Yeni bir güç, yeni bir Ejderha. Geri kazandığım anılarım en az güçlerim kadar yeni gelse de hepsi aslında varlığım kadar eskiydi. Sadece bu zamana kadar her şeyi yok saymak zorunda bırakılmıştım. Fakat artık işler değişmişti. Okyanusun en derin çukuruna girmek zorunda bile olsam neyin içinde olduğumuzu anlamak için her şeyi yapacaktım. Hileli bir oyun dönüyordu ve kurdukları satranç tahtasında piyon olarak yeterince ilerlemiştik. Karşı tarafa yaklaştığımızı hissediyordum. Artık vezir olma zamanımız gelmişti.

"Karanlıktan korkar mısın?"dedi sorusunu yineleyerek. "Demek karanlığın kendisi sensin ve karanlık asla seni korkutamaz."dedim onun söylediklerini tekrar ederek. Kibirle çürük dişlerini göstererek sırıttı. "Karanlık benim!" "Peki o halde. Sorumu değiştiriyorum." Bir adım attım. Artık daha yakındık. "Aydınlıktan korkar mısın?" Çürük dişleri yavaş yavaş kapandı. "Sen?"dedi tıslayarak. Zaten buruşuk olan yüzünü daha da buruşturdu. Aramızdaki ateşin filizlendiği elime bakarak, kaşları olması gereken , ama onun yerine alnının daha da geniş gözükmesini sağlayan mavi derisini kaldırdı. Artık her şeyiyle karşımda çok daha netti. Hızla geriye doğru adım attı. "Ama senin... senin gözlerin okyanus."dedi. Ateşim daha da büyüdü. Minik çukurları saçlarıma kaydı. "Saçların... saçların ateş. Nasıl?"dedi fısıldayarak... "Nasıl bir Kızıl Ejder, Ak Ejder'in gözlerine sahip olur?" Sırıttım. "Hayal kırıklığına uğramış gibi gözüküyorsun."