"Bırak beni!!"
Kolumu birkez daha çekip gecenin karanlığında hızlı hızlı ilerlemeye başladım. Boş sokakta yankılanan topuklularımın sesi hiç olmadığı kadar sinir bozucu geliyordu.
"Beni dinliyceksin!"
Kolumu tekrar kurtarmaya çalıştım ama benden kat kat daha güçlü olduğunu hesaba katmamıştım. Beni kendine çevirdi. "Seni dinlemek istemiyorum aptal!!"
"Dinlemek zorundasın sarışın!"
Kurtaramayacağımı bile bile kolumu çekiştirmeye başladım. "Yüzkez söyledim bırak artık. Seni istemiyorum!" dedim hissettiklerimin tam aksine. Gözlerine bakmadığım için yalan söylediğimi anlayamazdı ama giderek güçsüzleşen sesim anlaması için başka bir açıklık veriyordu. "Bırak.."
Benim aksime güçlü çıkan sesiyle "Bırakabiliceğimi mi sanıyorsun? Benim elimde mi bu?" diye bağırdı. "Seni bırakmayı denedim Mira. Seni üzdüğüm her an. Değiştiğimi farkettiğim her an. Ama başaramadım çünkü.." diyip elimden tuttu ve başına getirdi. "Ben buramla düşündüm." dedi sinirle. Gözlerimin tam içine bakıyordu. Avucunun içindeki elimi kalbine götürdü. "Ama sen buradasın."
Göz yaşlarımı saklama savaşlarımda yenilirken hıçkırıklarım duyuluyordu. "Seni bırakmıycağım baş belası."
Onu onaylamazcasına başımı salladım. Titrek çıkan sesimle "Senden nefret ediyorum!" dedim. Ama hiç bir şey kalbimin onunla attığı gerçeğini değiştirmiyordu.
Yanaklarımdaki yaşları eliyle silerken gözlerimin tam içine baktı o denizi aratmayan mavi gözleriyle. "Bende senden nefret ediyorum."
Öpüşünü dudağımda hissettiğim an karşılık vermeye başladım. Elimi yumuşaklığını ezberlediğim saçlarına daldırdım. Kolları güven verircesine belimi sardı. Öpüşü ise zaten, renkli dünyanın ta kendisiydi.
Tesadüflerin kadere dönüşme hikayesi..
An gelir
Yağmurda ıslanmaktan nefret edersin ama onunlayken eğlenceli hale gelir
An gelir
Sessizliğini onun huzurlu sesi bozar ve bitmeyen bir muhabbet başlar
An gelir
Üzüntünüz onunla buruk bir sevince dönüşür
An gelir
Yalnız sokaklar onun kokusu ile dolar
An gelir
Karanlığın ağırlığı onunla aydınlanır
An gelir
Sevgiyi ,aşkı onda tanırsın
An gelir
Sadece bir gülüşü sana dünyaları verir
An gelir
İşte aradığım huzur dersin
Şiir @Beyzanur82'e aittir..
Etrafımda dost dediğim insanlara bakamıyorum artık. Bana aptal olduğumu hissettiren gülüşleri midemi bulandırıyor. Maskeye ihtiyacım var. Onlardan tiksindiğimi farkettirmeyecek bir maskeye.
Büyük bir nefrete ihtiyacım var. Onlara karşı merhamet duygumu köreltecek kadar güçlü bir nefrete.
Oyun bittiğinde sadece BEN gülmeliyim...
* Oğlanın evlenmek için zorlandığı hikayeleri bilirsiniz. Hani şu evlenmezsen para yok tarzı olanlar... İşte yine o tarz bi hikaye ama bu sefer küçük bir fark var. Bu hikayede kızını zorlayan, evlendirmeye çalışan bir baba ya da anne yok. Peki o zaman bu kız neden formalite evliliği kabul ediyor? Cevabı üç harfli : Aşk. *
-Kitap olacağı için bölümleri kaldırmak durumunda kaldım. Fikir sahibi olmanız için ilk bölümler duruyor-