!Kitapta kan, işkence, yasaklı maddeler ve yetişkin içerikli sahneler mevcuttur! Yaş farkı içerir! [Kitabın Şarkısı : Emre Aydın / Çağan Şengül - Yansın .] ♕ Avcı ile av arasına beklenmedik duygular girdiğinde, kurallar anlamını yitirir. Ve bazı savaşlar, kurşunlardan önce kalplerde başlar. Zahir, karanlığın içinde büyümüştü. Yetimhanenin soğuk duvarları arasında başlayan hayatı, onu yeraltı dünyasının en korkulan isimlerinden birine dönüştürmüştü. İnsanların sakladığı acıları, söyledikleri yalanları ve taşıdıkları yükleri tek bakışta okuyabilecek kadar çok şey görmüştü. Sonra onu gördü; İlya Çakıcı'yı. Gözlerindeki masumluğu... Bakışlarına sinmiş tükenmişliği... Kirpiklerinin ardına gizlediği yalnızlığı... Onun hissettiği acıyı, kendi geçmişinden bir parçaymış gibi tanıdı. Ama bu hiçbir şeyi değiştirmemeliydi. Çünkü o kadın, Zahir'in yıllardır peşinden koştuğu adamın kızıydı. Yeraltı dünyasının en çok aranan isminin; İlyas Çakı'nın. Kanla ödenecek bir adaletin gölgesinde başlayan bu karşılaşma, ikisini de geri dönüşü olmayan bir yolun eşiğine sürükler. Sırlar ortaya çıktıkça, sadakatler sınanacak; aşk ile nefret arasındaki ince çizgi her geçen gün biraz daha silinecektir. Peki ya kalp, düşmanının kanını taşıyan birine ait olursa? Bazı hesaplar kanla kapanır. Bazıları ise insanın bütün hayatını ateşe verir. "Onu kafese kilitleyen bir canavardı. Kafesi açanda ancak bir canavar olabilirdi." ZAHİR KARA & İLYA ÇAKICI

Bir gecenin sabahında soldu gençliğim. Bir gecenin sabahında, açık yaramdan değil yaralarıma merhem diye bildiğim nefesinden vuruldum. Bir gecenin sabahında, on üç yaşındaydın; on yedi yılın ağırlığını küçük ellerinle gözlerinin kuyusuna gömdün. Ellerinde kanlı bir yazma, annenin kokusu kalbinin yarasında... Sen bilmezsin, ölü çocuklar büyümez. Sen bilmezsin, ölü kadınlar konuşmaz. 🕊 Yetişkin İçerik Başlangıç tarihi: 30 Kasım 2018

Gezgin Kuzel, yurt edindiği bir kenar mahalle entrikasının merkezinde, bizzat kendisi, kendi için tasarladığı kalıpların içerisinde yaşayan genç bir kızdır. Tecrübeli bir rotaya, hayatı boyunca onu yalnız bırakmayan dostlara, dikenli bir maziye ve kuşlara sahiptir. Geçmişinden kopamayan yanı, iradesini bir örümcek ağı gibi saran korkularının arasında, onu yıllarca havasız bırakarak yetiştirmiştir. Bir gece yarısı üst kademeden dört yabancı adamın hayatına dahil oluşuyla sonu görünmeyen bir dehlizin methalinde bulur kendini. Gezgin Kuzel'in bu kısımda bildiği ve aynı zamanda bilmediği bir şey vardır. Bildiği, bu dehlizin onun başlangıcı olmayan bir sonu olacağıdır. Bilmediği ise, bu dehlizin uzun yıllar önce esasen onun için inşa edildiğidir. ©

❝Sıradan bir kız, akıl hastası bir adama aşık olduğunda artık tek hasta adam değildir.❞ Bakışlarımı kaçırmamam onu memnun etmiş olacak ki suratında belli belirsiz, yarım bir gülüş belirdi. Tehlikeli derecede güzel bir gülümsemeydi bu. Onu tanısaydım, bu gülüşten etkilenebilirdim. Ama bir yabancı olarak, bu gülüş sadece tüylerimi ürpertmişti. Perdeyi bırakarak aramıza koyu renk tüllerin girmesine izin verdim. Perdelerin arasından sızmasına izin vermediğim bu adamın, tenimin altına sızacağını nereden bilebilirdim? • • • Gizem #2 | 28.11.2021 Gerilim #6 | 19.05.2022 Romantizm #9 | 23.07.2022 Korku #5 | 25.07.2022 Bilimkurgu #1 | 30.10.2022 Paranormal #1 | 03.11.2022 WattpadMystreyTr Okuma Listesin'de!

Kan tuvale damladığında, gece henüz bitmemişti. Genç bir ressam, karanlığın kalbinde işlenen vahşi bir cinayete tanık olur. Ancak sabah olduğunda, zihninde dipsiz bir boşluktan başka hiçbir şey yoktur. Dissosiyatif füg ataklarıyla parçalanan belleği, o korkunç geceyi tamamen silmiş; geriye yalnızca şifrelerle dolu, yarım kalmış bir tablo bırakmıştır. Öldürülen kadının abisi, gerçeği karanlıktan çekip çıkarmak için bu sessiz tanığı kendi kurduğu tehlikeli bir kafeste koruma altına alır. Ancak kızı dışarıdaki dünyadan saklarken, zihnini kendi yalanlarıyla boyamaya başlar. Bu hikaye, hafızanın insanı hayatta tutmak için neleri unutmayı göze aldığının ve susturulan her gerçeğin bir gün nasıl kanayarak geri döndüğünün kanıtıdır. Kara Ayna'ya bakmaya cesaretin var mı? Yansıyan sen misin, yoksa senin için çizilmiş bir yalan mı?

Feraye, yüksek lisans tezi için Alzheimer hastası Yasemin'in anılarını dinlemeye başladığında bunun yalnızca akademik bir çalışma olacağını sanıyordu. Oysa zamanla, anıların arasından sızan kırgınlıklar, yarım kalmış cümleler ve saklanmış duygular, aralarında adı konmamış ama derin bir bağ ördü. Yasemin, geçmişini hatırlamakta zorlanırken Feraye, kendi hayatında hiç ait olamadığı bir boşluğu doldurur gibiydi. Yasemin'in ani ölümüyle birlikte Feraye, sadece onu değil; onun anlattığı hayatları da kaybetti. Ta ki bir gece, kendini Yasemin'in gençliğindeki anıların tam ortasında, onun en yakın arkadaşı ve adaşı olan Feraye olarak bulana kadar... Artık takvimler 90'ları gösteriyordu. Kasetlerin, analog fotoğrafların, mahallelerin ve suskun bakışların zamanını. Bu yolculuk, yalnızca geçmişe dönmek değildi. Feraye için bu; kendi korkularıyla, yetersizlik duygusuyla, kaçtığı seçimlerle ve Yasemin'in ve eski zamanlar Feraye'sinin yarım kalmış hayatıyla yüzleşmekti. Ve en çok da, küllerinden bile vazgeçemediği bir aşkın adıyla: Mahir. İmkânsızlığı herkesçe bilinen, söylenememiş sözlerle, yanlış zamanlarla ve suskunluklarla büyümüş bir aşk... Feraye, geçmişte alınan ve alınamayan kararları yeniden düşünürken, Mahir'e kavuşmanın bir yolunu arıyordu. Bazen hikâyeyi değiştirdi, bazen yalnızca yönünü. Ama her adımda şu soruyla baş başa kaldı: Kader, yalnızca yaşananlar mıydı, yoksa seçilenler mi? Feraye, imkânsızın küllerinden yeni bir şeyler kurmaya çalışırken, sadece bir aşkı değil; üç hayatın yazgısını da değiştirmeye cesaret etti. Ama bazı hikâyeler, ne kadar yeniden yazılsa da, sonunu kendi seçti.

"Benden nefret ediyorsun. Ama bana ait gibi gözüküyorsun." Keskin, kısık bakışlarının altında gerildiğimi hissettim. Bakışları alev alev yanan bir kömür kadar sıcak ve bir o kadar karanlıktı. Emir Cihandar'a ait olmak. Bir eşya gibi değil, bir esir gibi değil, bir intikam gibi değil. Bir duygu gibi, bir dokunuş gibi, bir ruh gibi. Tehlikeyle parıldayan kara gözlerine bakarken, "Sana ait değilim," diye bastırdım. Bakışları vücudumu ağır ağır inceledi. "Gözüküyorsun dedim, öyle olduğunu iddia etmedim." "Edemezsin zaten." Sanki bakışlarıyla soyuyormuşcasına ateş saçan irisleri bedenimden gözlerime çıktığında güç oradaydı. "Eğer iddia edersem zaten..." Sırtını doğrultup geniş, yapılı vücudunu öne doğru eğdi. "Aksine hiçkimsenin gücü yetmezdi." Alttan gözlerimin içerisine bir yangını başlatır gibi baktı. "Mira Alemşah, eğer benim olsaydın. Değil tüm dünya, sen bile kendini benden alamazdın." #eslaf ••• Wattpad'de ESLAF adında ilk yazılmış hikayedir.

Kütüphaneye sığınan bir porno yıldızıyla yanlış zamanda doğru yerde olan bir kadının, dünyayı kasıp kavuran skandalı... Clara Baldwin, çocuk kitapları çevirerek sakin ve kendi hâlinde bir hayat kurmaya çalışan yirmi dört yaşında bir genç kadındır. O gece, sadece kütüphanedeki eski arşivleri düzenlemek için gönüllü olmuştu. Ne bilirdi ki, arka kapıdan içeri dünyanın en ünlü yetişkin film yıldızı dalacak; hem de paparazzilerden kaçarken? Hector Black, şöhretin parlak ışıklarından bıkmış, sektörden çıkmayı kafasına koymuştu. Fakat kimse onun skandallarını izlemekten vazgeçmeye niyetli değildi. Kaçmak için bulduğu tek saklanma yeri, tozlu kitap raflarının ardına sığınmaktı. Ve orada, kalbinin çarpmasını asla planlamadığı bir çift gözle karşılaştı. Birbirinden tamamen farklı iki dünya, beklenmedik bir çarpışmayla kesişir. Hector'un peşindeki rakipler, aç basın ordusu ve eski hayatından kalan gölgeler Clara'nın kapısına dayanırken, bu ikili sahte bir ilişki oyununun içine sürüklenir. Ama belki de, en başından beri hiçbir şey sahte değildir. Utangaç bir kütüphanecinin kalbi, dünyanın en çok izlenen adamını saklayacak kadar cesur olabilir mi? Peki ya ona aşık olacak kadar?

Sevgili defter, Ben bugün aşık oldum. Sahne ışıklarının altında, Juliet'in pencereden Romeo'ya uzandığı gibi uzandı üzerime aşk. Üstelik ölüm iksiri içmeye de yemin ettik. Ey Hermia! Bükme o masum boynunu. Çiçekteki iksirin etkisi bir düş kadar kısa, aşksa masallar kadar uzun. Gerçeği gömmeye bir avuç toprak yetmez, gençlik çiçek gibi açacaktır elbet gerçeğin üzerinde. Gençlik, pop şarkılarındaki nakaratlar gibi hareketli ve çarpıcı çünkü. Bu bir gençlik kumpanyası, Ve ben bugün aşık oldum.