Gülmek ve eğlenmek istiyorsan geç kalma sende okumaya başla... (Espriler alıntıdır) Amacım sizi eğlendirmek... Araya kendi esprilerimi katıyorum zaten siz anlıyorsunuzdur :D Oylarınızı ve yorumlarınızı eksik etmezseniz sevinirim. İyi eğlenceler :)

Taşlı patikadan ayaklarındaki zarif babetleri sürüyerek geçti ve gayet gizemli görünen tapınak kapısına doğru yürüdü. İçeriye doğru yavaş adımlar attı. Bir yandan da etrafı inceliyordu. Mağaraya benzer tapınağın içinde yürümeye başladı. İçeri girdi ve biraz ilerledi. İlerledikçe çok uzaktan gelen bir tutam ışık artıyordu. Duvarlarda daha önce hiç görmediği birtakım işaretler görüyordu. Bir bütün gibiydiler. Sanki yazı gibiydiler, belki de ona öyle geliyordu. Daha önce orada olduğunu farketmediği, duvardaki meşaleyi eline aldı. Biraz yürüdüğünde ışık birden çoğaldı. Köşeyi döndüğünde 4 tane uzunca kaya gördü. Işıklar, kayalardan geliyordu. Her kayadan farklı renkte ışık geliyordu. Biri turuncu, biri beyaz, biri yeşil, öbürü ise mavi ışıktı. O anda arkasından duyduğu sesle arkasına döndü. "Ben de seni bekliyordum, Carla.

Bundan asırlar önce, bir maden kazası sonucunda yeraltındaki işçiler nefes almakla kendi kanında boğulmak arasındaki ince çizgide yürüyorken keşfettikleri uçsuz bucaksız arazi onlar için bir umut ışığı oldu. Bu şansı en iyi şekilde değerlendirerek orayı kimsenin adını dahi duymadığı, yerin metrelerce altındaki bir şehir haline getirdiler. Groundiam adını verdikleri şehirde herkes mutluydu. İnsanlar yeryüzündeki gibi bencil değildi ve iyi yetiştirilmişlerdi. Ancak, bu sevgi dolu insanların kalbine bir şey serpiştirmeyi ulaşmak için çabalayan sadece tek bir kişi vardı; Melanie. Melanie ta ki gizemli adamla tanışana kadar kendisini diğer herkesten farklı sanıyordu. Oysa vatan haini olan başkalarının da olduğunu öğrendiğinde her şey değişecekti. Ve Melanie ''yukarıdaki'' dünyadan bahsetmenin bile yasak olduğu şehirde, gökyüzünü bir kez olsun görebilmek için her şeyi göze almaya hazırdı.