Her insan kendi içinde bir gölge taşır. Adını koyamadığımız bir karanlığın ta kendisidir, bu. Üzerine yansıtılan ışık ne denli güçlüyse gölgesi de bir o kadar büyük olur. Pentholia Kasabası'nda hayata geçirilen Tufeyl-i Dem projesi bir tedavi değildir. Bir vaat hiç değildir. Bu proje, insan zihninin sınırlarında dolaşan bir karşılaşma deneyidir: iki bilincin, güvenli olduğu varsayılan bir protokol sayesinde, birbirine temas etmesidir. Nörobilimci Şebnem Hisar, aynı yaraların dahi acısının benzer olamayacağını savnurken aksi bir görüşün omurgası da şekillenmiş bir projede yer alır. Bu proje duygusal rezonans ile travmaların kaynağına inilebileceğini vadeder. Lakin Şebnem'in beklenmedik bir şekilde hastasının geçmişinde kısılı kalması, Tufeyl-i Dem'in sanıldığı kadar masum bir proje olmadığını açığa çıkarır. Şebnem'in cehennemine dönüşen hastanın geçmişinde Şebnem, kendi geçmişinin de açığa çıkacağından bihaberdir. Bu kurgu, zihnin geçirgenliğini, travmanın bulaşıcılığını, bilimsellik vadetmeden anlatıyor. "Şebnem-i Seher, sabah çiğidir. Gelmesiyle gitmesi bir olan, elden kaçırılan fırsattır."

"Herkes senin hakkında konuşuyor." "Hayır, herkes benim yerime konuşuyor."

Daphne, sanat ve felsefe dünyasında oldukça çarpıcı projelere imza atan başarılı ve bir o kadar da genç bir akademisyendir. Şimdiyse işini layıkı ile yerine getirebilmek için her bir ayrıntısı, her bir caddesi başlı başına sanatın kendisi olan New Orleans'a taşınmıştır. New Orleans'ın en köklü üniversitelerinden birinde sanat felsefesi dersine girmeye başlayan Daphne, sıra dışı ve akılda kalıcı ders işleme yöntemleriyle konuşmaların başrolu olmuştur. Hayatın onu New Orleans'a sürüklemesinin sadece bir tesadüf olduğuna inanan genç akademisyen, kısa süre içerisinde oldukça yanılgıya düştüğünü görecek, kendini akıl almaz bir çıkmazın içinde bulacaktır.

Hiçlik ilk onun rahminde baş gösterdi. Kardeşleri birbir yutulurken; çocukları nemli toprağın ardına sürüldü. Hiçlikten doğmadı, hiçliğin kendisini doğurdu. Evrenin unuttuğu ilk günah, adı anılmayan anne. Varoluşunun gölgesinde, habersiz yaşayan bir kız çocuğu. Hiçlik ile çokluğun çarpışacağı, kaderi kanla yazılmış bir miras. Ve bütün düşmanlıkların arasında, ateşle buz gibi bir çekim. Çünkü bazen aşk, en ölümcül savaşın ta kendisidir. "Celladından medet uman kurbandan daha tehlikelisi yoktur. Ve ben, beni hapsettiğin bu karanlıktan çekip çıkarmanı bekliyorum, umarsızca." "Hâlâ orada mısın?"

"Herkes aşkın bir şarkı olduğunu söyler, ben ise yanlış şarkının yanlış notalarında kayboldum. Bazen çılgın ritimler, yanlış kalplerin kapısını araladı. " Aurelia, içgüdüleriyle dans eden bir fırtına ve şimdi de bilmediği bir şarkıyı söylemekle mükellef. "Ve belki de yanlış şarkılar, doğru nakaratlara ev sahipliği yapar; sadece dinlemeyi bilmek gerekir." "Seni kaçırmadım. Seni sadece duygusal ikna ediciliğimle sınırladım, rica ederim." 🎶"The lips i used to call home. So scarlet, it was maroon."🎶

𝒊𝒏 𝒘𝒉𝒊𝒄𝒉 𝒕𝒉𝒆 𝒄𝒉𝒂𝒐𝒔 𝒈𝒐𝒕 𝒂 𝒉𝒆𝒂𝒓𝒕𝒃𝒆𝒂𝒕. Sonsuz geceler. Bitmeyen lanetler. Ters giden planlar. O, ne tamamen bir kahraman... ne de basit bir tehdit. Güldüğünde diz çöktüren, susunca kıyamet getiren biri. Ailesini seçemedi. Gücünü istemedi. Ama kalbi... hep yanlış kişiye attı. Ve herkesin gözünden kaçan şey şuydu: Kaosu yaratan o değildi. Ama herkes onu suçladı. "Beni ya seversin ya unutursun ama ikisini aynı anda yapamazsın, Angelface."