Parkta otururken ağlama sesi ile çalılıkların arkasına baktım. Ağlayan bir çocuk vardı. - Merhaba ben Aysu senin adın ne tatlım - Benim adım Gökmen. - Peki Gökmen neden ağlıyorsun annen Nerede. - Benim annem yok ki Su ""Evimize gelen su perisi hoşgeldin "" . HERHANGİ ÇALINTI DURUMUN DA YETKİLİ MERKEZLERE BAŞVURULACAKTIR. KİTABIMDA Kİ ÇOCUK KARAKTERİNİN RESMİNİ İZİN ALARAK YAYINLADIĞIM ICIN RESİMLERİ ASLA ALMAYINIZ !! Yayınlanma tarihi : 16-01-2016

-"Hamileyim." Genç kız, elindeki çubuğa bakakaldı. Sonucun negatif olması gerekiyordu. Sarsılmıştı. Aklına hiçbir şey gelmiyordu. Ne yapacaktı şimdi?

❗️TUM HAKLARI GIZLIDIR❗️Yazardan Izinsiz Cogaltilamaz.Bu gibi bir durumla karsilasilirsa gerekli merceklere basvurulacaktir.❗️Alexis'i evlatlık edinmek için bir aile mi gelmişti?Alexis için herşey o günden sonra başlıyor.Üvey abisine aşık olması yaptığı en büyük hata mıydı?Yoksa abisinin psikopat olması herşeyi zorlaştırıyor muydu?Alexis'i zor günler bekliyordu.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

Karanlık sokaklarda geçen yalnızlığın öyküsü... Aşk ile aydınlanabilir mi? Bir tarafta hiç sevilmeyen hayatı boyunca teyzesi tarafından hep dayak yiyen ürkek bir kız. Diğer tarafta ise büyük bir iş adamı, karanlığın sahibi mafyaların en tehlikelisi...

Mafyanın çocuk bakıcısı olacağından habersiz bir kız.... Bakıcıyı ölen annesine benzeten küçük ayazımız.... Ölen eşine benzettiği için onu zorla yanında tutan ayazın yani yakışıklı Mafyamız.... Bakalım Ayşe kabullenecek mi? Yoksa kaçış planları yapacakmı? Yoksa bilmedende olsa kendini aşka mı kaptıracak.....? Bakalım başına neler gelcek.....

17 yaşında şehre yeni taşınmış bir kız, gizli mafyaya yakınlaşarak yapılabilecek en büyük hata için ilk adımı atıyor. Ama nereden bilebilir ki işlerin bu kadar sarpa saracağını? Kendini mafyanın ellerine bırakmak onun isteyeceği son şey bile değil. Hayat, şehrin soğuk adamıyla sürekli yollarını kesiştiriyor. Kız onun mafya olduğundan habersiz ölümüne kapılıyor bu rüyaya. Peki şimdi ne olacak? Masum kızımız her gün bir yenisini öğrendiği tüyler ürpertici gerçekler karşısında nasıl bir yol izleyecek? Onun doyumsuz aşkına ve hayatının batışına çok yakından şahit olacaksınız.

O benim üvey abim.... Hayatımı cehenneme çeviren abim. Sonunu bile bilmediğim bir hayat yaşıyordum onun yanında neler olacak hayatımda bende bilmiyordum sadece onun yanında savruluyordum.

Bir yaşındayken teyzesine bırakılmış olan Esin 16 yıl boyunca var olan ailesinden ve üvey kardeşinden habersizdi. Ta ki bir yıl başı gecesi teyzesi gerçekleri itiraf edene kadar. Artık ailesiyle yaşamaya başlayan Esin üvey kardeşine de alışmaya çalışıyordu. Zaman geçtikçe bela çoğalıyordu ve bir gün olan olmuş ailesine doyamadan kaybetmişti artık sadece üvey kardeşiyle kalan Esin'i bela yine bırakmayacaktı ve ardı arkası kesilmeyen ihanetler...

-Yeter artık Deniz! Kendine gel! -Ben kendimdeyim, zaten. Elleri saçlarını karıştırdı. İlerideki cam şişeye bir tekme attı. - Gerçekten, ne yapıyorsun Deniz? - Oturuyorum? Beni oturduğum yerden kaldırdı ve kolumdan sıkıca tuttu. - Gözlerime bak. Sen böyle değildin. Sana ne oldu? -Ne bekliyordun Arslan? Koşup boynuna sarılmamı mı? Yoksa durmadan ismini sayıklayıp ağlamamı mı? - Seni tanıyamıyorum, artık. Gözlerimin içine bakıyordu. Sıkıca tuttuğu kolumu ondan kurtardım ve kahverengi gözlerine alayla baktım. - Her şey değişti,Arslan. Artık ağlamıyorum. Onu orada bırakarak arkama dahi bakmadan, uzaklaştım. Ve bu yaptığımdan bir an olsun pişmanlık duymadım. ☆Kapak Tasarım : Elçin Yolcu (@kolpaciyazar )