ყველა საკუთარი თავის ხელოვანია, ჯონგუკმა ამის მაშინ ირწმუნა, სულ ცოტათი რომ წამოიზარდა და სურვილი გაუჩნდა, სხვებისგან განსხვავებული ყოფილიყო, სცმოდა განსხვავებულად, ესაუბრა მიმზიდველად, ყოფილიყო ისეთი ომეგა, რომლის დანახვისასაც მხატვარს ტილოზე მისი დახატვა მოუნდებოდა. 《Taekook》 🐯🐰 By》《ꎇꍏꀤꋪꌩ ꁅꀤꋪ꒒》 🧚‍♀️ 《Alpa/Omega》 《12.11.2022 -16.02.2023》

©Bitch_love_Delula

"ფოტოგრაფმა სწრაფად მოათვალიერა გარემო იმ იმედით, რომ უცნობ, საზიზღარ მხატვარს კვლავ დაინახავდა და ასეც მოხდა. ბიჭი ჯონგუკისგან მოშორებით, იმავე ადგილას იყო ჩამომჯდარი, ისევ ტილოთი და ფუნჯებით ხელში. თითქოს არაფერი შეცვლილა გუშინდელიდან, მხოლოდ მისი ტანისამოსი." "მეშინოდა, რომ ვეღარ გავიღვიძებდი და შენს სახეს ვეღარასდროს ვნახავდი! მშიშარა ადამიანად მაქციე ჯონ ჯონგუკ!" ფოტოგრაფი ჯონგუკი და მხატვარი თეჰიონი. ფოტოგრაფი, რომელიც მხატვრებს ვერ იტანს და მხატვარი, რომელსაც ფოტოგრაფია და ფოტოგრაფები არ ეხატება გულზე. რა მოხდება როდესაც ამ ორი ადამიანის გზები გადაიკვეთება? შეძლებენ ერთად შეცვალონ წინასწარ დაწერილი მომავალი? რას მოუტანენ ერთმანეთს, ბედნიერებას თუ ტკივილს? Started - 13/07/18 Ended - 02/01/2019

★

,,მე ვარ წყვდიადი..." ,,მე ვარ დასაწყისი და მე ვარ დასასრული.." ,,მე ვარ შენი ყველაზე საშიში კოშმარი, რაც კი ოდესმე გინახავს..."

სამეფოს ორი მემკვიდრე, ორი ძმა რომელიც იზრდება ტახტისთვის ,ბრძოლა გადარჩენამდე,ეს არის ჯონქუქის და თეჰიონის დაგეგმილი მომავალი,მაგრამ ვის შეუძლია დაგეგმოს ვინმეს ბედი წინასწარ,რა შეიცვლება როცა აღმოჩნდება რომ ერთ-ერთი ძმა მემკვიდრე არ არის .

......................................♥︎ - რაზე ჩაფიქრდი? - მათზე ვფიქრობდი, ონისე რამდენი წლისაა? - ოცდაორის. - ესე იგი სულ რაღაც ორი წლითაა ჩემზე უფროსი და შენ რამდენი წლის ხარ? - ოცდაშვიდის. - სერიოზულად? არადა არ გეტყობა რომ ასეთი მოხუცი ხარ, -მხიარულად გადავიკისკისე და ჭიქაზე ვანიშნე რომ შეევსო, ღიმილით გამიქნია თითი ცხვირწინ. - მგონი უკვე საკმარისი დალიე, კიდევ თუ დაამატებ დათვრები და სად გვაქვს ჩემნაირ მოხუცებს თქვენნაირი ახალგაზრდების მოვლის თავი, - დალევა მინდა და დავლევ, შენ კი ნუ მიტრიალებ მაგ შენს ლამაზ თითებს ცხვირწინ, -გამოვაცხადე ომახიანად, კიდევ ერთი ჭიქა დავისხი და დავლიე. - მთვრალი ისეთი საყვარელი ხარ ამის შემდეგ ხშირად უნდა დაგათრო ხოლმე. - ამის შემდეგ ვეღარ დამათრობ. - რატომ? - იმიტომ რომ როცა თბილისში დავბრუნდებით... როცა დავბრუნდებით... -ენა დამება...

-დამოკიდებული არ ვარ!_მიწისქვეშეთის ჯურღმული ექოდ გამოსცემდა ხმას. მომღიმარი სხეული, დემონური მზერით დაჰყურებდა მის გასაცოდავებულ არსებობას. -ყველა ასე ამბობს, მანამ მათი სხეული ცოცხლად გაიხრწნება. შემდეგ კი გვიანია, ძალიან გვიანი._მშვიდი იყო ხმა. სრულიად განსხვავებული მისი მზერისგან.

მოთხრობის ნაწილი დაფუძვნებულია რელურ ფაქტებზე 10.jen.2023.