he would answer it with one word: No. Para sa kanya, tama na ang mga nakikita niya. Tama nang nakikita niyang hindi lahat ng nagmamahal ay nakakakuha ang gusto nilang pagtatapos ng kuwento. Minsan, may umiiyak. Madalas, mga bigo. Pero katulad ng mga bagay na nagbabago, Juan Salvador found himself amidst the confusion--confused with the question he was once so sure how to answer. Pero ngayon, hindi na niya sigurado kung "hindi" pa ba ang tamang sagot. Not when he met Solana. The sun. The light in his life. The one who made him change without even realizing it. Solana's existence was warm. She was beauty despite the chaos. She looked like the sun peeking through the clouds after long days of rain. She looked like hope. Hope for him. Pero sa pangalawang pagkakataon, Juan Salvador realized that he was right. Love changes. Love can push you to the edge of a cliff. Love can be confusing. Love can tear you apart into the smallest pieces. Dahil sa pagpapaunlak niya sa pag-ibig, at sa pag-imbita nito sa kanyang buhay, nandito siya ngayon--sa sitwasyong ayaw na ayaw niyang mapuntahan noon. Nandito siya, muling tinatanong ang sarili: "Kung ang pag-ibig ay hindi na banayad katulad ng dati, saan ka tutungo? Magtatago ka ba sa apat na sulok ng kwartong nakasarado ang mga pinto at bintana kung ang pag-ibig ay sumisigaw na sa 'yo? Puno na ng galit, humahampas na sa balat. Hindi na yumayakap katulad noon."
Kung Saan Ako Payapa  by musedelenn
musedelenn
  • WpView
    Reads 1,636
  • WpVote
    Votes 53
  • WpPart
    Parts 21
(Luha at Liham Series #1) People have different preferences---like with seasons. Some prefer spring, when flowers bloom, when everything feels light and easy as we watch petals glisten under sunlight while walking down streets lined with gardens. Some prefer autumn, when fallen leaves blanket the ground still damp from the rain. Some prefer summer, where the scent of sea salt feels nostalgic, where sunsets remind us of those late afternoons spent on the nearest beach, watching how the sun kisses the water and the clouds shift their colors. And some prefer winter, where snowflakes drift from the sky, where people bundle up in thick clothes before stepping out into the cold breeze. For Annika, she couldn't choose which season she liked best. Galing na siya doon, paulit-ulit na. Mabigat na ang buhat niya sa likod na mga alaala mula sa nagdaang pagbago ng mga panahon at ihip ng hangin... Kaya siguro hindi na siya makapili. But if there was one thing she was certain of---it was that her soul was buried in nostalgia. Her heart was showered with both flowers and snowflakes, and her mind wandered through all the memories... back to where it all began. Back when she started to notice Julian, that everything turned upside down. What began as annoyance turned into a crush, then blossomed into love. And that love somehow grew---deeper, fiercer, until it became too much, slowly tearing them apart like a crumbling tower. Para sa pusong naguguluhan, para sa mga lubid na bumubuhol sa kanyang isipan---gumugulo at sadyang nakalilito, ay ang mga tanong. Saan siya pupunta, kung ang minsang kapayapaan na hatid ng pag-ibig na alam niya ay unti-unti nang nawawala? Hindi na tahimik, maingay na. Nananakit na, humahapdi, naninira. Saan siya tatakbo? Kung kahit saan siya lumingon---sa kanan man o kaliwa, hindi na payapa.