Szczęśliwy traf sprawia, że Lance uwalnia się od internatu i zaczyna wynajmować małe mieszkanie. W końcu może się cieszyć niezależnością i spokojem. Nie trwają one jednak długo, gdy po nieoczekiwanym zdarzeniu los krzyżuje jego ścieżki z Keithem. A wszystko przez cholerny horoskop...

Parę miesięcy temu kupiłem kubek ze złoconymi maziajami. Na wyprzedaży. Żaden prezent, żadna okazja do wspominania. Zwykły, ładny kubek za 15 złotych. Od tego momentu piłem kawę tylko z niego. Plułem fusami z herbaty do jego wnętrza. Nigdy jednak nie spojrzałem na ten kubek w szczególny sposób. Zwykła rzecz, nie? Jednego wieczoru rozsiadłem się wygodnie przy biurku. Patrząc na telefon chciałem sięgnąć po zeszyt do pisania tekstów. Banalna sytuacja. Poczułem, jak moje nieuważne palce nie wymijają kubka. Pozwalają mu przewrócić się, ześliznąć z blatu. Mimo że nie widziałem, poczułem nacisk niepokoju. Moja głowa sama narysowała trajektorię lotu, rozbicie, wylanie. Stratę. Przez ułamek sekundy miałem jeszcze nadzieję, że uda mi się złapać kubek, uniknąć tego, co ma się za chwilę wydarzyć. Ale dobrze wiedziałem, że już mi się nie uda. Poparzyłem tylko palce. Patrzyłem na nowy kształt kubka, rozbity na części. Nasza przygoda się skończyła. Bezpowrotnie. Nie miałem już pić z niego kawy, pluć fusami do wnętrza. Ta chwila, gdy wiem, że coś stracę jest zawsze intensywna. Człowiek zamiera, wstrzymuje oddech. Jest okrutnie krótka, ale ściska w dołku. Zawsze towarzyszy jej nadzieja. Głupia i naiwna. Tak mocno wierząca, że jeszcze się uda. Uczucie straty. Tak, to tego uczucia nie znoszę najbardziej. Gdy wchodzi w ciało, wpełza we wnętrze, uświadamiam sobie, jak bardzo coś było dla mnie ważne. Czy to Nivan, czy durny kubek ze złoconymi maziajami.

- O co mi chodzi? - chłopak prycha z pogardą - O to, że jesteś skończonym idiotą, Ourell. - Dlaczego idiotą? - Ty naprawdę tego nie widzisz? - Czego do cholery?! - Tego, że cię kocham! Ourell ma siedemnaście lat i chodzi do drugiej klasy liceum. Pewnego dnia do jego szkoły przenosi się Nathaniel - chłopak stanowiący jego zupełne przeciwieństwo. Powoli, chcąc nie chcąc, Ourell otwiera się i odkrywa przed nim swoje najgłębsze sekrety. Między chłopakami rodzi się więź. Ale czy Nathaniel ma wobec Ourella szczere zamiary?

"Od zawsze byłem dobrym dzieckiem. Cichy, małomówny i odizolowany od otoczenia. Jednym słowem ~ cholernie aspołeczny. Większość swojego życia spędziłem w pokoju. Właśnie dlatego nie miałem przyjaciół. Nie lubiłem rozmawiać. Kiedy do rodziców przychodzili goście starałem się jakoś wykręcać, a jeżeli w ostateczności zostałem zmuszony do rozmowy z nimi, odpowiadałem sporadycznie, tylko na najważniejsze pytania. Nie narzekałem. Skoro moim rodzicom odpowiadał fakt, że ich dziecko nie ma żadnych znajomych, to po co miałbym się z nimi kłócić. A potem przyszedł czas na pójście do gimnazjum..."

Energia jest obecna wszędzie, ale czy wszyscy potrafią ją wykorzystać? Ci, którzy potrafią nad nią panować nazywani są Utalentowanymi. To oni tworzą główne organizacje, które stają na czele bezpieczeństwa w każdym mieście. Utalentowani mają jedno zadanie: eliminować złe byty, które zagrażają ludziom. W dwóch rodzinach, w których od dawna rodzili się obdarzeni darem, urodziło się dwóch chłopców, wyraźnie genialnych i utalentowanych. Wszyscy mieli co do nich wielkie nadzieje, ale... nikt się nie spodziewał, ile mogli oni sprawić problemów oddzielnie, a co dopiero razem. Jednak pewnego razu, gdy byli już na studiach, jeden pożar dramatycznie odmienił ich życia. Co tak naprawdę się stało i kto w rzeczywistości pociągał za sznurki już od samego początku? Uwaga - pojawiają się przekleństwa.

Świat Maksa jest poukładany i czysty. Nie ma w nim miejsca na dezorganizację, czy - broń cię Panie Boże! - brudne naczynia w zlewie albo okruszki na blacie. Maks jest paranoikiem, o czym doskonale wie i dlatego podejmuje leczenie - z różnymi skutkami. Co się stanie, gdy w jego pedantyczny świat wkroczy brat współlokatorki i oznajmi, że od dzisiaj będą razem mieszkać? Adrian nie przejmuje się błotem pod butami, resztkami jedzenia spadającymi z talerzyka, czy chociażby myciem rąk po każdorazowym skorzystaniu z toalety. Dopiero co wyszedł z więzienia i jego punkt widzenia całkowicie różni się od tego Maksowego. Jedno jest pewne, świat Maksymiliana Łukowskiego dozna mocnego trzęsienia ziemi, bo Adrian nie wydaje się skory do współpracy.

Jezioro i wieś dziadków to ostoja Lucjana na ostatni miesiąc przed rozpoczęciem studiów. Wrzesień zapowiada się pięknie, wszystko wydaje się idealnie uporządkowane. Nawet pęknięta przed laty huśtawka nad jeziorem i piłka do koszykówki w głębi stodoły są tam, gdzie powinny być. W głowie Lucjana jednak nic nie jest na odpowiednim miejscu. Cały idealny świat powoli zaczyna się mącić, gdy na dworcu pojawia się idealny chłopak, który za nic nie pasuje do wiejskiego krajobrazu. Jak dużo może zmienić jeden miesiąc? Co może wyjść na jaw, a co na zawsze zostanie tajemnicą strzeżoną przez odment wody? Wszystko wskazuje jednak na to, że nadciąga nieunikniony huragan.

Atramentowy Rumianek, to zbiór one-shotów, splecionych ze sobą wspólnym uniwersum, bohaterami i ciągiem przyczynowo sutkowym. Na chwilę obecną, w ciało Atramentowego wchodzą dwa uniwersa: 4. Dzielnica: - wariacja cyberpunkowa, zasmolona, brudna, grubiańska. Mieszanka czułości, miłości, namiętności i schorowanej, przegniłej moralności z jakimś trupem na dokładkę. Nurt: - wariacja czysto obyczajowa, ukazująca dni bohaterów ich problemy, myśli i spaczenia, skryte pod maską codzienności.

Drogi Tobiasza i Antoniego rozchodzą się po tym jak matka jednego z nich nakrywa ich w intymnej sytuacji. Chłopcy mieli nie spotkać się już nigdy, a ich rodzice mieli tego dopilnować. Życie przybiera jednak inny bieg i któregoś dnia wpadają na siebie ponownie, ciągnąc za sobą wspomnienie związku przepełnionego jedynie seksem i nowe widmo kompletnie zróżnicowanych charakterów osób, które wnoszą do ich życia odmienne doświadczenia. Stare kamienice, nic nie znaczące pocałunki, seks, blizny na nadgarstkach, dźwięki trzeszczącego radia i kolejna źle przeżyta młodość. Beznadziejna historia, ich historia.

Kocham ją tak bardzo. Jestem zakochany! Zakochany! Tak mocno, Tak bardzo! Bez wzajemności. --- Moje kolejne opowiadanie boyxboy. Tym razem w nieco innej formie.