Mihra Aras, hastanenin yoğun kokusu ve telaşlı kalabalığı arasında, beyaz önlüğünün eteklerini uçuşturarak odasına doğru ilerliyordu. Uzun bir nöbetin yorgunluğu omuzlarına binmişti ki, genç bir hemşire nefes nefese yanına yaklaştı. "Mihra Hocam, Başhekim Murat Hoca sizi odasında bekliyor. Önemli olduğunu söyledi," dedi hemşire. Mihra, yorgunluğunu bir kenara itip rotasını başhekimliğe çevirdi. Murat Bey disiplinli bir adamdı; eğer çağırıyorsa bu ya yeni bir vaka ya da ciddi bir durum demekti. Koridorun sonundaki kapının önüne geldiğinde duraksadı, üzerini düzeltti ve kapıyı sertçe çaldı. İçeri girdiğinde çalışma masasının önünde, her zamanki profesyonel duruşuyla dikildi. Gözleri masanın önündeki boş koltuklara kaydı, ardından Murat Bey'in koltuğuna baktı. Koltuk arkası dönük duruyordu. Murat Hoca'nın orada olduğunu düşünerek hafifçe boğazını temizledi: "Buyurun hocam, beni çağırmışsınız?" Koltuk yavaşça, gıcırdayarak öne doğru döndü. Ancak Mihra'nın karşısında görmeyi beklediği babacan Başhekim yoktu. Onun yerine, pahalı takım elbisesi içinde oldukça genç, keskin hatlı ve fazlasıyla yakışıklı bir adam oturuyordu. Adamın yüzünde, zafer kazanmışçasına kibirli bir gülümseme yayıldı. Mihra kaşlarını çatarak bir adım geri gitti. "Siz kimsiniz? Murat Hoca nerede?" Genç adam, sanki karşısındaki şaşkınlıktan keyif alıyormuş gibi arkasına yaslandı. Bakışları Mihra'yı tepeden tırnağa süzdü. "Murat Hoca yok, ben varım," dedi sesi buz gibi bir özgüvenle. Ardından tek kaşını kaldırarak ekledi: "Abin Civan Mirhanoğlu. Sonunda tanıştık ha, kardeşim?" Mihra olduğu yerde donup kaldı. Beyni bu cümleyi idrak etmekte zorlanıyor, hastanenin uğultusu kulaklarında kesiliyordu.

Yanlızlık bi insanın dört bir yanını sardığı zaman insan tutunacak birileri arar bu genellikle ailesi olur ben ailemi doğarken kaybettim Peki ya ben ailemi tekrar bulursam Tabi hesapta 4 abi 1 kardeş yoktu ne yapacağımı bende bilmiyorum Bana yardım edebilecek birileri varmı?

Yedi yaşında iken kaçırılan bir kız.Kaçırıldığında bir kaza sonucu hafızasın nı kaybeder ve adı hariç herşeyini unutur.Ankara'da yaşayan daha on dokuz yaşında ki İnci Atalar'a verilir.İnci kızı yetimhaneye bırakmaya kıyamaz.Koca yürekli İnci hem küçük kardeşini hemde ona bırakılan kıza bakmaya çalışır.Yıllar geçer kocaman bir aile olurlar fakat Güneş'in ailesi onu bulurlarsa ne olur? Hadi gelin beraber Güneş Peri'nin hikayesini okuyalım...

Dile kolay... 24 yıl. Acı, yalnızlık ve özlemle geçen uzun yıllar. Asel sonunda gerçek ailesini bulduğunda her şeyin düzeleceğini sandı. Ama bazı yaralar... yıllar geçse bile kapanmaz. Abileri onu gerçekten kabul edecek mi? Yoksa geçmişte saklanan sırlar aralarına daha büyük duvarlar mı örecek? Bir aileye ait olmak için... 24 yıl çok mu geç? • Şahsıma aittir. İzinsiz kullanılması durumunda gerekli işlemler yapılacaktır. •

Gerçek ailem kurgusudur Etraf sessizdi... Onlar için tüm sesler susmuştu. Leyla ve Selim çifti için zaman artık akmıyordu. Her şey durdu ve onlar sonsuzluğa uğurlandı. Arkalarında onları çok seven beş çocuk bırakarak ebediyete uçtular. Ve o beş çocuk için her şey asıl şimdi başlıyordu...

Bir çocuk için kurulan bir evlilik. Bir asker, bir savcı ve yarım kalmış geçmişler. Gerçekler ortaya çıktığında, mesafe kapanacak mı?

#1 kitap. Kadın gözlerini açtığında bir kitapta olduğunu anlar, kitapta öz babası onu terk eder yani unutur, hizmetçiler ise beş sene alay ediyordu, beş yaşındaki kızın vücudundaki o izlere kelimeler yetmezdi... Reenkarnasyon olduğu kitapta Gece Erez ve babası Emir Erez arasında geçen güzel keyifli, acısı ve tatlısıyla günlük kitap. Emir Erez başka kızı eve getirecekti orijinal kitapta ve o kızı kendi öz kızı gibi sevecekti. Biyolojik kızı ise yaralı yan karakter olarak başka baş kahraman tarafından öldürülücekti. Kitapta onun annesi hakkında bir bilgi bile yoktu ama...taki sırlar bir bir açılana kadar. Ama Gece umursamadı reşit olunca evden kaçmayı düşündü. ◇◇◇◇◇ Emir Erez yaralı bir şekilde, düşmanlardan saklanırken biyolojik kızı Gece Erez onu kurtarmak için ilk yardım çantası arar ve o sırada düşman küçük kızı yakalar babasının yerini sorar. Gece ise acı çekse bile gülerek... "Bilmek istiyor musun gerçekten?" Emir zorla nefes alarak onları dinler ve sırıtır. Kızın onun yerini söyleyerek onu unutan babadan intikamını almasını bekledi...ama Düşman sırıtır "Evet söyle, söyle seni bırakırım" Gece sırıttı ve konuştu, küçüğün dediklerini duyan iki adam sesini çıkarmadı, Emir eliyle başına vurmak istedi ama durumu kötüydü, düşman sinirle küçük kızı tüm gücüyle yere fırlattı... Sonra koruma geldi ve korkunç bedenle karşılaştı... düşmanın bedeninin son hali.... Emir Erez...gerçekten çok korkunç görünüyordu yorgunca bir eline kızını almış oturuyordu... ◇◇◇◇◇ Sistem Gece'nin orijinal kitabın konusunu değiştirmesini istememişti. Emir Erez kızına işini devrederek erkenden emekli olma hayali kurmaya başladı. Orijinal kitaptaki (Emir Erezin biyolojik olmayan ama onun gibi seven tek kızı) Ipek Yıldırım Gece'nin en yakın arkadaşı olacaktı. Orijinal

3 yaşında hayattan bir haber olan, teyzesinin şiddeti kuzeninin eskileriyle yaşayan, evden dışarısını bilmeyen Mila... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışında terk edileceğini... Nereden bilebilirdi ki ilk dışarı çıkışının hayatının dönüm noktası olacağını... Kız çocuk hasreti çeken Karanoğlu ailesi bir bebeğe aile olabilecek miydi?

Ailesinin öz kızı olmadığını öğrenen köylü kızı Lidya Lariv Kraliyet ailesinin tek kızı olduğunu öğrenir lakin ailesi onun kraliyet ailesine uyum sağlamayacağını sanır

İntikam uğruna kötü kalpli adam tarafından kaçırılan 2 çocuk biri 6 diğeri 8 yaşında ayliz ve barlas 2 yıl boyunca dağ evinde tutsak edilir kaçmaya çalışırlarsa ve sessiz olmazlarsa şiddet görürler. Ailelerin onları istemeyip bilerek bu adama verdiklerine inandırırlar. 2 yıl sonra kaçmaya çalışırlarken barlası yakalayan kötü kalpli adam onu döver barlasın öldüğünü sanıp kaçar. Aslında o gün barlas ölmemişti acıdan bayılmıştı ama ayliz o gün barlası öldü sandı onu istemeyen ailesi onu bulmasın diye kaçtı. "Barlascım gökyüzü ne kadarda büyük değil mi?" diye sordu ayliz odalarındaki gökyüzünü gösteren devasa cama bakarak. "Evet ay ışığım çok büyük." dedi barlas. "Peki sence bir sonu var mıdır yoksa sonsuz büyük müdür?" diye sordu ayliz. "Sonsuz büyüktür güzelim." dedi barlas. Ayliz heyecanla ona döndü "O zaman birini çook sevdiğimizde ona olan sevgimizi seni gökyüzü kadar sonsuz seviyorum diyerek belli edebiliriz." dedi ayliz. Barlas onun bu heyecanına gülümsedi ve başını salladı. Ayliz barlasa yaklaşıp başını onun omzuna koydu. "Seni gökyüzü kadar çok seviyorum barlascım." dedi barlas onun saçlarına bir öpücük kondurdu. "Bende seni gökyüzü kadar çok seviyorum ay ışığım." dedi. Yıllar sonra tekrar evine dönen ayliz bunca acıdan sonra nasıl toparlanıcaktı? Barlasın aslında yaşayıp onu bırakmış oluşunu nasıl hazmedecekti?