Elleri kirli, yüzü yaralı, bakışları cesurdu. Elinde çapası, işlemeli bastona meydan okuyordu. Bedeni tutsak edilse bile ruhu hürriyeti adına hala direniyordu. Kolunun altındaki kitapları, minik elleriyle tuttuğu kardeşi ve topraktı onun serveti. Serveti için canını bile teslim ederdi.

[Tamamlandı] Zihninin ve kalbinin oynadığı oyunlar mıydı kendine sorduğu soruların cevabı? Yoksa kilitli kapıların arkasına gizlenmiş gerçekler mi vardı?

"Gece zihnime çöktüğünde, beni o güzel gülüşün esir aldı Elfida." Fısıldadım dudaklarına. O ise, o güzel bakışları ile baktı gözlerime. "Bana neden Elfida diyorsun Teğmen?" Ellerimi saçlarına attım. "Çünkü sen benim, feda ettiğim tek insansın Taehyung."

[tamamlandı] (texting) kim taehyung eşsiz bir piyanistti, kim seokjin ise başarılı bir besteci.

Namjoon ile Hyejin bir iş seyehati için iki aylığına küçük kızını ve oğlunu en yakın arkadaşlarına, Taehyung ve Seok Jin'e bırakırlar.

"Öyle güzeldi ki bu kış, sanki tüm kuşlar bu semte göç etmişti sen beni sevesin diye..." Kibrini ve gururunu yumuşatamayan tiyatro sanatçısı Seokjin; yanlış kişiye aşık olan kristal yürekli Taehyung.

[Tamamlandı] Gözyaşlarını kuruttuğu mektubu bıraktı ardında. İçine sığmayan sevgisini dökmek istedi satırlara. Yetmedi, yazmak istedi sayfalarca. Ne kağıt yeterdi sevgisini anlatmaya, ne de ömrü. Ona olan sevgisini ay tozlarına gömdü.