ပေကျင်းရဲ့ ဆောင်းလေက တိတ်တိတ်လေးသွားလာနေသလိုပင် လယ်ကွင်းပြင်ကြီးကို အညိုရောင်အရောင်တစ်ခုပဲ ချန်ထားခဲ့တယ်။ မြက်ခြောက်တွေက ရေခဲမှုန်သေးသေးတွေကို ဖမ်းထားပြီး နံနက်ခင်း‌ နေအလင်း ရောင်အောက်မှာ မီးခိုးရောင်နဲ့ အဝါရောင်ကြားက တည်တည်ငြိမ်ငြိမ်တောက်ပနေတယ်။ ဝမ်ရိပေါ် ဒီနေရာမှာ ကာနိုလာ ပန်းမရှိဘူးဆိုတာ သူ သိတယ်။ ဒီချိန်မှာ ပွင့်လာမယ့် ပန်းဆိုတာ မဖြစ်နိုင်ဘူးဆိုတာလည်း သူ သိတယ်။ ဒါပေမဲ့ အေးခဲနေတဲ့ လယ်ကွင်းပြင်ကို ကြည့်နေရင်း သူ့စိတ်ထဲမှာတော့ ကာနိုလာပန်းအဝါတွေ တမျော်တခေါ် ပြန်ပွင့်လာတယ်။ မနက်ခင်းနေရောင်အောက်မှာ ကွင်းပြင်တစ်လျှောက် အဝါရောင်လှိုင်းတွေကြားထဲ လှိုက်လှဲသွားလာတဲ့ အဲ့ဒီနေ့တွေကို သတိရမိတယ်။ တယ်" လို့ တိတ်တိတ်ပြောတယ် "မပွင့်မယ့်နှစ် မရှိဘူး" ယုကော မျက်လုံးပိတ်ပြီး အသက်ရှူထုတ်လိုက်တယ်။ သူ့ရင်ထဲက နာက