Μέρος (Ι) : Ενεστώτας "Πιστευω γλυκια μου Κυβέλη πως διατηρεις απεναντι μου μια ακραδαντη σταση αγάπης-μισους. Απλως δυσκολευομαι να αποφασίσω για το αν αγαπάς να με μισεις ή μισεις το οτι με αγαπας" Μέρος (ΙΙ) : Παρατατικός "Πάντα επιστρέφουμε ο ένας στον άλλον ο,τι και αν γινει. Λες και κάποια μυστήρια μαγνητική δύναμη υπάρχει ανάμεσα μας. Φταίει βέβαια και το ότι τα μέτρια δεν ήταν ανέκαθεν για εμάς. Ή όλα ή τίποτα" Μέρος (ΙΙΙ) : Μέλλοντας "Δεν καταλαβαίνεις. Είναι μάταιο. Όταν μπορείς να σταματήσεις δεν θες και όταν θες να σταματησεις, δεν μπορείς." "Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά, θυμάσαι; Μου απλωσες το χέρι και μου χαμογελασες τόσο τρυφερά σαν να με γνώριζες από χρόνια. Σε κοιταξα και σκεφτηκα...Θεε μου τι αποτομη ευτυχια ειναι αυτη.'' Κυβέλη - Ορέστης.

Μόνη, χαμένη μέσα στους κρυους δρόμους της Νέας Υόρκης χωρίς να γνωρίζει ούτε το όνομα της ... Ξύπνησε σε ένα σοκάκι, φορούσε μόνο ένα κατακόκκινο φόρεμα και δίπλα της υπήρχε πεταμένη μια φωτογραφία ενός άγνωστου άντρα . Μια τσάντα λίγα μέτρα μακριά έκρυβε μέσα της ένα χαρτάκι με μια διεύθυνση. Το προαίσθημα της , της έλεγε να μείνει μακριά από την αστυνομία. Ράιαν Λιαμ Λουκ Κασιεν Λαντον Ντερεκ Γκαμπριέλ Κρίστιαν 8 άντρες φαιμενικα φυσιολογικοί θα εισβάλουν στη ζωή της από το πουθενά . Ψέματα, λάθη, έρωτας, δοκιμασίες , αλήθειες που πληγώνουν και μια γυναίκα που παλεύει να βρει την ταυτότητα της ανάμεσα τους ... Κάποιος θα φέρει το μίσος .. Καποιος τον έρωτα... Κάποιος την προδοσία, τον πόθο και τον το θάνατο... Ποιοι είναι; Τι έχουν να της προσφέρουν και τι έχει εκείνη γι αυτούς; Ποιος έβαλε το χαρτάκι στη τσάντα; Ποια είναι η αλήθεια και ποιο το ψέμα; Η οφθαλμαπάτη είναι αρκετά δυνατή για να σε κρατήσει στο ψεύτικο κόσμο της .... Η μήπως όχι; Ένα ψυχολογικό θρίλερ αρχιζει... Don't copy ©2018 all rights reserved Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα

- Ε ντάξει... Ερωτευμένη είμαι, μου κατέβηκε μία μαλακία και την έκανα. - Και εμείς ερωτευτήκαμε, μικρή. Δεν κάναμε έτσι, της απάντησε ο Ανδρέας. - Μπορεί να μην ερωτευτήκατε τόσο πολύ τότε, απάντησε ελαφρώς εκνευρισμένη. - Ή μπορεί να υπήρξε ανταπόκριση και να μην χρειάστηκε να κάνουμε ανώριμες μαλακίες. Με λίγα λόγια αν σε ήθελε ο τυπάκος, εμένα ούτε κατά διάνοια δεν θα με ήξερες τώρα, την αποστόμωσε. Το φετινό καλοκαίρι της Βιολέτας σίγουρα δεν θα μοιάζει σε τίποτα με τα προηγούμενα επειδή ο Ανδρέας έρχεται ξαφνικά να φέρει τα πάνω κάτω.

«Έχει αρχή μα όχι τέλος και τελειώνει ότι αρχίζει.» ΘΑΛΑΣΣΑ: "Και δηλαδή τι τύπος άντρα είσαι;" Το σαρδόνιο χαμόγελο που στόλισε τα χείλη του ήταν ότι χρειάστηκε για να κάνει την καρδιά της να χτυπήσει σαν τρελή. "Εκείνος που θα γαμαει το μυαλό σου, ενω κάνει έρωτα στην ψυχή σου. ", και ο δυόσμος μπλέχτηκε με το κεράσι. ΟΥΡΑΝΟΣ: "Σε περίπτωση που το ξεχνάς, είμαι η μούσα του Θανάτου καλέ μου.", τα μάτια της τον κεραυνοβολούσαν, ο ουρανός σκοτείνιαζε, "Αν εσύ είσαι η μούσα του Θανάτου mellilla...τότε εγώ είμαι ο ίδιος ο Θάνατος.", η θάλασσα σήκωσε τρικυμία, δεν υπήρχε πλέον διαφυγή... ΠΤΩΣΗ: "Αν δεν βρω τρόπο, τότε θα δημιουργήσω έναν.", η Ιθάκη ήταν που έδινε το ωραίο ταξίδι λοιπόν. "Η πληγή επουλώνεται, το σημάδι μένει.", και ίσως τελικά ο προορισμός να μην είχε τόσο μεγάλη σημασία. ΠΟΝΟΣ: "Μας αξίζει ένας λυτρωτικός επίλογος.", η φωνή της έσπαγε. "Εμείς γράφουμε τον επίλογο μας.", της απάντησε ξέπνοα. Μα γιατί δεν αισθάνονταν λυτρωμένοι; Τελικά, η θάλασσα και ο ουρανός αγγίζονται;

«Αν εσύ δεν είσαι το κόκκινο, εγώ δεν είμαι το μαύρο. Κι αν μέλλει από το χέρι σου να διαλυθώ, τότε θα το δεχτω, σαν την πιο απόλυτη, ηδιστη και ολοκληρωτική καταστροφή μου.» (Ι) ΜΕΡΟΣ : «Υπάρχει κάτι για το οποίο θα ρίσκαρες την ζωή σου;» Ανασήκωσε το σώμα του στο κάθισμα. Περιεργάστηκε μερικά δευτερόλεπτα την ψηλόλιγνη μορφή της που έστεκε ακέραιη στο σκοτάδι και ύστερα της απάντησε. «Θα έδινα μέχρι και την ψυχή μου για να σε δω να καταστρέφεσαι.» (ΙΙ) ΜΕΡΟΣ : Η ύπουλη μορφή του χάους παραμόνευε, κοιτούσε με φθόνο την ελπίδα. Αδημονούσε να αναδειχτεί για μια φορά εκείνο νικητής. Το μαύρο του άρχισε να βρυχάται. Το κόκκινο της άρχισε να φθυρεται. (ΙΙΙ) ΜΕΡΟΣ : «Έχασες. Θυμήσου, όταν εγκαταλείπεις την βασίλισσα με τέτοιο τρόπο, υποχωρείς.» «Όχι! Ένας βασιλιάς δεν εγκαταλείπει ποτέ! Και εγώ δεν έχω μάθει να υποχωρώ σε τίποτα. Αντιθέτως. Ένας βασιλιάς, κάνει τους άλλους, να εγκαταλείπουν.» Ένοχη απόλαυση - Ολική καταστροφή Don't copy girlwhol0vesbooks© 2021 Απαγορεύεται οποιαδήποτε αντιγραφή και αναπαραγωγή χωρίς την γραπτή άδεια του συγγραφέα.

Tyler : 24. Χρόνων ψιλός καστανός με κάστανα ματια έντονες γωνιές και λακακια, τρομερά εγωιστής ψωνάρα και με μεγάλη ειρωνία.Δεν εχει μάθει να πέρνει το "όχι" σαν απαντηςη.Οποια κοπέλα θέλει την εχει.Πολλες παρακαλάνε για ενα βραδυ μαζι του και είναι έτοιμες να δεχτούν τον εξευτελισμό της επόμενης μέρας. Ο ίδιος εχει βγει απο μια αρκετά μεγάλη σχέση ετσι αποφάσισε ότι απο εδω και πέρα οι γυναίκες είναι μόνο για σεξ. Το μεγαλύτερο πάθος και ο μεγαλύτερος εχθρός του το μποξ.πέρνει μέρος σε παρανομούν αγώνες και είναι ενα απο τα φαβορί αλλα αυτο δεν θα αλλάξει τίποτα σε περίπτωση που τον πιάσουν.Τι θα γινει όταν σε μια έξοδο γνωρίσει εκεινη;Ειναι ικανός να αφήσει τα πάντα πίσω του και να κανει μια καινουρια αρχη η το παρελθόν του θα μπει εμπόδιο; Οφηλία:20 χρόνων με μαυρα ίσια μαλλιά και γαλάζια ματια.Ζει στην Ελλάδα αλλά μετά την απόφαση τν γονιών της να πάρουν διαζύγιο αποφασίζει να δώσει εξετάσεις για να περάσει νομική στο πανεπιστήμιο της Αμερικής.Ειναι αρκετά εγωίστρια κ ότι θέλει το καταφέρνει. Όταν φτάνει εκει στόχος της είναι να αφοσιωθεί στα μαθήματα της και σε τιποτα αλλο. Η ζωή όμω

~× I think I'm hard ×~ ~~~ "Θες να με πηδήξεις;" Ψιθύρισε στο αυτί του σιγανά και εκείνος χαμογέλασε στραβά με το γνωστό του χαμόγελο "Που το ξέρεις;" "Μου το είπε ένα πουλάκι" Έκανε ένα βήμα μακριά του και του χαμογέλασε "Ποιο πουλάκι;" Γέλασε σιγανά και αφού τον ξανά πλησίασε, έπιασε το παντελόνι του στο σημείο όπου βρισκόταν η ερεθισμένη του στύση "Το δικό σου" ~~~ ΑΥΣΤΗΡΩΣ ΑΚΑΤΑΛΛΗΛΗ <3

" W-what are y-you we-wea-ring?" Luca's deep trembling voice made me smirk. I looked down at the baby pink lace bra and matching panties that adorned my body. Luca's gaze was stuck to my chest at then it tavelled downwards. "Are you done staring?" I asked, my voice low and husky. The bag in his right hand dropped as he looked away , blushing madly. The blush that tainted his cheeks made me all the more turned on. Fuck. I slowly, made my way towards him and placed my hands on his chest. His eyes followed my every action. "Eleoner..." He whispered hoarsely, making me cream my panties. "Don't worry, baby. I'll make it go away..." I trailed off, biting his earlobe seductively. _____________________________________ When Eleoner was sent to military school at the tender age of sixteen by her gold digging whore of a mother, instead of improving herself, she turned worse. She drank , played around, swore like a sailor etc. She was the kind of girl your parents warned you not to hang out with. Tired of her careless mother and her innumerable man sluts, Eleoner decides to move out. When she decided to move to New York to study in NYU, the least she expected was sharing an apartment with another guy, Luca Marino. Luca is the boy your parents encourage you to hang out with because he is a complete nerd. He surrounds himself with books only. El was always into the hot bad boys in her hometown but this Italian nerd has her fantasizing. She will not stop until she has him in her bed. But along with Luca comes drama. Will El be strong enough for the heartbreak to come? Will she continue being the bad bitch or will Luca tame her? **************************************** Guys, this book is for mature audiences as it contains Sexual content (shitload of that) , swearing, etc..... So please , 18+ readers only. If ya nasty and you're not 18, try not to go ahead. But if you do, don't sue me for destroying your innocent soul. I warned you.

(2025- 2026 ΥΠΟ ΔΙΟΡΘΩΣΗ) "Σε ελκύει το χάος; Ή το ελκύεις;", χάνονταν στο ατόφιο μαύρο των ματιών του. Το χάος σε μαγνητίζει, αλλά δεν είναι απλώς μια παθητική έλξη. Είναι μια φωτιά που καίει από μέσα, μια αδηφάγα ανάγκη να κατανοήσεις ό,τι είναι ακατανόητο, μόνο για να το μισήσεις όταν αναγνωρίσεις την αδυναμία σου να το τιθασεύσεις. «Η Ρώμη δεν χτίστηκε σε μια μέρα, κάηκε όμως σε ένα βράδυ» Ο Κριστιαν και η Βικτώρια είναι καταδικασμένοι να ζουν σε έναν αέναο χορό, που πάντα καταλήγει σε καταστροφή και αναγέννηση. Δεν μπορούν να ηγηθούν μαζί, μα και δεν αντέχουν την απουσία του άλλου. Έτσι είναι εξάλλου η φύση φτιαγμένη. Το φεγγάρι λάμπει μονάχα στο σκοτάδι, ο διάολος ζει στην κόλαση. "Άργησες...σχεδόν πάγωσε η Κόλαση.", ο Διάολος λύγισε, έπεσε στα γόνατα δίπλα στον Κέρβερο που ούρλιαζε, οι δαίμονες αφηνιασμένοι έσκιζαν τον αέρα με τις κραυγές τους. Η μοίρα τους είναι απλή: θα επιλέγουν πάντοτε να πετούν ο ένας δίπλα στον ήλιο, ο άλλος κοντά στην θάλασσα. Ώσπου ένας να πέσει πρώτος. Και τότε ; Τότε...το χάος. "Να θυμάσαι, πιο πολύ και από τη ζωή την ίδια." 2022-2024