Zaman ileriye doğru akarken her çözülen sır ardında yeni bir sıra düğüm atıyordu. Rüzgâr şiddetini artırıp raflardaki tozlu sayfaları açtığında hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. .................................................................... Elim sessizliğe mahkûm olmuş evin kapısına doğru gitti. Uzun zamandır anahtar yüzü görmeyen kapıyı anahtarla buluşturdum. Kapıyı açtığımda aslında beni toz tutmuş sessiz bir ev karşılamıyordu. Balın'ın sessine bile vurmuş ciddiyetsizliğine karışan gülüşleri, İldem ve Alya'nın önce ben evleneceğim kavgaları, benim üzülsem bile olaya karşı dik duruşlarım, her zaman dönen Yiğit muhabbetleri hatta Alya için kapıda benimle dertleşmeyi bekleyen Mert abinin anısı vardı bu evde. Şu aralar yeni bir yaşam barındırmasa da bu ev eskiye dönük bir yaşam vardı. Anılarda yaşardı... Şu an evin her zerresi bu anıları insan bünyesindeki en zayıf yerinde yaşatıyordu. Eskiye özlemdi bu...