"Leydi Vespera?" Jace'in sesi koridorda yankılandı. Beklediğinden daha yüksek, daha otoriter çıkmıştı. "Bu saatte burada ne yapıyorsunuz?" Vespera gözlerini yavaşça açtı. Bakışları buğuluydu. Normalde insanın içini delip geçen o hesaplı, keskin bakışların yerinde garip bir bulanıklık, dalgın bir yorgunluk vardı. "Veliaht Prens..." diye mırıldandı Vespera. Sesi hafifçe sürçüyordu. Çenesini kaldırıp ona bakmaya çalıştı ama dengesini sağlamakta zorlanarak duvara biraz daha kaydı. "Koridorlarda devriye mi geziyorsun? Savaş henüz başlamadı." "Çok içmişsiniz," dedi Jace, aralarındaki mesafeyi bir adım daha kapatarak. Sesinde hem bir azarlama hem de gizleyemediği bir endişe vardı. "Bir Tyrell, Menzil'in fiili yöneticisi kendini bu halde sergilememeli. Bu sorumsuzluk. Eğer başka bir lord sizi böyle görseydi-" "Başka bir lord görmedi ama," diye kesti Vespera onu. Normalde yapacağı gibi sivri ve zehirli bir tonda söylemek istemişti bunu, ancak kelimeler dudaklarından dökülürken bütün gücünü kaybetmiş, geriye sadece kırgın bir fısıltı kalmıştı. "Sadece sen gördün. Her zamanki gibi."

"Şuna bak sırf protein tozuyla beslenmiş o kadar kası çalışarak kesin yapamaz." Bahsettiği adama bakmak için vücudumu hafifçe o tarafa doğru çevirdim. Sağanak yağmura rağmen üzerinde sadece hırka vardı. Ve hırkanın içinde bir tshirt olduğunu sanmıyorum. Yağmurdan kaçar gibi bir hali yoktu aksine bu anın tadını çıkarıyor gibiydi. Yani şuanda dışarı olabilseydim benim yapacağım gibi.

𝘿𝙖𝙚𝙣𝙮𝙨 𝙏𝙖𝙧𝙜𝙖𝙧𝙮𝙚𝙣. Herkes yeni vârisin kim olacağını konuşmaya başladı. Bir çoğuna göre yeni vâris belliydi. Bu sırada tanrıların şahitliğinde bir söz söylendi. "O kıza dikkat et. Gözlerinde hiç sönmeyen bir ateş var. Krallıkları çökertebilir ve canavarları hiç doğmamış olmayı dileyecek hâle getirebilir."

Kral Aerys ve ejderlerin hükmü sona ermişti. Büyük haneler birer birer ejderin kanına ihanet etti. Herkes artık Targaryenler'in yok olduğunu söylüyordu. Bir kadının çığlığı duyulmuştu Kızıl Kale'de. Bir anne çocukları için yalvarıyordu. Elia Martell.. Hepsini kurtaramadı Elia Martell. Robert'ın İsyanı'ndan sadece birkaç kişi kurtulabildi. "Targaryenler'in hepsi gitti Robert." "Hepsi değil."

Avengers ekibi, Tony Stark'ın kız kardeşi olduğunu öğrendiğinde kulenin bir Stark'ı daha kaldıramayacağını düşünmüştü fakat hiçbir şey düşündükleri gibi olmamıştı. Lenora Stark, kardeşinin kelimenin tam anlamıyla tam tersiydi. İki kardeşi tanımlayacak kelime buydu; ters. Lenora sarı saçları, mavi gözleri ve beyaz teniyle kendini bir Stark'ın fiziksel özelliklerinden soyutlamıştı. Ayrıca Tony'e göre çok daha sakin ve sessizdi. Egolu olduğu kesinlikle söylenemezdi, çoğunlukla sessiz kalıp insanları gözlemlemeyi, gerektiği yerde konuşmayı seçerdi. İki kardeşin tek ortak yönleri; bilgiyle lanetlenmiş olmalarıydı.

Savaşla büyüyen çocukların yaralı yürekleri vardır. Yitirirler çünkü evlerini, annelerini, ilk aşklarını, koşup oynadığı toprakları... Geriye bir tek acı hatıralar kalan çocukluğunu bırakmak demektir bu. Smirnow Krallığı'nın prensesiyse sadece savaş için yetiştiriliyordu. Savaş ondan sadece çocukluğunu değil hayallerini, özgürlüğünü de almıştı. Eveline. O hem yazın filizlenen yasemin, ayaza direnen çınar, kuş cıvıltısında gizli tılsım, doğuda açan güneş, karanlık gecedeki ay. Hem de kıyamet günü esecek rüzgar, yağan yağmur, çakan şimşek, kopan fırtınaydı. O hem masumiyet hem de karanlıktı. 17 yaşında bastığında ise her şey değişmişti. Unutmayın ki iktidar tehlikeli bir oyundur. (Hikaye finalden sonra düzenlemeye alınacaktır.)

"Aynı ateş ve kandandık lâkin ateş sadece birimizi aldı. Kavrulan sen, soğuyan ben oldum. Ve söndüğün zaman senden kalanlar da ancak o zaman yaktı beni. Öldüğümde küllerimin seninkiyle karıştırılmasını arzulamaktan başka dileğim yok çünkü sadece o zaman sonsuza kadar sana kavuşur ve dokunabilirim. "

𝑒𝑟𝑒𝑛: 𝑏𝑒𝑛 𝑠𝑎𝑛𝑎 𝑏𝑎𝑟ı𝑠̧ 𝑎𝑙𝑝𝑒𝑟𝑖 𝑎𝑦𝑎𝑟𝑙𝑎𝑦𝑎𝑙ı𝑚 𝑠𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑏𝑎𝑛𝑎 𝑎𝑟𝑘𝑎𝑑𝑎𝑠̧ı𝑛ı 𝑝𝑎𝑟𝑙𝑎: 𝑡𝑎𝑚𝑎𝑚 𝑎𝑛𝑙𝑎𝑠̧𝑡ı𝑘 ℎ𝑖𝑔ℎ 𝑠𝑐ℎ𝑜𝑜𝑙 𝑎𝑢 🔮

Bu hikâye, unutulmuş çağların küllerinden doğan bir efsanenin yeniden hatırlanışıdır. Targaryen hanedanı, bir zamanlar gökyüzüne hükmeden ejderhaların gölgesinde yaşamıştı. Ancak zaman, ateşi bile susturmayı öğrenmişti. Ya da herkes öyle sanıyordu. Zae Targaryen, Baelor Breakspear'in kızı, sarayın sessiz duvarları arasında büyüyen bir zihindir. Kitaplarla şekillenmiş, kelimelerle güçlenmiş, dünyayı görmeden anlayabilen bir çocuk... Ta ki ormanda duyduğu bir ses her şeyi değiştirene kadar. Derin Valyria ormanlarının unutulmuş bir bölgesinde, asırlardır uyuduğu sanılan ejderha yumurtaları, onun varlığıyla uyanmaya başlar. Bu keşif, yalnızca bir sır değildir; bir kırılmadır. Bundan sonra hiçbir şey eskisi gibi kalmaz. Saray, bu uyanışı bir umut olarak değil, bir tehdit olarak görür. Kral Maekar ve veliaht Baelor, kaderi yeniden yazabilecek bu gücü kontrol altına almaya çalışırken, yumurtalar üç farklı haneye bölünür. Ancak bazı bağlar bölünemez. Aerion Targaryen için bu olay bir güç meselesi değildir. Bu bir meydan okumadır. Onun egosu, kaderle çatışmaya başladığında, ateş artık yalnızca bir silah değil, bir takıntı olur. Ve ejderhalar... Onlar insanları seçmez. Onlar ruhları tanır. Bu hikâye bir taht mücadelesi değil yalnızca. Bu, seçilmenin, reddedilmenin, arzunun ve kaderin birbirine karıştığı bir çöküş ve yeniden doğuş hikâyesidir. Bazı ateşler dünyayı yakmak için değil, onu uyandırmak için vardır.

Sanem: Evli değiliz mutlu değiliz ama çocukluyuz Hayatımda bu kadar temiz manifest beceremeyen bi çift görmedim Barış: Hala bize çift diyosun ama Ben bi olurumuzu gördüm ya 🦁 Barış Alper Yılmaz Hayran Kurgu Bu hikaye hiçbir gerçeklik barındırmamaktadır.