Aile,asker kurgusu

18 yıl sonra birbirlerini bulan aileler... Zeynep ve Damla, yıllar önce hastanede yapılan bir yanlışlıkla karıştırılan 2 bebek... Zeynep büyüdüğü ailesini bırakıp gerçek ailesine alışabilecek miydi? Ya da ailesi onu kabul edecek miydi? Gelin beraber öğrenelim:)

"Neyi anlamıyorsun sana aşığım. İste canımı vereyim. Ama yapma nolur gözlerin öyle bakmasın dayanamam." Herkesin korktuğu adam bana yalvarıyordu. Korku dolu gözlerle ona bakarken uzaklaştım ondan. Gözlerindeki hayal kırıklığı okunuyordu "Seveceksin sende seveceksin. İşte o zaman seni kollarımdan hiç çıkarmayacağım. Ama bunu yapmalıyım affet güzelim. " Ne olduğunu anlayamadan üzerime geldi ve eterli pamuğu burnuma dayadı. En son gördüğüm onun denizi andıran mavi gözleriydi. Bu benim ilk kitabım inşallah seversiniz. İlk bölümlerden olaylar başlıyor. Bence bir şansı hak ediyor sizce?

Epilepsi hastası olduğu için defalarca kendini öldürmek istemişti. Artık krizin belirtileri olan gül kokusunu, gözünün önünden geçen renkleri, şiddetli sarsıntıları istemiyordu. Evrenin en önemli kadınıydı, Gece'ydi. Ve onu tamamlayan bir Gölge ve gerçekleşmesi gereken bir kehanet vardı. Bunun yanı sıra aşık olması yasaktı, eğer aşık olursa ölecekti. Keşke Ilgaz, en başta, lanetlenmeden önce, kendini öldürseydi. Ama ölmek için çok gençti, aynı zamanda da çok geç.

❝Hikâyem tümüyle şahsıma ait olup, çalınması durumunda gerekli işlemler başlatılacaktır.❞

'Sosyal Deney' adlı gruba eklendiniz. 0534 *** ** **: Merhaba biz sosyal deney yapıyoruz da size soru sorabilir miyiz? Siz: Yemezler, aşkım. Yemezler. 'gruptan ayrıldınız' • Eğer Dünya'ya at gözlüğüyle bakıyorsanız, okumayınız.

Genç kızımız Selen'in acı bir geçmişi vardı.. Yanlışlıkla bir gruba eklenmesi hayatında ki ilk tesadüftü. Evden kaçarken hayatını değiştirecek insanlarla tekrar karşılaşması işte bu en güzel tesadüftü...

"Peki ya sen?!" diye sordum çatallaşan sesimle. Anın stresiyle dudaklarımı yaladığımda gözlerini dudaklarıma indirip bir müddet orada tuttu. Alnında beliren mavi damarı soluk ışığa rağmen fark edebiliyordum. "Sen de çıkacak mısın benim hayatımdan Dinçer abi?!" Gözlerimiz tekrar buluştuğunda, alev alev yanan hareleri içimde bir ateşi yaktı, yandığımı hissettim. Bu his, elimi kolumu bağlamıştı sanki. "Hayır!" taviz vermeyen katı sesi benliğimde yankılandı, yankılandı... Üstüme daha da eğilerek çenemden tutup kendi yüzüne doğru yaklaştırınca heyecandan titredim. Hiç bilmediğim bu duyguyu, pembe nevresim takımımın içinde, yirmi sekiz yaşında olan Dinçer abiyle yüzlerimizin arasında milimler varken yaşamak... Hele ki hala abi diyordum, boğazıma taş gibi oturdu. "Ben senin bu dünya da ahirette de elini tutacağın tek adamım.." ◾