O kadar zehirliydi ki, beni yok etmesinden korkuyordum... İlk versiyonu kaldırılmıştır. Bölümler düzenlenip yeniden yüklenecektir. ****** Not; kitabın tüm hakları bana aittir. Kopyalanma veya çalıntı gibi bir durum olursa yasal işlemlere baş vurulacaktır. Wattpad'te bu isimde ilk kitaptır. 24/10/2020

Naz demirci hem yurtdışında hemde Türkiyede en gözde modellerden biridir. Işıltılı ve modern hayatı onu oldukça tanınır biri yapmıştır. Pamir sayran inşaat sektörünün en önemli isimlerinden biri. Aldığı ödüller yaşını bile geçerken, karizması ve ruhu insanları en etklieyen şeylerden biridir. Naz ve Pamir iki aile kurbanı. Naz ve Pamir lise biter bitmez ailesi arasında nişanlanmış üniversite bitince evlenmişlerdir. Şimdiye kadar birbirine oldukça uzak ve mesafeli olan bu çiftin tek temasları kameranın önünde oluyordur. Evliliklerinin üçüncü aynından itibaren Pamir ve naz daha sık zaman geçirmek zorunda kalırlar. Değişimler elbette vardır. Artık daha çok tartışıyorlardır. Pamirin bahaneli davranışları nazın kaçışları beklenmedik şeylere yol açar. Pamirin naz ile arasına koyduğu mesafe inşa ettiği duvarlar. Nazın yaptığı bi paylaşım ile yıkılır. ................................................................................ "Ne duymak istiyorsun naz, yüzüme söyle" bileğimi sıkan eli beni kendine çektinde yüzlerimizin arasında pek mesafe kalmamıştı. "Ne hissediyorsan onu" dedim. Kaşlarını çatıp gözlerinde anlamdıramadığım Bi çok duygu geçirdi. İstemsizce hızlanan nefesim bana bu kadar yakın olamaması gerektiğini gösteriyordu. "Kıskanıyorum" diye fısıldadı. "Seni deliler gibi kıskanıyorum sevgili karıcım, bu muydu duymak istediğin?" ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~

"Rastlantı dünyanın en eski ilahi gücüdür, birine rastlamanız bazen bir ödüldür bazen de bir ceza." Jean Bayudrillard Beş yıl önce yaşadığı zorluklar nedeniyle ülkeyi terk eden İzem Karahan, bir gece ansızın gelen bir telefonla babasının rahatsızlandığını öğrenir ve apar topar ülkeye geri döner. Babasının yoğun isteği ve ısrarı üzeriyle onun yerine bir toplantıya katılır. Ancak bilmediği bir şey vardır; Masada oturan liderlerden birisi yüzüstü bırakıp gittiği kocasıdır. Vural Demir Sezer'dir. Hayatında daha önce hiç yaşamadığı kadar adrenalini, heyecanı, şoku, sevinci ve mutluluğu bir anda yaşayacak olan İzem Karahan peşine gölge olarak takılan geçmişten habersizdir. Annesinin bir kez bile elini tutmadığı İzem Karahan bu yolda kendine tutunacak bir dal arar. Ancak Vural ona tutunacak bir dal değil, ağaç olur. Annesi tarafından eli hiç tutulmamış, babası tarafından saçı hiç okşanmamış kız çocuklarına...

Duru: Arkadaşın bana yazıyor. Erdem: Arkadaşım sana yazıyor? Duru: Evet Erdem, arkadaşın karına yazıyor! Kuzeyden Adamlar Serisi, 1.

0505*******: Sen, bir yalana inanıp bizden vazgeçtin Üsteğmen 0505*******: Gözlerinde vatanımı görüyorum dediğin kadını aldın ayaklarının altında ezdin 0505*******: Elbet gün gelecek hesap dönecek, bu yaptıkların yanına kalmayacak 0505*******: Üstüme atılan iftira yüzüne çarpacak ve ben sadece tüküreceğim o sıfatına 0505*******: Bekle sen bekle... 0505*******: Bana çektirdiklerini burnundan nasıl fitil fitil getiriyorum göreceksin Üsteğmen: Elinden geleni ardına koyma Üsteğmen: Kalbimde bir yeri olmayan kadının yaptıkları zerre umrumda olmaz Üsteğmen: Şimdi gidip istediğin kadar ağlayabilirsin. Üsteğmen: Ben senden çoktan vazgeçtim kızım 'Duydum sağdan soldan vazgeçmişsin benden.'

"Bırak kolumu!" dedim, kolumu çekiştirdim ama durmadı. İçimde sarsıntılar, yer yarılacak gibiydi, sakinleşmek istedim ama nafile. "Ben olmasan nasıl evlenecektin başka biriyle! Ben seni hâlâ boşamadım, farkında mısın?" deyiverdi. "İyi, ben boşuyorum o vakit; bırak beni!" Kolumu çekiyor, debeleniyordum; o hâlâ bir karış kıpırdamıyordu. Anası neyle beslediyse hayvan gibiydi, insanlıktan nasipsiz. "Üç talak hakkı bende. Seni boşamıyorum! Ne yapacaksın, başka bir ağa mı bulacaksın?" Sözleri kulağımdan süzüldü vakit içimde fırtına koptu; daha da öfkelendim. Döndüm ona, boş elimle göğsüne vurup haykırdım: "Bulmayacağım! Hepsi kapımın önünde, birkaç lafıma bakıyor evet diyeceğim birine!" "Ulan sen zaten benimle evlisin!" diye bağırdı. "Varmı elinde kanıt Baran ağa?" diye sordum; sözlerim kontrolüm dışında aktı dudaklarımdan. Öfke gözümü kör etmişti. O da durmuyor basıyordu bam telime. "Bu iş namus meselesi, Arin. Gidersen başka birine, Allah şahidim olsun, yoluna çıkan her adamı vururum." *** İnsan, ölü sanılan yâr ile kaç defa nikâh tazeleyebilir? Ben, her sabah kaderle evlenip her gece onunla dul kaldım. Bir kefenin beyazında senin adını okudum, Bir mezar taşında hâlâ atan kalbini duydum. İçimde senin elinle yakılmış bir kandil yanar, ey Miri dilim, Işığı senin gözlerinden, alevi benim yaramdandır. Her gelen vurdu, giden dağladı; Ben her darbede "aşk" dedim, "sabır" dedim, "sen" dedim. Nefesi gül kokan beyim, Bir avuç ateşsin dediğin nazeninin şimdi har har yandığını görmüyor musun? Ben kül oldum; fakat külümden dahi adını devşiririm. Neredesin şimdi? Yıldızlar mı sakladı sesini, yoksa gece mi örttü izini? Ben her rüzgârda kokunu ararım; Her secdede alnım toprağa değil, sana değer sanki. Bu aşk, doğu gecelerinin kederiyle, Divan kasidelerinin gül rengiyle yazıldı. Her harfi bir sızı, her kel

Karakaya ailesi, sabaha karşı çalan telefonla oğullarının görevde yaralandığını öğrenir ve apar topar hastaneye koşar. Ancak bilmedikleri bir gerçek vardır ki, o da oğullarını hayatta tutan kişinin görev sırasında ona siper olan en yakın arkadaşı Sungur olduğudur. Sungur ağır yaralanırken, Alp ve Karakaya ailesi ilk kez soğuk hastane koridorunda bir araya gelir. Çığlıkların hastaneyi inlettiği esnada, sedyenin üzerinden düşen Sungur'un kanlı künyesi, Karakaya ailesinin en büyük kızı Efsan Mira'nın gözüne çarpar. Genç kadın, her şeyden bihaber künyeyi kaldırır ve saklar. Yıllar sonra, geçmişle geleceği birbirine bağlayan o küçük metal parçası Efsan Mira'nın hayatını baştan sona değiştirecektir. Abisinin hayatını kurtaran Sungur'a duyduğu minnetin yavaşça aşka dönüştüğünü fark ettiğinde ise artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktır. Bir künyenin taşıdığı geçmiş. Bir fedakarlığın gölgesinde büyüyen minnet. Ve o minnetten doğan bir aşk. ^^^^ Yayın tarihi: 12.05.2024

+90543***: Yavrum +90543***: Bu yaşa gelmişsin kimse sana kavga eden iki kişinin arasına girmemen gerektiğini öğretmedi mi? başlangıç tarihi: 17.11.2025

"Aşkını bir ihanet gibi gören, sen değil misin?" ... "Bakışlarımızı birbirinden abim kopardı. Islak yaraya zorla tutunan bir kabuk gibi ayrıldı gözleri gözlerimden. Çok sonra anlayacaktım ki; kabuk yaraya zar zor tutunmuştu, yaraysa kabuğu başından beri tutmamıştı. Yara bendim ve üzerimi kabuk gibi örten de O'ydu. Abim beni bir hışımla arkasına çekip onun gözlerinden saklarken, "Bakma lan, ona!" Diye bas bas bağırmaya devam etti. Çok fazla ses vardı, bu yüzden onun kelimelerini herkes duyudu mu emin değildim. "Gözün değmesin ona, Reha." İsmini andıktan sonra, ismi bir küfürmüş gibi yere tükürdü. Abimin sırtına takılan gözlerim, sızım sızım sızlıyordu. Şimdi gözyaşlarım sayesinde her şey bulanıktı, düşünceler sebebiyle de zihnim bulanmış hâldeydi. Abim işaret parmağını birer birer herkese doğrulttu. "Herkes duysun!" Ezbere bildiğimiz her şey, bir gecede un ufak oldu. "Bu hain bundan böyle benim ne dostum ne de kardeşimdir!" Anılar yitip gitti. "Herkes duysun, duyanlar duymayana duyursun!" Renkli, sıcak ve samimi bir masalı andıran hayatımız o gece taze açılan bir yarayla birlikte kana bulandı. Yara hep taze kalacaktı. "Ne ölüsü ölüme, ne de dirisi dirime!" O gece açılan yara hiçbir zaman kapanmadı. Dikiş tutmadı. Kabuk bağlamadı. En derindeydi. Bugün bile için için, oluk oluk kanamaya devam ediyordu." Bir mahalle klasiği.

Duha: Siz şaka gibi bir ailesiniz. Duha: 6 yıl önce beni tüm mahalleye rezil ettiniz o nişana gelmeyerek. Şimdi annen sanki ben seni terk etmişim gibi davranıyor. Duha: Bu size son uyarım madem mahalleye geri döndünüz. Bana bulaşmayın. Adımı bile ağzınıza almayın. Tolga: Numaramı silmemişsin.