Siz: Allah senin de belanı versin duydun mu? 0554*: Kimsin?

Başka bir evrende hamile olarak uyanan Rozelin'in hikayesi...✨️

Bir terapi odasında başlayan sessizlik, bazen en tehlikeli bağa dönüşür.

"Burası hakkında neler biliyorsun Güneş," dedi dosyadan kafasını kaldırmadan. Ciddi ruh halinden az da olsa sıyrılıp samimi haline geçiyor gibiydi. "Az şeyler," dedim kaşlarımı ciddiyetle çatarak. "Sadece ülkelerdeki en suçlu insanların burada kaldığını ve çoğunun tedaviye ihtiyacı olduğunu biliyorum." Tek kaşımı kaldırarak düşünür gibi yaptım. "Basına pek sızmıyor içerisi. Binan bir fotoğrafı bile yok." "Normal," dedi kendi kendine ve dosyayı kapatarak elleri arasına aldı. "Burada suçluları resmi olarak ikiye, resmi olmadan ise üçe ayırırız. Resmi olarak iki tür suçlular var, bunu da herkes fark edebilsin diye renk ile ifade ediyoruz. Sarılar ve siyahlar." Bir bacağını diğerinin üzerine attı ve devam etti. "Sarılar sapık ruhlu suçlulardır Güneş. İnanılmaz derecede hastalar, kimse onları tedavi etmek istemese de en çok onların tedaviye ihtiyacı var."

Şurimşine: Lazca canımın içi sevdiğim. 2000'ler de geçen bir aşk hikayesi. Mert Ali ve Leyla'nın hikayesi. Şiddet ve korkutularak büyütülen Leyla ilk kez sevilmeyi tadacaktı belki de. Saf sevgiyi. Leyla'dı o Mert Ali için annanesinin koyduğu ismi vardı sadece. Onu satan babasının hiç bir şeyi olsun istemiyordu karısının üzerinde.

Muhteriz: İnce düşünceli olduğu için aşırı düşünceli davranan, kimseyi kırmamak için kendi kırılan insan. Hayatım hiçbir zaman genç bir kızın yaşayabileceği bir hayat olamadı; babamın işleri yüzünden defalarca kaçırıldım, alıkonuldum, ablamın gözlerimin önünde canına kıymasını izledim, abimi korumak için on beş yaşımda onun koruması oldum. Yumuşak, kibar olabileceğim hiçbir zamana denk gelmedim. Dövüşmeyi, kemik kırmayı öğrendim. Oysa tanıdığım en kibar insandı... İngiliz prensesinin bile yanında daha kibar kalacak bir adam, gönlünü bana kaptırmıştı.

Akın, evine yürürken erik ağacına tünemiş bir karaltı fark etti. Karakteristik gür sesiyle, "Lan! S..." derken kollarına, hatta kucağına bir şey düştü. "Sen kimsin?" Bile diyemedi. Ellerine düşen meyve falan değildi. Bir kızdı! Polis Amiri Akın Avcı, gökten herkese üç elma düşecek olsa, kendi payına düşenin bir kız olacağını hiç tahmin etmezdi. Bu görsele şahit olan babaların ve mahalledeki dedikoducu kadınların tanık olduğu çok absürt, trajikomik bir andı. Annesi tarafından bir türlü sevilemeyen, babası ve abisi tarafından tam olarak korunamayan Feyza, Pamukkale Üniversitesi öğrencisidir. Abisinin en yakın arkadaşı aynı zamanda komşusu olan Akın'ın devreye girmesiyle ve aniden Feyza'nın sessiz hayatına dalmasıyla, değişim başlar. #(YAVAŞ İLERLEYEN YANİ SLOW BURN ÇOK UZUN BİR KURGUDUR)# Sabırsız biriyseniz okumaya hiç başlamayınız lütfen. :)

Modern dünyanın güvenli kollarından kopup, adaletin sadece güçlünün kılıcıyla dağıtıldığı, merhametin ise zayıflıkla eşdeğer görüldüğü bir devrin tam ortasına düştü. Artık ne tanıdığı yüzler var ne de sığınabileceği yasalar. Bu yeni dünyada her gölge bir avcı, her lüks köşe bir tuzak ve her sessizlik, boğazına dolanmaya hazır bir urgan. "Medeniyetin ışığında parlayan bir ruh, karanlık çağların vahşetinde ne kadar süre sönmeden kalabilir?"

Lüks ve ihtişam içinde büyüyen Melek, babasına meydan okumasının ardından kendini Karadeniz'in bir dağ köyünde öğretmenlik yaparken bulduğunda kaderin ona sarsıcı bir sürprizi vardır. Yıllar önce acımasızca reddettiği silik ve sessiz bir genç olan Tahir'in şimdi karşısında Fırtına lakabıyla dağları kasıp kavuran bir yüzbaşı olarak durması tüm dengeleri alt üst eder. Yıkım Timi'nin karizmatik ve disiplinli komutanının gözleri Melek'in hatırladığından çok uzakta, buz gibi keskin ve acımasızdır. Aralarındaki çatışma kısa sürede alev alarak, yerini inkâr edilmesi imkânsız bir çekime bırakırken Karadeniz'in hırçın dalgaları, sert rüzgârları ve samimi insanlarıyla sınandığı bu yeni düzen; onun için hem gülümsetecek bir savruluş hem de yüreğinin hikâyesini Karadenizli bir adamla yazacağı bir yolculuğa dönüşecektir. Yürek mevzilerinde sipere yer yok be öğretmen hanım. Düştüğün an esirsin. Ben de esirim artık, Hem Karadenize hem bir çift ela göze...