Mafya'nın kızı olmak ne hissetirir? Gizem'in annesi mafya erkek bir mafya beklemiştiniz değil mi? Gördüğünüz gibi kız mafyalar da olabilir, annesi mafyaların başını çekiyor ve bu Gizem'i daha da tehlikeye sokuyor bu yüzden sürekli okul değiştirmek zorunda kalıyor çünkü: Mafya ne kadar bilinirse Gizem o kadar istenilen bir kız olur...

Merhaba öncelikle. Yazmış olduğum bu hikaye gerçek bir olaydır. Günlüğün sadece son 4 cildinden alıntılar yaparak yazıyorum. Toplam 13 bölüm var. Ek olarak 1 bölüm daha yayınlanacak. (Hikayede geçen her cümle günlüğün gerçek cümleleridir.) İyi okumalar...

Gecenin karanlığına dalan bir otobüsün içinde, sadece evine gitmek istiyordu. Fakat hayat ona öyle bir oyun oynamıştı ki artık tek isteği hayatta kalabilmekti. Aslında fark etmesek bile bir numara hayatımızı yönlendirebilirdi. Fakat bu sefer bir numara hayattaki çizgini belirlemek için tam tepende duruyordu. 17 Numara... Bazen sırf 17 Numara olduğun için şanslısındır, bazen de sırf bu yüzden ölüsündür. Defne otobüse binerken birkaç saat sonra olacakları tahmin bile edemezdi. Katliamın içinden kurtulan tek numaranın sahibi olmak ona göre şans değildi. Çünkü bazılarına göre bu şans, onun katil olma yolundaki ilk adımıydı. Çünkü o, etrafındaki yedi katilden sonra gelen sekizinci katildi. *Şiddet, kan ve vahşet içermektedir. Başlangıç: 20 Mayıs 2017 Bitiş: 2 Aralık 2018 Kitap: 14 Nisan 2023 Aksiyon #1- 02.2020/10.2020 Korku #1- 04.2020 Gerilim #1- 04.2020 Gençkızedebiyatı #1- 11.2020 Gizem #1-12.2020/01.2021 Macera #1-01.2021

Arkadaşlar bu kitaptaki herşey kurgudur (gerçek değildir) kitabın aynısı değildir ben uydurmuşumdur İYİ OKUMALAR

Karantina için yeni bölüm bekleyen mahşerin ordusu, burda baya bi eğleneceğiz her bölüm sonunda burda bi sonrki bölüm için fikirler paylaşıcaz,Onur'un güzel sevgisini, Zeynep'in masum yüreğini, Mert'in sert ama yumuşacık olan merhametini veee Burak'ın o çılgın olan kafasını konuşucaz.. Sonuç olaraaaak bence baya bi eğleneceğiz.

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."