Çoğu hikâye ve roman kitabının arka kapağında yazdığı gibi sıradan, normal bir insandım. On sekiz yaşında, uyku problemi ve gelecek kaygısı olan çoğu gençten bir tanesiydim. Rutinleri olan ve monotonluk içindeki karmaşadan oldukça keyif alan biriydim. Ne olursa olsun yanımda olan bir aileye ve beraber vakit geçirmekten hoşlandığım bir grup arkadaşa sahiptim. Şu anda gelecek kaygım yüzünden gençliğimin tadını çıkarmak ve üniversitede istediğim bölümü kazanmak dışında doğru düzgün bir hedefim yoktu. Nihayetinde, herkes gibi olmanın en belirgin örneğiydim ve bunu değiştirmek gibi bir derdim de yoktu. Ama bir gün; Lousios Vadisi'ndeki kimin inşa ettiği bilinmeyen ve birçok esfaneye sahip olan bir konağın, Evimizin yanına taşınan yeni arkadaşımın, Ve büyükanneme benim hakkımda gelen "görüş" olarak adlandırdığı ve benden sakladığı rüyaların, Benim gördüğüm ve anlamını çıkaramadığım, gerçekmiş gibi gelmeye başlayan rüyalarımın, Ve merakımın, Geçmişime açılan pencerede karanlık bir manzara göstereceğini nereden bilebilirdim ki? Geçmiş yer değiştirmiyordu belki, ama büyükanneme gelen görüşlerle görmeye başladığım kâbuslar, asıl sınavımın geçmişin ta kendisi olduğunu ve çoktan bana doğru yürümeye başladığını yavaş yavaş fısıldıyordu. Madem bilinmeyen bir oyun içine giriyoruz, o hâlde ben hazırım! Ha, bu arada tanıştığımıza memnun oldum! Ben Edis STARK. ϟ BU BİR VİZYON KIZI HİKAYESİDİR. ϟ

2020 WATTY SCIENCE FICTION KAZANANI! Sıcak onu kanatları arasına alana kadar, ölüm hep soğuktu. Aldığımız derece #1 in SciFi

"Tüm gökyüzünü gözlerine taşımışsın. O maviliği bazen kara bulutlar örtmüş, bazen sağanak almış; hiç utanmadan akmış gözlerinden bir bir..." "Sana herkes kıymış ama sen kimseye kıyamamışsın. Nefret edenlere inat hep daha çok sevmişsin. Her yürümeye çalıştığında düşmüşsün. Sana çelme takanlar düştüğünde de, onlara el uzatan yine sen olmuşsun." "Sen, senden nefret eden bu koca gökyüzünü, hiç gocunmadan gözlerine sığdırmışsın. Yağmurun en ufak bir damlası bile kimseye değmesin diye hem de..." Gelecekten şimdiye uzanan ince bir ip... Bir gece, gördüğü bir grup adamın hayatını değiştireceğini bilemeyen bir kadın. Zamanın acı gerçeği karşısında imkansızı oldurmaya çalışan bir adam. Kapı aralandı, gelecek göründü... İki farklı zaman, iki farklı insan. Ve bundan doğan bir aşk. Zamana karşı verilen bir mücadelede kazanan kim olur? Zaman mı yoksa aşk mı? Burası, zamanın hiç görmediğiniz yüzü. Akrep ve yelkovanın, dakika ve saatin çok ötesinde... Burada, zaman hakkında bildiklerinizi unutun. Buradasınız. Zamanın durduğu o noktada.

İzlerimiz, bunlar bizim kaderimiz ve bizi bırakmayan tek şey kaderlerimizdir. Biz izimizden ibaret değiliz ama izimiz bizden ibaret. Kendimizi buna adadık. Gelecekler, az kaldı... - "Bir karanfil, işte siz oydunuz..." - 07.19 savaş kategorisi #10 Kapak tasarımı: @kairosay

Tehlikeli bir iş adamının kızına koruma olarak girdiğim lise, bana bazı insani duyguları tekrar hatırlatmıştı. Yeniden öğrenci olmak, kendimi eski dostumun önüne atmak ve en önemlisi aşık olduğum için yaşamla savaşmayı öğrenmiştim. Ben Milena! Tıpkı babası gibi iyi dövüşen, annesi gibi mükemmel olan liseli bir yakın korumayım. Aşkım ve en iyi arkadaşım için ölmek, benim için çocuk oyuncağı... Üstelik aşkım bu kadar yakınımda ve bana yasakken. (#öğretmenöğrenciaşkı)