Kül Kedisi masalını bilir misiniz? Orada prenses gece yarısı balodan kaçarken... Bazılarıysa alevlerin içinden çıkar. Yıllar önce çıkan yangında herkes bir şey kaybetti. Kimi gücünü, kimi vicdanını... O ise çocukluğunu bıraktı alevlerin içinde. Geride yalnızca iki şey kaldı: Bileğinde taşıdığı yanık izi, ve annesinin büyütmeye kıyamadığı beyaz zambaklar. Şimdi ise karanlık bir dünyanın tam ortasında, yanlış insanlarla aynı masaya oturuyor. Hayatta kalmayı biliyor, güvenmeyi değil. Geçmişi ise küllerin arasından çıkıp her gece yeniden karşısına dikiliyor. Ta ki onunla karşılaşana kadar. Şehrin en tehlikeli soyadlarından birine sahip olan o adam, baktığı her şeyi kontrol etmeye alışmıştı. Ama bu kez karşısındaki kız, yıllardır gömdükleri sırların tam merkezindeydi. Bazı yangınlar söner. Bazıları insanın içinde yaşamaya devam eder. Ve bazı masallar... mutlu sonla bitmez. Peki bizim hikâyemiz nasıl bitecek? Bir masal gibi mi... Yoksa külle yazılmış bir kader gibi mi? Bunu öğrenmenin tek bir yolu var. Sizi Kül Kedisi'nin hikâyesine davet ediyorum. Ve emin olun... bu hikâye uzun süre aklınızdan çıkmayacak.

Bu zamana kadar çok fazla erkek arkadaşım oldu. Hepsi de ölü adamlardı. Hiçbirini sevmek için değil, hepsini öldürmek için hayatıma almıştım. Takılar... Pırlantalar... Mücevherler... Lüks evler... Malikaneler... Işıltılar... parıltılar... Zenginlik... İhtişam... Nefes kesici bir yaşam. İnsanların uğruna kan dökeceği bu görkemli site hayatı, yeryüzündeki cehennemin ta kendisiydi. Ben, o kahrolası insanların ölü bedenlerini yakmak için bir kibrit çakacaktım. Sevdiğim herkes için... Tüm masum insanlar için... Hayır, hepsini unut. Yalnızca zevk almak için onları avlayacaktım. Çünkü bu... benim işim, ölüm tek arkadaşımdı. Sadece bir sorun vardı. Onları avlayan yalnızca ben değildim. Orada bir katil daha vardı. Beni bile avlamayı isteyen ama kim olduğumu bilmeyen biri daha... Oysa hiç kimse beni avlayamazdı. En acımasız olanlar bile.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

"Ben seni sadece sevmiyorum, sana ait kalbimle yaşıyorum..." O, gözlerinin denizinde boğulmak isterken Ben her gece onun sesi gelmeyen mesaj kutusunu izledim. Ben kalbimi anlatamadım, O da beni hiç görmedi. Kardeşinin arkasındaki gölgede büyüdüm. Yıllarca adını sessizce içime fısıldadım. Ve bir gün... Görmez sandığım adam bir mesajla kaderime adım attı. Ama bu oyun... Gerçekle yalan arasında bir ipte yürümekti. Düştüğümde tutar mıydı beni? 📍 Bu bir aşk hikâyesi değil sadece. Bu, sevilmeden seven bir kalbin kendine açtığı savaştı. Aşk Kadehi doldu, Şimdi ya içeceğiz... Ya da taşıp, her şeyi yakacağız.

Sanki insanların ayakları altında ezilen, her adımda biraz daha değersizleşen bir araziydim. Kara topraklarım susuzluktan, en çok da değersizlikten çatlamıştı; ne bir yeşerme ümidi ne de uğruna uğraşılacak bir verim kalmıştı. Herkes ezip geçmiş, kimsenin ayak basmayacağı bir çöle dönmüştüm adeta. Ta ki bir gün, avuçlarında masumiyetin safiyetine sahip izlerle küçük bir erkek çocuğu gelene dek. Hiç tereddüt etmedi, avuçlarında gizlediği beyaz nilüfer tohumunu kurumuş kara topraklarımda sakladı. Yıllardır çektiğim su hasreti, küçücük bir erkek çocuğunun küçücük elleriyle bana emanet ettiği o umutla son bulmuştu. O umut bana o gece yağmuru getirdi. O umut beni o gece bataklığa dönüştürdü

"Ela..." dedi. Gözlerim gözlerini buldu. "Nasıl anlamadın?" diye sordu. "Neyi?" diye sordum. "Seni sevdiğimi." dedi. Tüm bedenimin kaskatı kesildiğini hissettim. "Hadi gözlerimdeki enkazı göremedin... Ama sana sarılmamdan da mı anlamadın?" Tüm benliğim bir şaşkınlığa esir oldu. "Ben kokunu duymadan gün geçirmezken, nasıl inandın seni sevmediğime?" Dilim tutuldu...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Bu benim hikayemdi. Masum ama bir o kadar masum olmayanların hikayesi

Hoparlörden gelen ses tüm odayı doldurmuştu. Boğuk ses, "Ölüme Terk Edilenler," diye seslendi. Terk edilmiş bir hastane ve içindeki insanlar... Her şey bu oyunun bir parçasıydı. Ve onlar ölüme terk edilmişti... +13