Çekmece ağır bir sesle açıldı. İçeride sararmaya yüz tutmuş dosyalar, eski reçeteler ve köşesi hafifçe kıvrılmış, diğerlerinden ayrı duran bir zarf vardı. Üzerinde tek bir kelime yazıyordu. Daphne El yazısıydı. Babamın el yazısı. Bilinmezlik ile göğsüm sıkıştı. Zarfı elime aldığım anda kalp atışlarım hızlandı; sanki odanın havası azalmıştı. Açmak istemedim. Bir mektubun insanın hayatını bu kadar kolay ikiye bölebileceğini bilmek, korkutucuydu. Ama içimde bir yer, bunun yıllardır sessizce beni beklediğini fısıldıyordu. Zarfı açtım. Kâğıt titreyen parmaklarım arasında hışırdadı. Kağıtta yazanlar ise şunlardı. "Daphne... Sen bizim kızımız olarak doğmadın."

En küçük çocuklarını bir trafik kazasında kaybettiklerini sanan bir aile çocuklarına kavuşup onlarla tekrardan aile olabilirler mi? Ayrı geçirdikleri yılları telafi edebilirler mi? Mardin'in dışındaki o ıssız virajda, Kenan'ın dünyası başına yıkıldı. Yol kenarında yanan araç, bir araba değil, Atamanların geleceğiydi. İtfaiye sirenleri ve ambulans ışıkları geceyi kan kırmızısına boyuyordu. Kenan: Polis barikatını yarmaya çalışırken kükrüyordu. "Bırakın beni! Dördüzlerim orada! Evlatlarım o arabanın içinde!" Bir memur onu arkadan tutup durdurmaya çalıştığında Kenan'ın feryadı göğü yardı. O an, aracın içinde kimsenin sağ kalamayacağı o korkunç patlama gerçekleşti. Kenan, dizlerinin üzerine çöktü. Elleriyle toprağı sıktı. On iki yıl sürecek olan o dilsizliği tam o saniye başladı. Ezgi : Şok içindeydi. Sadece yanan araca bakıyor ve fısıldıyordu: "Yağmur'un battaniyesi... En sevdiği battaniyesi yanıyor. Çıkarın onları, üşürler... Kenan, çıkar onları!" Ezgi o gece zihnini bir süreliğine o yangının içinde bıraktı. Hastane Koridoru "Sağ Çıkan Yok" Hastanenin o steril, keskin ilaç kokulu koridorunda Kenan ve Ezgi değil, koca bir aile can çekişiyordu. Karan, duvarın dibine çökmüş, ellerini başına kenetlemişti. Polat ise kardeşleri Poyraz ve Aral 'ın elini tutuyordu ama parmakları buz kesmişti. Doktor, üzerinde duman kokusu sinmiş önlüğüyle dışarı çıktığında, Kenan'ın gözlerindeki o son umut ışığına bakamadı. Doktor: "Sayın Ataman... Başınız sağ olsun. Araçtan sağ çıkan olmadı. Kimlik tespiti için..." Karan: "Hayır!" diye bağırdı Karan, oturduğu yerden fırlayarak. Doktorun yakasına yapıştı. "Daha dün akşam birlikteydik! Onlar dördüz, onlar birbirini bırakmaz! Birini bile mi kurtaramadınız? Birini bile mi?!" O an, aslında bir kurguydu. Evlatları o araçtan çoktan çıkarılmış,

Gerçek Ailem kurgusu Kızımız evli ve çocukları var °•Kitapta genel olarak Miray'ın günlük hayatını anlatmayı planlıyorum Öylesine vakit geçirmek için yazılmış bir kitaptır

Annelerinin geçmişte yaptığı hatalarını öğrenmek için Rize'ye giden üç kardeş, hiç beklemediği şeyler öğrenirler. Kiraz kendisini hem aşk, hem arkadaşlık hemde bir aile komedisi içindi bulur. Bazen dram, bazen komedi bazende aksiyon yaşayan Kiraz atıldığı bu Rize macerasında hem gerçek aşkı bulacak hemde kalabalık aile dramını tadacaktı.

Eşinin ölümünden sonra aklını kaybeden, herkesin "deli" olarak andığı adamdı o. Yıllar sonra karanlık dünyasını aydınlatan o ışık kapıda belirdiğinde, baba olduğunu öğrenmişti. Bir deli sevmeyi bilir miydi? Peki ya baba olmayı? ...🌒 Kucağımdaki bebek kollarını boynuma sarıp "Koykut?" diye mırıldandığında yutkundum. Kollarımı küçük bedenine sıkıca sarıp, saçlarını okşarken gözlerim etrafımdaki kalabalıktaydı. "Korkma bebeğim." dediğimde sesim yumuşak, aynı zamanda da kısıktı. Bebeğimi kimsenin incitmesine izin vermezdim. Babam "Ne yapıyorsun oğlum?!" dediğinde kucağımdaki bebekle adımlarım yavaş yavaş geriye gidiyordu. Onu buradan çıkaracaktım. Başımı iki yana sallayıp "Bebeğe, kimse zarar veremez! Kimse dokunamaz!" deyip bağırdığımda babam korkuyla bana bakıyordu. Soğuk hava üşüttüğünde kucağımdaki bebeğe daha çok sarıldım. Saçlarını okşarken adımlarım hızlıydı. Hastanenin çıkışına ilerlerken "Korkma..." diye fısıldadım kulağına doğru. "Ben varken, kimse sana zarar veremez bebeğim, korkma..." Onu, buradan çıkaracaktım. Onu, kötülerden koruyacaktım. Bu bebek, benimdi. Benim bebeğime kimse zarar veremezdi.

İşine düşkün ünlü bir plastik cerrahı baba olduğunu öğrenirse ne olur? kaan demirhan için hayat sadece ameliyatlar, başarı ve kariyerden ibarettir. Ta ki bir gün gelen bir mektupla 12 yaşında bir oğlu olduğunu öğrenene kadar. Hayatına aniden giren bu çocuk, kaanın yıllardır kurduğu düzeni altüst eder. Baba olmayı hiç düşünmemiş bir adam ve babasını hiç tanımamış bir çocuk...

Kenan Demirci küçüklüğünde evlat edinilmiş, huzurlu bir yuvada yetişmiştir. Başarılı bir doktor olup yaşamını sürdürürken öz kardeşi Beren'in yaşadığını öğrenmesiyle hem kendisinin hem de Beren'in hayatı tamamen değişecektir. "İyi olacak o sen hiç merak etme. Abisine kavuştu, ona güzel bir aile olacağız, sen hiç merak etme," diye gözlerinin içine bakarak teselli vermeye çalıştı Nil. "Gitmek istiyor, Nil," dedi Kenan, sesi kısık ama içinde bastırdığı öfke ve çaresizlikle titriyordu. "Yirmi bir yaşında kızı ben nasıl zorla tutayım? Kalmaya niyeti yok... kabullenmedi beni, kabullenmeyecek de. 'Yabancı bir adamsın' dedi bana. DNA sonuçlarını gözleriyle gördü, yine de inanmadı. Panik atak geçirdi hastanede, o halde bile bana dokunmama izin vermedi. Demir ilgilendi, ben kenarda öylece bekledim." Elini saçlarının arasına attı, bir süre sessiz kaldı. "Eşyalarını almaya gittik, Nil..." dedi sonra, sesi yavaşça çatladı. "Ne ev denir oraya, ne yuva. Küçücük bir yer. Dört kişi kalıyorlarmış, kombileri bile çalışmıyor. Soğuk, havasız bir odada, battaniyenin altında ders çalıştığına inanabiliyor musun? Eşyalarını toplarken, en azından bir hafta kalsın diye ikna ettim. 'Yeni bir ev bulana kadar sende kalırım' dedi. Ama... ben onu bırakamam ki bu saatten sonra. Biz birbirimizin tek ailesiyiz. O benim kardeşim, Nil. Küçük bir kız daha o, sadece güçlü görünmeye çalışıyor. Yurttan ayrıldığından beri hem çalışmış hem okumuş. Kendi ayakları üzerinde durmaya alışmış ama... çok yorulmuş belli."

Yaş Farkı Vardır (9 yaş)! Lütfen bunu bilerek okuyunuz... Atabey Ailesi yıllardır yaptığı mafyacılık işlerine son verip emekliye ayrılmıştı. Çağlar Atabey 4 oğlu, karısı ve yakın aile dostlarıyla huzurlu hayatının tadını çıkartıyordu. Ta ki bir gün şirketine bir mektup gelene kadar... Yıllar önce ölen kızının aslında yaşadığını ve ölü bir bebekle karıştığını söyleyen bir mektupla bütün dengeler bozulur. Bir yandan hasta annesi ve öfkeli babasıyla uğraşırken okumaya çalışan Çiçek bir yandan da şehit sevgilisinin yasıyla kavruluyordur. Bunun üzerine bir de yıllar önce karıştığını öğrenen Çiçek'i karmaşık günler bekliyor.

Deva Şahin ben... Adı soyadı bile varlığı sadece kayda geçsin diye konulan o kadınım! Bir öncem yok ama mutlu bir sonum olsun diye elinden geleni ardına koymayacak o Deva'yım... Bana güller yerine dikenlerini sunan hayatı alaşağı etmeye geldim. Ruhuma şifayı, bedenime yaşama şevkini borçluyum. Bu hayattan alacaklıyım. Tek tek hesaplaşacaktım, ruhuma pençelerini geçirenlerle... 23 yaşına kadar tek başına hayat mücadelesi veren genç bir kadının gerçek ailesi ile tanıştıktan sonra yaşadıklarını okuyacaksınız... Sevgilerle

Gerçek ailem temalı, dram ağırlıklı bir hikayedir. - "Sen hep böyle kederli mi bakarsın?" - Üvey ailesinden kaçıp gerçek ailesini hiç aramayan Yazel, 19 yıl sonra yok saydığı gerçekle yüzleşir; Babası karşısındadır. Yazel, istemeyerek gittiği evde gerçek sevginin farkına varırken bir yandan da tekerrür eden geçmişiyle yüzleşmek zorunda kalır. Onu istemeyen abileri, GÜRELSOY ailesinin bir bir ortaya çıkan sırları ve geçmişin perde arkası...