Elimde birkaç kitap hızlı adımlarla dar sokaklar da ilerliyorum hem heyecanlıyım hem korkuyorum. Kalbim öylesine hızlı atıyor ki ritmi kulaklarım da çınlıyor sanki; güm güm, güm güm...Arkamdan birisi takip ediyor gibi hissediyorum onun için on beş- yirmi adımda bir arkama dönüp emin olmak istiyorum. Arkamda telaşlı sıradan günlük işleriyle uğraşan kadınlar ve oyun oynayan çocuklar var. Rüzgara daha fazla karşı koyamamış yapraklar yerleri kaplamış, üzerine yağmur ve çamur bulanmış, yer yer çukurların oluşturmuş olduğu minik gölcükler var. Hava soğuk ve yanan sobaların dumanından sis bürümüş. Hem yürüyorum hem sisin gizem kattığı sokaktan dikkatli geçmeye çalışıyorum; çünkü annem hep tembihlerdi" sakın suya, çamura girme" diye...O da elinde yıkayacağı çamaşırları düşünüyor olmalıydı. Sokağın sonuna gelmiştim, hemen hemen son kez emin olmak için arkamı dönüp baktığımda bide ne göreyim! Sokağa asılmış çamaşırların arasından tanıdık bir kıyafet... ve olamaz hayır yapmamıştır diye düşündüm önce, görmemezlikten gelip arkadaşımın evinin kapısında durdum, derin bir nefes alıp zile bastım. Her zaman ki gibi arkadaşımın annesi açtı kapıyı.